Ένας τίτλος μεθυστικός

Είναι αναμενόμενο, οι μνηστήρες τις χλιδής που περικλείει το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας να είναι πολλοί και πρόθυμοι.
Ένας θεσμός ευνουχισμένος όμως χωρίς απολύτως καμιά πολιτειακή αρμοδιότητα. Κάθε πρωτοχρονιά ακούει τα κάλαντα από τα παιδιά των χωριών και κάθε  ημέρα υπογράφει με πένα montblanc προεδρικά διατάγματα.
Με μια βαλίτσα στο χέρι ως τουρ οπερέιτορ ταξιδεύει από χώρα σε χώρα για να παρακολουθήσει παρελάσεις και να παραστεί στα γενέθλια βασιλιάδων. 

Ένας τίτλος μεθυστικός που φορά περίλαμπρο κουστούμι αλλά οι τσέπες είναι ραμμένες. Κανένα περιεχόμενο! Αποτελεί όμως τεράστια ειρωνεία να ψάχνουμε  το ποιος θα γίνει Πρόεδρος, μεταφράζοντας νεύματα και λέξεις του Τσίπρα και των υπολοίπων, χωρίς να βλέπουμε ότι το πρόσωπο αυτό όποιο και να είναι  θα εγκατασταθεί σε μια πολυθρόνα υπανάπτυκτης  χώρας! 

Έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα; Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί αυτή η ερώτηση και μόνο σε σενάρια καλοκαιρινής επιθεώρησης μπορεί να υπάρχει η απάντηση της.  Κάθε στιγμή η καθημερινότητα, του απλού  πολίτη είναι γεμάτη με αιτίες που οδηγούν σε αυτή την διαπίστωση.
Άλλος αντιλαμβάνεται πολλές και άλλος λιγότερες.

Όλοι όμως, φίλοι και εχθροί, με την προϋπόθεση ότι είναι λογικοί, ομολογούν πως ούτε στο ποιο χειμωνιάτικο εφιάλτη που χτυπά τα παραθυρόφυλλα των σπιτιών ο λυσσασμένος αέρας, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί άνθρωπος ότι ο αρχηγός εκλεγμένου κοινοβουλευτικού κόμματος μαζί με τους βουλευτές του θα βρίσκεται προφυλακισμένος  άδικα και παράνομα  επί 16 μήνες επειδή ένας δολοφόνος είχε πει σε ένα φίλο του,  που αυτός με την σειρά του είχε ακούσει έναν γνωστό του, να λέει κάτι που του είπε ο γείτονας μιας κοπέλας που είχε συναντήσει τον ξάδελφο της όταν  μιλούσε στο τηλέφωνο με τον κουνιάδο του βοηθού που είχε φτιάξει  σε ένα συνεργείο την εξάτμιση του αυτοκινήτου του ο δολοφόνος! Και όμως με τέτοιους ισχυρισμούς βρίσκονται κλεισμένοι στα κελιά της Ελληνικής Δημοκρατίας σε τούτη την χώρα εκλεγμένοι Δημοκρατικά Έλληνες βουλευτές.

Συζητούμε για τον νέο Πρόεδρο χωρίς να μας ενδιαφέρει ότι η πτωμαΐνη του καθεστώτος μυρίζει έντονα και δεν αφήνει κανένα να πλησιάσει τους θεσμούς της.  Πως θα δεχτεί άραγε, όποιος και αν είναι αυτός, ως νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας να υπογράφει φαρδιά πλατιά το όνομα του κάτω από τον μεγαλεπήβολο τίτλο του αξιώματος του, την ίδια ώρα που λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Ηρώδου Αττικού  θα βρίσκονται σιδηροδέσμιοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού, χωρίς όχι μόνο να υπάρχει σε βάρος τους καταδικαστική απόφαση αλλά ούτε καν παραπομπή σε δίκη!  Ζούμε σε ένα κράτος αίσχους που κέντησε με την δηλητηριασμένη βελόνα του ένας ημιπαράφρων πρώην πρωθυπουργός.

Πριν σε κάνουν αλοιφή

Όταν έγινε γνωστό, με τον σχηματισμό της Νέας Κυβέρνησης ότι την εποπτεία για την πάταξη της διαφθοράς  ανέλαβε ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Νικολούδης μου είπαν ότι κάποιες βίλες έμειναν ξάγρυπνες όλη την νύχτα!

Ο υπουργός που προέρχεται από την κάστα των κομμάτων είναι εύκολος πελάτης  για τους αρχιερείς της διαπλοκής. Είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον πάντα βρίσκουν «δρόμο επαφής» μαζί του. Μερικές φορές στοιχίζει λίγο παραπάνω αλλά αξίζει τον κόπο! Το παρελθόν έχει αποδείξει ότι «υπουργάρες»  κατάντησαν υπάλληλοι λαθρεμπόρων και ανώτατοι αξιωματούχοι  μόλις πήραν σύνταξη, απέδειξαν τις σχέσεις που είχαν αφού πριν προλάβει να ξημερώσει κουβαλούσαν τις σακούλες με τα ψώνια «της κυρίας του κυρίου».

Φαίνεται όμως ότι ο 65 χρόνος Παναγιώτης Νικολούδης δεν είναι μια από τα ίδια. Έστειλε στην φυλακή παντοδύναμους τραπεζίτες  όταν όλοι γονάτιζαν μπροστά τους και φρόντισε να πιάσει σειρά και  ο γνωστός καναλάρχης του alpha. Γνωρίζει όσο κανένας τις διαδρομές του μαύρου χρήματος που είχαν τα θαλασσοδάνεια του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου που κατέληξαν στις τσέπες του Δημήτρη Κοντομηνά.

 Έχει πλήρη φάκελο με τις offshore που έχουν μετοχικό κεφάλαιο ένα δολάριο και αγόρασαν τον τηλεοπτικό σταθμό του ΚΚΕ  που ως γνωστό κατέληξε στον υπόδικο Φίλιππο Βρυώνη. Την λίστα Λαγκάρντ την ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά.  Δεν ξεκινάει αύριο να αρχίζει να μαθαίνει. Αυτό άλλωστε θα ήταν μοιραίο.  Έχει ξεκινήσει ήδη να παραγγέλνει  χειροπέδες για το λευκό κολάρο.  Η σύζυγος του υπουργού αρμόδιου για την πάταξη της διαφθοράς της χώρας μας,  είναι επίσης δικαστικός. Αεροπαγίτης. Έχει στο συρτάρι του ονόματα μητροπολιτών που διακινούν μαύρο χρήμα. Την διαδρομή των θαλασσοδανείων από τις τράπεζες  στους σαπιοκοιλιάδες καναλάρχες την γνωρίζει πόντο – πόντο.

Ο ίδιος μπορεί δημόσια να μην το μαρτυρά αλλά οι στενοί του συνεργάτες το γνωρίζουν. Έφτασε πολλές φορές στο «παρά πέντε»  προκειμένου να τα «τινάξει όλα στον αέρα» όταν πιεζόταν από το Μέγαρο Μαξίμου προκειμένου να θάψει την δικογραφία του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου και του Βίκτορα Ρέστη. Πάντα έλεγε όμως ότι «δεν είναι εξυπνάδα να χτυπάς το χέρι σου πάνω στο μαχαίρι . Εξυπνάδα είναι να βγάλεις το μαχαίρι μπροστά από το χέρι σου».

Ο Έλληνας Αντόνιο ντι πιέτρο όμως θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος του.  Αυτοί που βλέπουν ότι πλησιάζει η ώρα τους έχουν παραγγείλει οδοστρωτήρες για να τον κοντύνουν.  Δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Οι αυτοί θα  πάνε φυλακή η αυτός θα γίνει αλοιφή.  Ίσως ούτε ο ίδιος όταν το 1978 μπήκε στο δικαστικό σώμα δεν φανταζόταν το παιχνίδι που του επιφυλάσσει η μοίρα τον ρόλο που θα του ανέθετε.

 Ήταν άλλωστε μόλις 29 ετών. Αν αποτύχει και αυτός τότε είμαστε άξιοι μιας άθλιας μοίρας, για να μας κυβερνούν οι 10 άθλιες οικογένειες.  Όσο περνούν οι μέρες θα διαβάζουμε και θα βλέπουμε ολοσέλιδα αφιερώματα  για το πόσο καλός άνθρωπος είναι! Οι εφημεριδάρχες που κουβαλούσαν στο εξωτερικό μαύρο χρήμα σε σακούλες σκουπιδιών και οι καναλάρχες που έχουν ρημάξει τις τράπεζες με δανεικά και αγύριστα παίζουν τα ρέστα τους για να σωθούν.  Όπως κάνουν πάντα!

Ένα ζόμπι κυκλοφορεί

Πρέπει να καταδειχθεί ολοκληρωτικά, ο προδοτικός του ρόλος απέναντι σε όσους
τον τίμησαν ξανά  γνωρίζοντας ενδόμυχα ότι είναι προδότης.  

Πόσες φορές, ιδιαίτερα στις καλοκαιρινές διακοπές δεν έχουμε δει σε κάποιες παραλίες έναν «περήφανο» ψαρά να χτυπάει με  μανία την «χταποδένια πραμάτεια» του πάνω στα βράχια.  Είναι τόση η ορμή που το κάνει αυτό,  ώστε νομίζει  κανείς ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος γεννήθηκε για να μισεί τα χταπόδια. Αν τον ρωτήσεις όμως γιατί το κάνει θα σου απαντήσει αφοπλιστικά: « Μα για το καλό του. Να το ευχαριστηθείς όταν το φας»! Είναι η απαραίτητη διαδικασία συνταγής λίγο πριν την ψησταριά. Να μαλακώσουν τα πλοκάμια και να απονευρωθούν. Κάπως έτσι συμβαίνει σήμερα και με τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο κάθε Νεοδημοκράτης έχει έναν αόρατο βράχο μέσα στο σπιτικό του και όλη μέρα τον χτυπάει κατά γης… για το καλό του! ‘Όποιος θεωρεί ότι αυτοί που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία είναι εχθροί της πατρίδας προφανώς πρέπει να επισκεφτεί το συντομότερο δυνατόν μια ψυχιατρική κλινική. Είναι νοικοκύρηδες, μεροκαματιάρηδες, πατριώτες με αναπτυγμένη την αίσθηση του καθήκοντος  απέναντι στο εθνικό συμφέρον. Είναι όμως κρατημένοι ακόμη από την «χειρολαβή της ανασφάλειας»  ενός κομματικού τρένου που ταξιδεύει σε παραμυθένιους προορισμούς που όμως… δεν υπάρχουν!

Είναι δύσκολο να απεμπλακεί κάποιος συναισθηματικά από μια «ιδεολογική συνήθεια» δεκαετιών και να αποτινάξει το «αγαπημένο κόμμα» της οικογένειας του.  Ευτυχώς όμως  κάποιοι το έκαναν μια φορά και ευτυχώς κάποιοι το επανέλαβαν! Την τελευταία φορά όσοι πέρασαν την «απέναντι όχθη» ξαπόστασαν και μετρήθηκαν. 388.447!  Κάθε μέρα που περνά  όλο και κάποιος πετά το σωσίβιο της δουλείας από πάνω του και κολυμπά αντίθετα στο ρεύμα και γίνεται ένας με αυτούς. Τα δεσμά δεν σπάνε εύκολα. Η κουλτούρα μιας συνήθειας δεν «δολοφονείται» ένα πρωί. Ο Αντώνης Σαμαράς χρειάστηκε αρκετά χρόνια για να αποδείξει στους νοικοκύρηδες της άλλοτε κραταιάς Νέας Δημοκρατίας ότι είναι  ένα ανθρωπάκι, υπόδουλο και υπάκουο στην μισαλλοδοξία της άρρωστης ψυχοσύνθεσης του.

Ανέδειξε το φρόνημα των εθνικιστών  στον  ιδεολογικό βατήρα της τρίτης πολιτικής δύναμης του τόπου. Απεγκλώβισε την ανάγκη έκφρασης που είχε ο νοικοκύρης πατριώτης και της έδωσε καταφύγιο σε μια καθημερινή και διαρκή μάχη που αξίζει  κάποιος να πέφτει νεκρός προκειμένου να ζει για πάντα! Κάθε φορά η πολιτική ιστορία του τόπου μας αναβιώνει συνθήκες που την οδηγούν  σε νέα πολιτικά σχήματα και σε νέους ανθρώπους. Αυτό δεν καθορίζεται από προσωπικές φιλοδοξίες αλλά από εθνικές ανάγκες. Το εφήμερο με όσες τεχνικές αναπνοές και αν το φροντίζεις, δεν έχει διάρκεια ζωής.  Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η ψήφος στην  «Χρυσή Αυγή»  είναι «απολιτικ» και έκφραση οργής. Είναι η εκδίκηση απέναντι στους πολιτικούς που κατέστρεψαν τον τόπο μας.

Επειδή όμως ήξεραν όσοι τα έλεγαν αυτά, ότι ενδέχεται να μην γίνουν πιστευτοί φρόντισαν να μας «αποδείξουν» ότι ο πολιτικός φορέας που μαγνήτιζε τις «εκδικητικές» ψήφους είναι παράρτημα του Δον Κορλεόνε. Εισάγει πόρνες από όλο τον κόσμο. Πουλάει ναρκωτικά, εμπορεύεται ανθρώπινα όργανα, και τον ελεύθερο χρόνο τα μέλη του όταν πηγαίνουν για καφέ σφάζουν κάνα - δυο στο διάβα τους.  Από το πρωί μέχρι το βράδυ,  μ΄ αυτά και αλλά χειρότερα, χωρίς φυσικά δυνατότητα αντιλόγου βομβάρδιζαν την ελληνική κοινή γνώμη. Ο ενορχηστρωτής της πιο άθλιας και σαθρής πολιτικής σκευωρίας που έγινε ποτέ σε βάρος  νόμιμα εκλεγμένου Δημοκρατικού κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς,  νόμιζε ότι με τέτοιες μεθοδεύεις θα καταφέρει να διώξει από μέσα του το ζόμπι της κατάθλιψης που κατοικούσε πλέον  όλο και πιο βαθιά από την ώρα που διαπίστωσε ότι το πολιτικό του τέλος  αποτελεί παρελθόν με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο ελληνικό κοινοβούλιο. Η μεγάλη νίκη του Νίκου Μιχαλολιάκου δεν είναι μόνο  ότι έδωσε αναπτέρωση στα χαμένα ιδανικά τον αληθινών πατριωτών αλλά ότι κατέδειξε με το όνομα τους,  τους απατεώνες που επί δεκαετίες θησαύριζαν πουλώντας πατρίδα και θρησκεία ενώ στην ουσία ήταν υποχείρια των άρρωστων φιλοδοξιών τους.

Ελεεινοί  ψεύτες!  Εξοστράκισε τους προδότες που δηλητηρίαζαν τις περήφανες ψυχές των έντιμων νοικοκυραίων της μεγάλης πατριωτικής παράταξης. Μακάρι ο Σαμαράς να παραμείνει  στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας για πολλά χρόνια ακόμη . Να τον καρφώσουν με πρόκες  για να μην κουνηθεί ούτε πόντο. Πρέπει να καταδειχθεί ακόμα περισσότερο, ολοκληρωτικά, ο προδοτικός του ρόλος απέναντι σε όσους τον τίμησαν ξανά  γνωρίζοντας ενδόμυχα ότι είναι προδότης.  Η Ελληνική πατριωτική αφύπνιση έχει αρχίσει  με την πολιτική δύναμη της  Χρυσής Αυγής και θα ολοκληρωθεί είτε το θέλουν  είτε όχι  με μια  εθνική κυβέρνηση που θα έχει στην εξουσία τον λαό της. Το απαιτεί η μοίρα αυτού του ένθους και το προστάζει το πεπρωμένο του ελληνισμού.  Απέναντι μας  έχουμε μια κυβέρνηση αριστεράς. Έτοιμη να καταστρέψει ότι έχει καταφέρει να επιζήσει μέσα από τις δεκαετίες κακουχιών και έχει σκαρφαλώσει στη κορυφή των πυλώνων μιας πατρίδας  και κρατά ζεστές, αγέρωχες και περήφανες τις έννοιες, πατρίδα θρησκεία οικογένεια.

Ο ρόλος της Χρυσής Αυγής πλέον είναι προδιαγεγραμμένος. Σήμερα είναι η μόνη εθνική αντιπολίτευση που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον οδοστρωτήρα της κατάργησης του κράτους. «Αύριο» θα είναι η μόνη πολιτική δύναμη που θα μπορεί να επιβάλλει σε φίλους και εχθρούς το σεβασμό απέναντι στο δαφνοστεφανομένο  γένος μας. Όποιος αντέχει ας περιμένει εκείνη την στιγμή! Όποιος δεν θέλει ας ανοίξει την πόρτα!

Τὸ ἀποτέλεσμα γνωστὸν...

Τότε, μὲ ὄραμα τη Μεγάλη Ἑλλάδα καὶ πραξικοπιματικῷ δικαίῳ, ο Ἐλευθέριος Βενιζέλος ὁδήγησε τὴν Ἑλλάδα στὴν ἐκστρατεία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Τότε, οἱ πολιτικοὶ ἀντίπαλοι τοῦ Βενιζέλου, δὲν ἔβλεπαν τὴν Ἑλλάδα, πολεμοῦσαν, ἔστω καὶ βιαίως ἐπειδὴ ἔτσι τὸ θέλησε  ὁ πραξικοπηματικά επιβληθείς ως πατέρας της νεωτέρας Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, καὶ ἀντὶ νὰ συνδράμουν δι᾿ ὅλων τῶν δυνάμεων εἰς στὴ νίκην τῆς μαχομένης Ἑλλάδος, ἐπροτίμησαν νὰ ἀντιπολιτευθοῦν κραυγάζοντες ΟΙΚΑΔΕ!!! Τὸ ἀποτέλεσμα γνωστὸν... 

Τότε, ὁ παμπόνηρος Μπενίζελος ποὺ ὁ ἴδιος ἀπεφάσισε χωρὶς, προηγουμένως, νὰ ἐνδιαφερθῇ διὰ τὴν γνώμην τοῦ λαοῦ τῆςἙλλάδος, ἐνεθυμήθη τὰς δημοκρατικὰς του πεποιθήσεις, ἐνμέσῳ τῆς ἐκστρατείας, καὶ ἀνταποκρινόμενος εἰς τὴν ὀλίγον ἐνωρίτερον ἀγνοηθεῖσαν λαϊκὴν βούλησιν, ὁδήγησε τὴνἙλλάδα εἰς ἐκλογὰς καὶ κατὰ τὴν νεοελληνίζουσαν, «τὴν ἔκανε μὲ ψιλὰ πηδηματάκια» διὰ Παρισίους καὶ ἄφησε τοὺς κραυγάζοντας τὸ ἀτιμωτικὸν καὶ προδοτικὸν ΟΙΚΑΔΕ, «νὰ βγάλουν τὰ κάστανα ἀπὸ τὴν φωτιὰ».

Καὶ πράγματι τὰ ἔβγαλαν καὶ μαζὶ μὲ τὰ κάστανα ἡ Μεγάλη Ἑλλάδα κατήντησε νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ σημερινὰ της γεωγραφικὰ ὅρια, ἀπωλέσασα ὁριστικῶς πᾶσαν ἐπαφὴν μὲ τὴν Ἰωνίαν.
Σήμερον, ὁ Γεώργιος Παπανδρέου, γνωστὸς ὡς ΓΑΠ, μᾶς ἐνημέρωσε μίαν ἡμέραν, μὲ φόντο τὸ Καστελόριζον, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον χρεωκοπίας συνεπείᾳ τῆς κακοδιαχειρήσεως τῶν κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ καὶ ΝΔούλας! Ἔτσι ἁπλὰ λοιπὸν καὶ πραξικοπιματικῷ, καὶ πάλιν, δικαίῳ, μᾶς ἔρριξεν εἰς τὰς ἀγκάλας τῶν ὑπαλλήλων τῶν δανειστῶν. Ἐν τῷ μεταξὺ ΠΑΣΟΚόδουλοι καὶ ΝΔούληδες ἀλληλοκατηγοροῦντο γιὰ τὴν κακοδιαχείρησι, τὴν κατασπατάλησι τοῦ δημοσίουχρήματος καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς, εὐκολόπιστος καὶ φοβισμένοςἐξακολουθοῦσε νὰ ζητᾶ σωτηρία ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸνἐβίασαν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὑπέφερεν, ἐμφανῶς, ἐκ τοῦ συνδρόμου τῆς Στοκχόλμη, καὶ παρέμενεν ἐρωτευμένος μὲ τὸν βιαστὴν του καὶ προσκολλημένος εἰς αὐτὸν.

Σήμερον, οἱ δανειστὲς, πονηρῶς σκεπτόμενοι, ὁδήγησαν τὴνἙλλάδα εἰς προώρους ἐκλογὰς εὐελπιστοῦντες εἰς τὴν ἐπανεκλογὴν τῶν ὑποτακτικῶν καὶ διεφθαρμένων πολιτικῶν. Αἱ προσδοκίαι ὅμως τῶν βιαστῶν τῆς Ἑλλάδος διεψεύσθησαν καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς παρέδωσε τὴν τύχη τῆς χώρας εἰς ἕναν νεαρὸ, γιὰ τὰ πολιτικὰ δεδομένα τῆς Ἑλλάδος, ὁποῖος, προεκλογικῶς ὑπεσχέθη, κατ᾿ ἐλάχιστον, ἀνάκτησιν τῆς ἀξιοπρεπείας τῶν Ἑλλήνων, τὴν ὁποίαν οἱ δανεισταὶ μας εἶχον ἐξαφανίσει μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Ἑλλὰς, νὰ ἔχῃ ἀπωλέσῃ τὸν μοναδικὸν πραγματικὸν της σύμμαχον, ἤτοι τὴν κοινὴν γνώμην τῆς Εὑρώπης. Κλέφτες, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι καὶ πολλὰ ἄλλα συναφὴ ἀπεδίδοντο εἰς τοὺς Ἕλληνας καὶ οἱ πολιτικοὶ μας ἔπραττον τὸ πᾶν διὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσουν.
Σήμερον, ἐχρειάσθησαν μόλις 48 ὧραι τῆς νέας διακυβερνήσεως τῆς χώρας ὥστε αἱ ἐνέργειαι τοῦ νεαροῦ 40άρη πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, τοῦ ὑπουργοῦ οἰκονομικῶν Βαρουφάκη καὶ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης Καμμένου προκειμένου νὰ ἀρχίσῃ η ἐπούλωσις  τῆς καταρρακωμένης ἀξιοπρεπείας καὶ νὰ ἐπιτραπῇ εἰς τοὺς Ἕλληνας, ὑπερηφάνως πλέον, νὰ δηλώνουν ὅτι, ἐπὶ τέλους, ἡ Ἑλλὰς ἔχει φωνὴ καὶ ἄποψιν. Ἐντὸς 48 ὡρῶν οἱ πολίτες τῆς Εὐρώπης ἔπαυσαν νὰ λυποῦνται τοὺς Ἕλληνας καὶ ἐρωτοῦ νὰ μάθουν τὶ συμβαίνει! γιατὶ ἡ Ἑλλὰς ἀπέπεμψε τὴν Τρόϊκα! Γιατὶ ἡ Ἑλλὰς ἀρνεῖται τὰ 7,5 δισ. εὐρὼ! Γιατὶ αὐτὸ, γιατὶ ἐκεῖνο, γιατὶ τὸ ἄλλο. Καὶ ὅταν σὲ ἐρωτοῦν δὲν εἶναι δύσκολο νὰ ἐξηγήσῃς ὅτι αὐτὸ ποὺ χρειάζεται ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι χρήματα (ἤτοι διαμορφωμένα ὑπολλείμματα ξυλείας) ἀλλὰ ἐργασία προκειμένου νὰ παραχθῇ πλοῦτος καὶ ἄρα καὶ χρήματα. Εἶναι εὔλογο πλέον νὰ ἐξηγήσῃς ὅτι ἡ ἐγρασία παράγει τὰ χρήματα καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Εἶναι εὔκολο νᾶ ἐξηγήσῃς ὅτι ἡ ἐπιβληθεῖσα ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους ἀνεργία ὁδηγεῖ σὲ ἀπώλεια πλούτου καὶ χρημάτων. Εἶναι εὔκολο νὰ ἐπαναλάβῃς τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ ἀνέφερεν ὁ Πρωθυπουργὸς στὸν Εὐρωπαῖο ἐπίσημο καὶ νὰ ἐπεξηγήσῃς τὸ ἐπιχείρημα τοῦ ὑπουργοῦ οἱκονομικῶν ὅτι τὸ χρέος δὲν ξεπληρώνεται μὲ πιστωτικὲς κάρτες. Εἶναι εὔκολο νὰ παροσυσιάζῃς τὸ χρέος τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν εὐνοϊκὴ μεταχείρησι ποὺ ἔτυχε ἡ Γερμανία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὶς καταστροφὲς ποὺ ἡ Γερμανία προκάλεσε στὴν χῶρα μας. Καὶ μετὰ ἀπὸ μία σύντομη παρουσίασι ἐπιχειρημάτων, χαίρεσαι πλέον νὰ ἀκοῦς τὸν Εὐρωπαῖο συνομιλητὴ νὰ ὁμολογεῖ «ἐὰν ἔτσι εἶναι δίκιο ἔχετε».

Ὅπως τότε, ἔτσι καὶ σήμερον οἱ πολιτικοὶ ἀντίπαλοι τῆςκυβερνήσεως δὲν στοχεύουν εἰς τὴν ἀνάκαμψιν τῆς πατρίδος, ἀντιθέτως κραυγάζουν σήμερον τὸν νέον ΟΙΚΑΔΕ περὶ παραμονῆς εἰς τὴν ἀσφυκτικὴν μέγγενην τῶν δανειστῶν, προκειμένου νὰ ἀποδειχθῇ ὡς ὀρθὴ ἡ δουλοπρεπὴς πολιτικὴτων ἡ ὁποία κατέστρεψεν Ἑλληνας καὶ Ἑλλάδα. Οἱ σήμερον κραυγάζοντες ΟΙΚΑΔΕ κατηγοροῦν τὸν νεαρὸ Πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν κυβέρνησί του ὅτι «ὑλοποιοῦντες τὰ προεκλογικῶς ὑπεσχεθέντα ὑπονομεύουν τὸ μέλλον τῆςἙλλάδος»... πῶς νὰ ἀντισταθῇ κανεὶς καὶ νὰ μὴν ἀναφωνήσῃ «ἔλα αἰδοῖον στὸν τόπο σου»! Πόσον ἄμυαλοι, πόσονἐπιφανειακοὶ, πόσο καιροσκόποι, πόσο, πόσο, πόσο... «θοῦ κύριε φυλακῇ τῷ στόματί μου» εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι οἱ κυβερνήσαντες, μέχρι σήμερον, τὴν πατρίδα!

Ὦ προστάτες τοῦ ἔθνους, οἱ τότε ἡγέται τοῦ ΟΙΚΑΔΕ ἐγνώρισαν τὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα. Εὔχομαι καὶ ἐλπίζω ὅπως οἱ σήμερον κραυγάζοντες ΟΙΚΑΔΕ, ὡς καὶ οἱ πότε ἀριστερὰ καὶ πότε δεξιὰ παραπαίοντες Ποταμίσιοι, διδαχθοῦν ἐκ τῆς ἱστορίας καὶ πράξουν ὡς δεῖ πρὸς τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος καὶ παύσουν προσβλέποντες εἰς νεκρὰ πατρίδα πρὸς δικαίωσίν των.

Ἐν κατακλείδι κύριοι ΠΑΣΟΚόδουλοι, ΝΔούληδες καὶ παραπαίοντες Ποταμίσιοι δὲν πρέπει νὰ σᾶς διαφεύγει ὅτι σᾶς ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροὶ τῆς πατρίδος καὶ ἄρα, κατὰ Στάλιν, ὀφείλετε νὰ ἀντιληφθεῖτε ὅτι στραβὰ ἀρμενίζετε πρὶν η ἱστορία ἀποφανθεῖ ὁριστικῶς περὶ ὑμῶν.

Θὰ ἦτο σοβαρὰ παράλειψις ἡ μὴ ἀναφορὰ καὶ στιγματισμὸς τῆς στείρας ἀρνήσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ νὰ τοῦ ὑπενθυμίσω ὅτι ἡ τελευταῖα τεκνοποιήσασα, κατὰ βίβλον, στεῖρα ἀπεβίωσεν πρὸ πολλῶν χιλιάδων ἐτῶν, ἡ δὲ ἀποστολὴ σας εἶναι νὰ εἶσθε παραγωγικοὶ καὶ ὄχι στεῖροι. Ὅσο γιὰ τὴν Χρυσὴ Αὐγὴ, δὲν ἐδίστασε νὰ ἐπαινέσῃ τὸν πολιτικόν της ἀντίπαλον ἔστω καὶ ἐὰν ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀρνεῖται τὴν στήριξιν τῆς Χ.Α. Ἀρνεῖται ἤ ὄχι στὴν διαπραγματευτικὴ της φαρέτρα προστίθεται τὸ 6,2% τῶνἙλλήνων τῆς Χ.Α. ὄχι ὅμως καὶ τὸ 5,47% τοῦ ΚΚΕ οὔτε τὸ 6.02% τοῦ ρυακιοῦ, οὔτε καὶ τὸ 4,68% τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ βεβαίως στερεῖται καὶ τὸ ὑπερμεγέθες 27,81% τῆς ΝΔούλας. Δὲν θὰ ἔπρεπε ὅμως νὰ εἶναι ἔτσι. Τὸ τότε ΟΙΚΑΔΕ δὲν ἐδίδαξεν!

Ὁ καθεὶς ἄς ἐξάγει τὰ συμπεράσματά του καὶ ἄς πράξει ἀναλόγως. Προσωπικῶς εὔχομαι ὅπως ἡ κυβέρνησις Τσίπρα συνεχίσῃ εἰς τὰ αὐτὰ βήματα.

Η μάχη κρατά μέχρι το τέλος

-Έχετε δημιουργήσει τραγούδια που περνούν κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Χαρακτηριστικά είναι το «Έχω άνθρωπο» και το «Κόψε την Πείνα». Έχει, κατά τη γνώμη σας, η μουσική χρέος να διαδραματίζει ανάλογο ρόλο; Δεδομένου πως πολλοί καλλιτέχνες επιλέγουν να ακολουθήσουν μια ουδέτερη και αποστασιοποιημένη στάση από τις εξελίξεις.

 Κατ’ αρχάς, θα έλεγα ότι -με κάποιο περίεργο τρόπο από τον πρώτο μου δίσκο μέχρι σήμερα- πάντα είχα το ενδιαφέρον να πω ιστορίες γενικά από την πόλη μου και για ανθρώπους διπλανούς μου, που δύσκολα θα έβρισκαν το βήμα σ’ ένα τραγούδι να μιλήσουν. Δηλαδή, στον πρώτο μου δίσκο έγραψα το τραγούδι «Η Βίκυ δεν θα σπουδάσει», που μιλά ακριβώς για το πώς μια οικογένεια προσπαθούσε να συνετίσει το πιο ατίθασο παιδί της λέγοντάς του πως αν συνεχίσει έτσι, παίρνει την ευθύνη να στερηθεί το δικαίωμα σπουδών.

 
Ένα συνηθισμένο μοτίβο και μοντέλο για τους τελευταίους- ας πούμε της δικής μου εποχής που μεγάλωσαν το ’90. ‘Η «Τα παιδιά των δρόμων» που κατάφερε να γίνει στο ραδιόφωνο νούμερο ένα τραγούδι με την Ελένη, πάλι στην πραγματικότητα είναι ένα υπαρξιακό τραγούδι, το οποίο όμως έχει μέσα και πολλές νύξεις κοινωνικές ή πολιτικές, για τη ζωή μας. «Τρέχουν οι ανάγκες μας και πίσω εμείς». Κάτι που έγινε μοντέλο για την επόμενη δεκαετία. Θέλω να πω ότι αυτό ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις μες στα τραγούδια σου. Αν δεν το ‘χεις, μακάρι να σου δοθεί μέσω ενός στιχουργού ή μέσω μιας συγκυρίας η στιγμή που θα εκφράσεις και κάποια πράγματα για την κοινωνία μέσα στην οποία ζεις. Αν το ‘χεις είναι λάθος μεγάλο κατά κάποιο τρόπο- για μένα- να επιλέγεις και να καταπιέζεις τον εαυτό σου να γράψει περισσότερο ερωτικά τραγούδια ή τραγούδια που νιώθεις ότι θα έκαναν μια εταιρεία πιο πολύ χαρούμενη από την ανταπόκριση που θα είχαν στον κόσμο, ο οποίος τόσο πολύ λανθασμένα για τον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια -η μεγάλη μάζα του κοινού- υπαγορεύει συνέχεια την ανάγκη του ξεσκάσματος.
 
Γιατί, όπως είπα πριν χρόνια σε μια συνέντευξη, τελικά κινδυνέψαμε να πεθάνουμε από το πολύ ξέσκασμα. Όχι από το πολύ σκάσιμο. Από το πολύ ξέσκασμα. Κάθε φορά θα πρέπει να ανακαλύπτεις το μέτρο. Γιατί από την άλλη, αν κάποιες φορές παθιαστείς τόσο πολύ με ένα θέμα, αν δεν προσέξεις πώς θα το μεταφέρεις, είτε πάνω στη σκηνή είτε κάτω, υπάρχει περίπτωση κι αυτό να γίνει γραφικό ή άθελα σου να φτάσει δημαγωγικά κάτω, οπότε να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα πάλι. Να χαθεί, δηλαδή, η σημασία της ουσίας, που είναι -ας πούμε- ότι η κοινωνική δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύεται και δεν μπορεί να απειλείται για τα ασθενέστερα στρώματά της σε τέτοιο βαθμό συναγερμού.
 
Κι αν δεις το «Κρατήσου απ’ τη στάχτη» το cd με το «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», που ουσιαστικά αποχαιρετούσε την Αθήνα έτσι όπως την ξέραμε, είναι ένα cd που βγήκε στα τέλη του ’09. Δηλαδή πριν ακόμα ειπωθεί το «Λεφτά υπάρχουν». Όπως και η παράσταση «Όλοι λένε ψέματα», που κάναμε με τη Φαίη Ξυλά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη στο Κύτταρο το 2008, που είχε πάρα πολλά κείμενα από φίλους όπως ο Θοδωρής Γκόνης, η Δήμητρα Παπαδοπούλου, άλλα που τα δανειστήκαμε με την άδεια του συγγραφέα κι άλλα κείμενα που τα γράψαμε εμείς. Έτυχε, μέσα εκεί, το Δεκέμβριο να ξεσπάσουν τα Δεκεμβριανά με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Θα έπρεπε να δεις τι λέγαμε στην παράσταση εξού και το τραγούδι «Όλοι λένε ψέματα» και για ποια θέματα μιλούσαμε. Πώς επίσης θέταμε το ερώτημα ποιος τελικά κυβερνά το κέντρο της Αθήνας, τι συμβαίνει κάθε βράδυ στην Ευριπίδου, και πολλά άλλα καίρια… Ξεκινούσαμε από αυτά και δεν σταματούσαμε να ρωτάμε, να ρωτάμε για την πόλη μας και τη ζωή μας.

Το 2010 ήρθε ο φίλος μου και ηθοποιός Γιώργος Καραμίχος -που ήταν ακόμα τότε κάτοικος της πλατείας Θεάτρου- και διάβασε στο Κύτταρο ένα κείμενο γύρω από τη ζωή του με την κόρη του εκεί τα τελευταία χρόνια. Εγώ προσπάθησα να παρουσιάσω όλα αυτά τα θέματα πάντα με underground όρους τελικά, μέσα από παραστάσεις, οι οποίες δεν μεταφέρθηκαν μετά σε μία μεγακλίμακα, ούτε έγιναν φοιτητικό hotspot.΄Ηταν σοβαρά πράγματα και εξοργιστικές αλήθειες για τη γειτονιά μας την εποχή και τα χρόνια εκείνα. Υπήρξαν συνάδελφοι που ήρθαν να δουν την παράσταση αυτή και είπαν τότε ότι «εντάξει τώρα, τα αυτονόητα συζητήσαμε». Τώρα, το πόσο αυτονόητα ήταν αυτά, τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν, το αφήνω για προβληματισμό σε σένα.

-Έπειτα από τρεις μήνες, επανέρχεστε με ένα δυναμικό live και καλή παρέα στη θρυλική σκηνή του «Σταυρού του Νότου». Στο πλευρό σας η Ζωή Παπαδοπούλου. Συναισθήματα; Περαιτέρω σχέδια μετά από την εμφάνιση;

Ο « Σταυρός του Νότου» είναι ένα ιστορικό μαγαζί για μένα και για τη γενιά μου. Πρώτα απ’ όλα, προλάβαμε εκεί να δούμε ανθρώπους που μας είχαν καθορίσει και επηρεάσει όπως οι αδερφοί Κατσιμίχα και ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Πολύ χαρακτηριστικός τόπος συνάντησης μαζί με το κοινό τη δεκαετία του ’90. Επίσης για μένα είναι καθοριστικό, γιατί έκανα μερικά από τα πρώτα live μου και του πρώτου και του δεύτερου δίσκου μου. Δηλαδή μέχρι το 2005 με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπήρχαν παρουσίες στο « Σταυρό του Νότου», για μένα με τελευταία μεγάλη ένα πρόγραμμα αρκετά αγαπημένο, πολύ ηλεκτρισμένο και πολύ ελεύθερο, το 2005-06, με τον Δρογώση και τον Πυροβολάκη. Μια εποχή που ο Δρογώσης είχε κάνει τον δεύτερο νομίζω και πιο αγαπημένο για τον δικό του κόσμο-και για το Μάνο μόλις είχε σκάσει το «Στης εκκλησιάς την πόρτα». Οπότε έγινε μέσα στον «Σταυρό» της κακομοίρας!

Φέτος, όλη τη χρονιά την έχω περάσει στη σκηνή με τη Ζωή Παπαδοπούλου. Πρέπει να την ευχαριστήσω γι’ αυτό, γιατί είναι και πολύ καλή φίλη πια, πολύ έμπειρη τραγουδίστρια και κυρίως πολύ ήρεμος συνεργάτης στο πάλκο, πράγμα που εμένα μου κάνει πάρα πολύ καλό. Η περιοδεία για το «Γραμμένο με Κόκκινο» ξεκίνησε το Σεπτέμβριο με μια πάρα πολύ σημαντική συναυλία για μένα στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη, που είναι ένας από τους σπουδαιότερους χώρους που έχει το λεκανοπέδιο, μαζί με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και το μεγάλο «πατριάρχη» Χρόνη Αηδονίδη. Από τότε, εγώ ουσιαστικά είμαι σ’ αυτή την τροχιά και στα περάσματα από την Αθήνα μαζί μου είναι τρεις εξαιρετικοί μουσικοί, συνεργάτες χρόνων αλλά και άνθρωποι του ηλεκτρικού τραγουδιού πολύ γνωστοί, ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου στις κιθάρες, ο Βαγγέλης Τζάτζος στο μπάσο και ο Βαγγέλης Καλαμάρας.

Και δεν σου κρύβω ότι αισθάνθηκα ότι μου είχε λείψει πάρα πολύ και δεν θέλω να λείψω πολύ πάλι από ‘κει, όχι μόνο επειδή αγαπάω τους ανθρώπους του αλλά γιατί είναι κι ένας χώρος που τον θυμάμαι μόνο με καλά πράγματα. Είναι σημαντικό ότι θα είναι ο αδερφός Γρηγόρης Κλιούμης που έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και ζωντανά με τα «Υπόγεια Ρεύματα», κάναμε πρόβες μαζί στον ίδιο χώρο. Είχα φιλοξενηθεί από αυτούς πάνω από μια διετία κι έχουμε συνεργαστεί και δισκογραφικά. Θα παίξουμε πολλά τραγούδια αγαπημένα των «Ρευμάτων» αλλά και όλα τα δικά μου που αγαπάει ο Κλιούμης. Η Μαριάνα Πολυχρονίδη, επίσης μόνιμη συνεργάτης των τελευταίων χρόνων και αγαπημένη φίλη και ηθοποιός, θα είναι και αυτή στο «Σταυρό». Τέλος, στις 13 Φεβρουαρίου, θα είναι μαζί μας και ο Γιάννης Γούσιας που είναι ένας τόσο σημαντικός επιστήμονας και τόσο νέος άνθρωπος. Ο κόσμος, εντωμεταξύ, δεν ξέρει ότι είναι και πάρα πολύ καλός βιολιστής και πάρα πολύ καλός τραγουδιστής! Προτείνω σε όλους τους νέους ανθρώπους να ψάξουν από τώρα κιόλας το έργο αυτού του σημαντικού μυαλού που μας κάνει διεθνώς περήφανους.Λειβαδάς

Αυτό όλο έχει να κάνει και με μία αίσθηση που θέλαμε να μεταφέρουμε μαζί με το Γιάννη, ότι μέσα σε εποχές που ψάχνουν πάρα πολλοί πλατφόρμες σύνθεσης απόψεων και διαλόγου και ανταλλαγής ματιών, ότι η συνάντηση τέχνης και επιστήμης είναι πάντα μία πλατφόρμα που πιθανόν να μπορεί να γεννήσει μια πολύ αληθινή ελπίδα. Για μένα, το καθοριστικό της χρονιάς, εκτός από τη συνεργασία με την Ελεονώρα που είχαμε τη χαρά μαζί να μοιραστούμε ένα τόσο αγαπημένο τραγούδι σαν την «Επιμονή» αλλά και το cd «Μετακόμιση τώρα»- το οποίο έχει επίσης να πει πολλά- είναι το ότι κυκλοφόρησε επιτέλους το «Γραμμένο με Κόκκινο».

-Ο νέος σας δίσκος κυκλοφορεί από τον περασμένο Απρίλιο και- δίχως αμφιβολία- ξεχωρίζει για το περιεχόμενό του. “Του Λόγου το Αληθές μέρος 1ον-Γραμμένο με Κόκκινο”. Πλήθος σπουδαίων καλλιτεχνών ενώνουν τις φωνές τους και μιλούν μέσα από την ποίηση. Από το Διονύση Σαββόπουλο στο Μίλτο Πασχαλίδη και από τον Καρυωτάκη στον Ανέστη Ευαγγέλου, ένας φόρος τιμής στους Έλληνες ποιητές. Πείτε μας γι’ αυτόν. Υπάρχουν σχέδια για το δεύτερο μέρος;

Γενικότερα με απασχολεί να καταλάβει ένας νέος άνθρωπος ότι το ποίημα είναι ένα καθημερινό φάρμακο και καθημερινή υπόθεση και παρηγοριά και δεν είναι ένα βαρετό στερεότυπο έτσι όπως το έχει στο μυαλό του. Να δούμε επιτέλους τους θησαυρούς από τους ήρωες που έχουμε δίπλα μας και που έχουν γεννηθεί από το χώμα μας. Η δική μου η γενιά που λάτρεψε τόσο πολύ τους προφήτες του ροκ και τους μπαλανταδόρους, ας πούμε, είτε ήξερε τα δικά της πράγματα είτε δεν τα ήξερε, μετά από μια ηλικία, όταν γύρισε και τα είδε έπαθε πλάκα. Είδε δηλαδή ότι σε επίπεδο ποίησης ή στίχου η παράδοση των Ελλήνων όπως και του Κινέζων τόσων εκατομμυρίων χρόνων εξακολουθεί να είναι, πώς να σου πω, η θέση της εξακολουθεί να είναι συνταρακτικά υψηλή παγκόσμια.

Αυτό, λοιπόν,- σε ένα δίσκο που θα ήταν τόσο ηλεκτρικός, ηλεκτρισμένος και τόσο λυρικός, μέσα από όλες αυτές τις μελοποιήσεις, τις προσαρμογές και τις μεταφορές ποιημάτων ή κειμένων που βασίστηκαν πάνω σε ποιήματα-, ήταν μια υπόθεση δέκα χρόνων. Το γεγονός ότι κατάφερε με τη βοήθεια του Γιώργου του Ζαχαρίου, του φίλου μου και ενορχηστρωτή, να υλοποιηθεί, και το ότι ανταποκρίθηκαν τόσοι αγαπημένοι δικοί μου ήρωες από το Σαββόπουλο και τη Γαλάνη ως τον Κραουνάκη, τον Κατσιμίχα και τον Περίδη, φυσικά με σκλαβώνει. Ήταν μια γερή τονωτική ένεση για μένα, γιατί παρ’ ολίγο να ξεχάσω ότι υπάρχει οικογένεια του τραγουδιού και μπορεί να ανταποκριθεί αμερόληπτα όταν δει ένα καλό σκοπό ή μια καλή πρόθεση.

-Με αφορμή το θέμα του δίσκου, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως τα τελευταία χρόνια πλήθος νέων ανθρώπων έχει στραφεί στο διάβασμα και στην ποιοτική μουσική εκ νέου προκειμένου να βρει απαντήσεις. Ποια η γνώμη σας;

Μακάρι να είναι αλήθεια! Το λέω και το παραδέχομαι και δεν πρέπει να τα βάζουμε όλα σ’ ένα καζάνι. Και υπάρχει και ένα μέρος της νεολαίας πολύ ζόρικο και πολύ σκεπτόμενο. Ανησυχώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Τελειώνουν τις σχολές τους χωρίς να ξέρουν πού θα διοχετευτούν. Οι καλύτεροι ή κάποιοι από αυτούς που πρόλαβαν πριν 4,5 χρόνια να φύγουν και είναι ήδη έξω. Είναι αλήθεια. Όμως ακόμα φοβάμαι ότι το μεγάλο κομμάτι, όπως σχεδόν συνέβαινε πάντα, και λόγω της εξουθένωσης μας από τις ζωές που ζούμε, έχει έναν εθισμό στο ξέσκασμα. Έναν εθισμό στο τίποτα. Μεγάλο κακό. Ο αχταρμάς της υπερπληροφόρησης και το lifestyle είχε καταστροφικές συνέπειες.δίσκος

-Κλείνοντας, θα ήθελα να πείτε κάτι σαν μεγαλύτερος για όλους εκείνους, ιδίως τους νέους, που προσπαθούν παρά τις αντιξοότητες και τα εμπόδια, να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα! Μια συμβουλή, ίσως.

Η βασικότερη συμβουλή είναι ότι δεν υπάρχει συμβουλή! Αν υπάρχει πολλή καρδιά και ένστικτο, δεν πρέπει κανονικά κανείς να ακούσει κανέναν ποτέ. Πιστεύω στο ένστικτο πάρα πολύ. Ακόμα κι αν οδηγήσει σε μια περιπέτεια ζωής πολύ τεθλασμένη ή αναγκαστεί κάποιος να πάει πρώτα στο εξωτερικό και γυρίσει. Καλό είναι κάποιος να δείχνει ότι το λέει η καρδιά του. Κι αν κάποιος έχει ένα όνειρο, πρέπει να μείνει πιστός στο κυνήγι αυτού του ονείρου. Εγώ δεν έχω να μιλήσω για τίποτα άλλο αυτόν τον καιρό. Αν αυτό το στερηθούμε ή αν εγώ μιλήσω αλλιώς, έχω χάσει κι εγώ κι οι άλλοι. Με μία μικρή δόση ρεαλισμού για τα στοιχειώδη, δηλαδή για να μην υπάρξουν πολύ μεγάλες απώλειες, αρματώνεται κάποιος με κάποια εφόδια και κυρίως με την αγάπη του για τη γνώση του αντικειμένου και την ενέργεια που θέλει να διοχετεύσει σ’ αυτό που κάνει, ανοίγει τα πανιά του και δεν υπάρχει συνταγή. Τα ανοιχτά πανιά είναι η συνταγή.

Η φιλανθρωπία των μούλων!

Όταν ο κόσμος χάνεται και το μονί χτενίζεται, ξέρεις πολύ καλά πως κάτι πάει πολύ στραβά. Δηλαδή, για να ξηγιόμαστε, μόνο εγώ βρίσκω παρανοϊκό να έχεις βιλάρα, εξοχικό, κάνα-δυο Porsche, να κάνεις Pilates (απλή συνωνυμία!), να ψωνίζεις χρυσοποίκιλτα mules από Μιλάνο και, για να δείξεις πόσο αγαπάς τους συνανθρώπους σου, να βγάζεις στο σφυρί τον κωλοκόφτη σου; Εεε;


Το να αντιμετωπίζεις μια βιβλική καταστροφή με μια κιλότα, είναι στις μέρες μας ΚΑΙ ΠΟΛΥ φιλάνθρωπο σε λέω!
Γίνεται ξέρω γω ένα εφτάρι ρίχτερ στου Διαόλουτημάνα Πέρα Κείθε της Αζουιζιλάνδης (που, ΟΚ, μακάρι να μη συμβαίνουν τέτοια –αλλά, by the way, μακριά κι από μας, ναι;).
Και να τα πτώματα, να σαπίζουν κάτω από των εργολάβων οικοδομών τα αίσχη… Και να οι άστεγοι, να κλαίνε τη μοίρα τους τη μαύρη… Και να η μπόχα, η πείνα, η δίψα, οι αρρώστιες και το σκ@τό άφθονο -σε κανάλια σαν της Βενετίας (ίδια μυρωδιά) μα στο λιγότερο γραφικό και χωρίς βαρκάρηδες.
Και πλακώνουν οι ηγέτες των άλλων χωρών τα τηλεγραφήματα (2010 και ακόμα με τηλέγραφο επικοινωνεί ο Παπούλιας και οι υπόλοιποι; Από mail ντιπ; Την έχω την απορία αυτή όποτε τ’ ακούω στις ειδήσεις).

Στο καπάκι βγαίνουν στο προσκήνιο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, και οφείλω να πω ότι αρκετές από αυτές την παλεύουν με αξιοπρέπεια άξια θαυμασμού (άλλες όμως δεν παλεύονται με τίποτα –του στιλ: κλαψ & λυγμ… δώστε καλέ κύριε- υποβιβάζοντας το ίδιο τους το έργο).

Και εξελίσσεται λοιπόν η δραστηριοποίηση της «Διεθνούς Κοινότητας» (πωωω… τέτοιες έννοιες δεν είναι για πολλές κλωτσιές; Ποια «Κοινότητα» ρε παραμυθιασμένοι; Αυτή που στήνει ορθάνοιχτη οπίσθια οπή στις Τράπεζες, που καταλύει εθνολογικά κεκτημένα και που ποστάρει στα εξώφυλλά της Αφροδίτες να κάνουν κωλοδάχτυλα;).
Και δώστου οι δηλώσεις, και δώστου οι επισκέψεις πολιτικών στα πληγέντα μέρη (με outfit Παταγονία κι έτσι), και δώστου βουρκωμένοι κροκόδειλοι στα τηλεπαραθύρια…

Και κάπου τότε είναι που αναλαμβάνουν δράση (!) οι καλλιτέχνες (εκ του «κάλου» στην Τέχνη).
Και στήνεται ευθύς ένα έκτρωμα που χαρακτηρίζεται «Δημοπρασία Αγάπης». Τουτέστιν, είθισται ένας τηλεοπτικός σταθμός που να κάθεται σούζα στα βίτσια των advertisers και στις επιταγές (μεταφορικά και κυριολεκτικά) των (όσων έμειναν τέλος πάντων) δισκογραφικών και λοιπών lamogio firms, διοργανώνει μια δημοπρασία όπου τα έσοδά της θα πάνε (αγάλι- αγάλι και γκολ γιορτάζει ο Αγκάλι) για τους καψερούς πληγέντες της «χι-ψι» Διαολουτησμάνας Πέρα Κείθε Αζουιζιλάνδης. Και το κλου της υπόθεσης (για να έρθω επιτέλους στο θέμα μας) είναι ΠΟΙΟΙ εμπλέκονται και ΤΙ αντικείμενα δημοπρατούνται.

Οι εμπλεκόμενοι, λοιπόν, είναι η γνωστή στάνταρ εικοσάδα τραγουδιστάδων που τρώμε στη μάπα απ’ το πρωί ως το επόμενο πρωί σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις, γιγαντοαφίσες στη παραλιακή και λοιπά. Ήτοι η πρώην κούκλα, νυν Μαικλτζακσονόφατσα ανορεκτική Posh wannabe… Ο απόφοιτος φεϊμστορίτης ξυλάγγουρος με το ποντικίσιο πρόσωπο και το attitude gangsta rapper… Η βυζαρού (και-γαλλικά-τραγουδάω… γκουχ, γκουχ) «καλήηη κοπέλα», η οποία αν ήταν στο Αμέρικα και δούλευε ως πορνοστάρ, θα είχε σοβατίσει τα ταβάνια η μισή υφήλιος… Η έντεχνη που ανακάλυψε την ευεργετική ικανότητα του αφρού και ξύρισε τις μασχάλες της, προσέλαβε image maker και στριμώχνει τα ποιοτικά πατσοκοίλια της σε βραδινές τουαλέτες που κάνουν επάνω της fit ανάλογο με το να δεις τον Χατζηνίκο με heavy metal λασπωτήρα στον σβέρκο, ντύσιμο Rob Halford και μουστάκα Lemmy των Motorhead… Η τριτάντζα των λαϊκών ωρών που σκάει με δυο-τρία κομμάτια ύφασμα στη πίστα, και αφήνει τα μπούτια της να στηρίξουν τις «ερμηνείες» της… Ακόμα και ο σχεδόν εθνικός μας αοιδός, που έχει το Μέγαρο όπως είχε η Βανδή το Rex κάποτε, και που επιδεικνύει μια… εχμ… ευαισθησία σε άτομα που τον αποκαλούν με το επίθετό του –τέτοια ευαισθησία, που μοιράζει μηνύσεις με ταχύτητα Ασάφα Πάουελ…

Γιαπ! Τέτοιοι λοιπόν ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕ προσφέρουν τα πιο «δεν υπάρχουν» προσωπικά τους αντικείμενα, κι εκείνα δημοπρατούνται, και τα φράγκα που δίνουν οι fans τους προωθούνται υπέρ της αγαθοεργίας (που την εντρυφούμε από τα εκατοντάδες spots που φροντίζουν να ξεπλύνουν όσο εγκέφαλο μας έχει απομείνει για την εν λόγω κίνηση –και όοοολως τυχαίως λειτουργούν και ως promotion του τηλεοπτικού σταθμού, των καλλιτεχνών και των χορηγών).
Και τα εν λόγω προσωπικά αντικείμενα ποικίλουν σε εξωφρενικές εμπνεύσεις… Ένα ζευγάρι σαγιονάρες της ξεκώλου σταρούμπας… Ένα φανελάκι του γραμμωμένου άφωνου «θέλω-να-γίνω-Sakis-στη-θέση-του-Sakis»… Το χρησιμοποιημένο roll on της «απόλυτης»… Ρε όξω! Τι μαλ@κίες είναι αυτές; Να πάρω τις γόβες της αλληνής επειδή είμαι ας πούμε φετιχιστής και θέλω να επιδοθώ σε ενδοπαλάμια παλινδρόμηση σνιφάροντας την ποδαρίλα, το αντιλαμβάνομαι. Μα να τις πάρω για να λέω πως τις πήρα και βοήθησα και τους κακομοίρηδες, γιατί εμένα μου φαίνεται βλακώδες και προσβλητικό; Και εκείνο που με τρελαίνει περισσότερο απ’ όλα, περισσότερο από τη βλακοπονηράδα, το θράσος, το ξεδιάντροπο marketing trick και τα συναφή, είναι το εξής: γιατί ένας εύρωστος καλλιτέχνης, με μπόλικα μπικικίνια και εμφανή κυριλέ ζωή, ευαισθητοποιημένος για τον συνάνθρωπό του και μπλα-μπλα-μπλα, δίνει ένα σώβρακο ή μια πένα κιθάρας, τα οποία θα τα πληρώσουν τα βλίτα που χρυσώνουν τους δίσκους του και τον στολίζουν σαν επιτάφιο στις πίστες, αντί να πράξει το (γ@μώ την πο-τά-να μου δηλαδή) αυτονόητο; Να πεταχτεί στην Τράπεζα και διακριτικά να διαθέσει ένα χιλιάρικο στον λογαριασμό βοήθειας των πληγέντων… Έτσι κι αλλιώς, τι είναι για κείνον το χιλιάρικο; Ένα μεσημεριανό με αστακομακαρονάδες στον Αστέρα Βουλιαγμένης ρε μπρούστη μου. Έλεος, με τις ψωνάρες, τους χτικιάρηδες.

H επιτυχία στη ζωή δεν αρκεί

Τον συνάντησα τυχαία ένα βράδυ Παρασκευής κάπου σ’ ένα μαγαζί. Χαμηλός φωτισμός, ατμόσφαιρα “ηλεκτρισμένη” και μια “ζωντανή” σκηνή ήταν αρκετά για να σε κάνουν να σιγοτραγουδήσεις όμορφα κι αγαπημένα τραγούδια του χτες που μιλούν στην ψυχή. Κάπως έτσι όλα δρομολογήθηκαν… Μέσα από μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, ο Κώστας Λειβαδάς μου μίλησε για τη μουσική, τη συνεργασία, τη ζωή αλλά και τις αξίες που έχει διαταράξει η σύγχρονη κρίση. Τον ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό.

Σας γνώρισα κατά τη διάρκεια ενός ακουστικού live σε ένα “ζεστό” μαγαζί κάπου στο Γαλάτσι. Λίγα όργανα, πιο ήπιοι ρυθμοί και ήρεμοι τόνοι. Η δυναμική της ολοκληρωμένης συναυλίας υπό τη συνοδεία φουλ μπάντας φαντάζομαι διαφέρει. Τι στ’ αλήθεια προτιμάτε από τα δύο;
Κατ’ αρχήν, ας σου θυμίσω ότι αυτό το μαγαζί -για το οποίο λες- εκτός από γνωστό, οικογενειακό είναι και «σκληρό» μαγαζί, δηλαδή, θέλω να πω, δεν ήταν και τόσο ήπιοι οι τόνοι. Προσπαθήσαμε και εμείς – μέσα στο χρόνο της επικοινωνίας της ζωντανής νομίζω ότι το κερδίσαμε- να μπορούμε να παίξουμε και μερικά ήσυχα πράγματα τόσο και σε δυναμικές όσο και σε περιεχόμενο. Το Sante είναι ένα μαγαζί με ιστορία, είναι ένα «ηλεκτρικό» μαγαζί, ένα μαγαζί που απευθύνεται σ’ αυτούς που αγαπούν το ηλεκτρικό τραγούδι. Κι αυτός ήταν ένας βασικός λόγος που χάρηκα και για την πρόσκληση και που ήθελα να πάω και που πολλές φορές τολμάω να πηγαίνω με μια κιθάρα και με ένα πιάνο να παίξω σε τέτοιους χώρους. Γιατί, εξαρτάται κι απ’ το χέρι του παίκτη η δυναμική και η αίσθηση που πηγάζει από ένα live. Πάντοτε έπαιζα σ’αυτούς τους χώρους σαν να ήμουν με μπάντα, ενώ ήμουν με δύο άτομα ή και μόνος μου.

΄Ετσι και αλλιώς όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, δεν σταμάτησα να λέω την αλήθεια, που είναι ότι προέρχομαι από το ηλεκτρικό τραγούδι. Δηλαδή, η μεγάλη μου αγάπη και η αφετηρία μου με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο -και μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος παρακάτω-ήταν το ηλεκτρικό τραγούδι. Και μετά το ηλεκτρικό τραγούδι αμέσως, ένα μέρος των παλιών καλών λαϊκών τραγουδιών μέσω του πατέρα μου. Το ηλεκτρικό τραγούδι ήρθε σε μένα μέσω της μητέρας μου. Και όταν λέω ηλεκτρικό τραγούδι, μιλάω, βέβαια, για το Rhythm and blues που έγινε Rock ‘n’ Roll και αυτό που το διαδέχθηκε το ροκ.

Οπότε, θέλω να πω ότι η αίσθησή μου και η αντίληψή μου,- που πολλές φορές ξενίζει ακόμα και συναδέλφους μου γι’ αυτό που έχουν στο μυαλό τους για το πώς θα έπρεπε ένα έντεχνο live να εκτυλίσσεται, από το ποιο να είναι το ρεπερτόριό του μέχρι ποιος να είναι ο τρόπος του παιξίματος του-, προέρχεται από εκεί απ΄το ηλεκτρικό τραγούδι. Άρα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο -για να καταλήξω- είτε είναι σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα, είτε είναι σε μια πολύ μικρή, ο τρόπος γενικά για εμένα δεν αλλάζει. Είτε είναι με δύο όργανα, είτε είναι με πολλά. Φυσικά, η επικοινωνία είναι ένα ζητούμενο εδώ, δηλαδή το πόσο έχεις την ικανότητα και την αμεσότητα να νιώθεις και την ενέργεια του άλλου και το πρόσωπό του στο μισό μέτρο. Αλλά από την άλλη, και τι μεγαλείο όταν σε ένα χώρο και με όλη τη μπάντα «αρματωμένη» μπορεί να σου συμβεί ή μπορείς να πετύχεις το ίδιο σαν να είσαι σε ένα μικρό χώρο! Γιατί το ζωντανό στη σκηνή είναι μια ιστορία για δυο, του καλλιτέχνη και του κοινού. Για να πας όμως σ’ αυτούς τους «μαγικούς χώρους» εκεί δηλαδή που μπορεί μια βραδιά με ζωντανή μουσική να σε ταξιδέψει και να δεις το θαύμα πως «ένα κι ένα ίσον τρία», θέλει αληθινή πίστη και από τις δυο πλευρές.

-Κατά πόσον, δηλαδή, η επικοινωνία ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό, η διαδραστικότητα αυτή είναι ένα σημαντικό κομμάτι;
Εντάξει, δεν μπορεί να υποκριθεί κανείς ότι -για όσους από εμάς αυτή η μεγάλη αγάπη που λέγεται τραγούδι, έγινε και δουλειά – ότι δεν γίνεται και για το βιοπορισμό. Όμως για εμένα, το νούμερο ένα ζητούμενο είναι, εκτός από την προσωπική μου έκφραση και θεραπεία, ακριβώς αυτή η διαδραστικότητα και αυτή η γη της επαγγελίας, αυτή η χώρα των θαυμάτων που ούτε εσύ μπορείς να πας μόνος σου χωρίς το κοινό, τόσο εύκολα βράδυ το βράδυ, αλλά ούτε και το κοινό χωρίς εσένα. Οπότε για εμένα, αυτό είναι το κλειδί του παραδείσου. Είναι το ίδιο πράγμα που νιώθει κάποιος όταν μαθαίνοντας μια κιθάρα νιώθει ότι δεν θέλει να την ξαναφήσει. Φυσικά το πώς στέκεται κάποιος στο πάλκο έχει να κάνει και με μια γενικότερη πάλη της ζωής κάθε καλλιτέχνη βέβαια, εσωτερική. Δεν είναι μόνο το κουμάντο του πάλκου, έχει να κάνει πολύ και με το κουμάντο που προσπαθεί ο ίδιος να βάλει στη ζωή του.

-Έχετε συνεργαστεί με πλήθος γνωστών και καταξιωμένων καλλιτεχνών. Τι νιώθει ένας άνθρωπος που, μετά από τόσα χρόνια, έχει καταφέρει να ζει μέσα απ’ αυτό που αγαπά; Ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, έχει αφήσει το σημάδι του στο χώρο;
Τι να πρωτοπώ εδώ! Πρώτα απ’ όλα, ότι ανήκω σε μια πολύ πολύ μικρή πλειοψηφία που κάναμε τον πρώτο μας δίσκο, ή καλώς ή κακώς βγήκαμε στο ελληνικό τραγούδι, πολύ μικροί. Το πρώτο μου τραγούδι ηχογραφήθηκε στα 22 και ο πρώτος μου δίσκος λίγο πριν μπω στα 24. Αυτό είναι πρωτοφανές, βέβαια, γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα ακόμα γερόντων και κλειστοφοβική, συντηρητική και φοβισμένη απέναντι στο οτιδήποτε καινούριο. Οι Ελληνίδες μητέρες λένε ένα αρσενικό ή ένα φίλο τους μέχρι τα 50 «παιδί». Λοιπόν, αυτό το πράγμα σε μια εποχή που με όρους του τρέχοντος τραγουδιού του εξωτερικού, στα 30 ή 32 χρόνια κάποιο συγκρότημα μπορεί να διαλυθεί ή να θεωρηθεί ότι μπαίνει στη φάση της δύσης της καριέρας του, στην Ελλάδα, με το καλό και το κακό που έχει αυτό, τα ντεμπούτα γίνονταν μετά τα 30, 32, 35.

Μιλώ για τους τραγουδοποιούς. Άρα εγώ από τη μία είμαι λίγο μαγική εικόνα και ίσως να υπάρχουν άλλοι δύο σαν και εμένα που ξεκίνησαν τόσο μικροί τη διαδρομή τους και τη σημασία της. Δηλαδή υπάρχει ακόμα μεγάλη διαδρομή, αλλά είμαστε ακόμα μικροί. Αυτό τι μας κάνει; Μας κάνει τώρα τα τελευταία χρόνια, -ασχέτως αν έγραψα πολλά τραγούδια που αγάπησε ο κόσμος ή αν είχα πάρα πολλές συνεργασίες-, να αρχίζω να συνειδητοποιώ και λόγω της ηλικίας μου αλλά και λόγω αυτού που ο χώρος ή οι συντεταγμένες του σε αφήνουν να δω ή να καταλάβω ποιο είναι το σημάδι μου στο χώρο.
 
Ξέρεις, μερικές φορές πάω να το ξεχάσω κι εγώ! Mία φορά πήγα σε μια εταιρεία και ήθελε κάποιος να κάνουμε μια συζήτηση για ένα best, για μία συλλογή αναδρομική. Μου είπε, λοιπόν, αυτός πως εδώ υπάρχουν συνεργασίες από το Σταύρο Λογαρίδη και το Βασίλη Σκουλά, ως το Τρίφωνο και το Μανώλη Λιδάκη. Και από τη Δήμητρα Γαλάνη ως τη Μπάμπαλη. Δηλαδή, δημιουργούνταν και συντεταγμένες που με κάποιο τρόπο και με άξονα ένα ηλεκτρισμένο τραγούδι, ένωναν και πρόσωπα διαφορετικών σχολών. Θέλει πολύ γερό στομάχι για να αντέχεις σε αυτή τη δουλειά, να το αγαπάς πάρα πολύ, πολλή υπομονή, πολλή τύχη, πολλές διαδικασίες προσευχής. Βέβαια, το ταλέντο -φαντάζομαι- έχει να κάνει και με τους συνεργάτες που επιλέγεις και κυρίως με αυτούς που σε επιλέγουν.

- Η επιλογή των συνεργατών σας πώς έγινε;
Αυτό γίνεται από ένα σημείο και μετά πιο εύκολα όταν -ξέρεις- έχεις κάνει κάποια τραγούδια που έχουν επικοινωνήσει με τον κόσμο ή έχουν αγαπηθεί και αμέσως κάποιος θα ζητήσει ένα τραγούδι και το ένα θα φέρει τ΄άλλο. Κι αν αυτό ξαναπετύχει, το ένα θα φέρει το άλλο. Ή αν δουλεύεις με μια ομάδα παραγωγής. Εγώ πάντα βέβαια το αγαπούσα αυτό και πάντα πίστευα πολύ στη συνεργασία και στις μπάντες. Από την άλλη κάποια τραγούδια ξεπερνούσαν τη φωνή μου. Έτσι, ένιωθα ότι έπρεπε να έχουν έναν άλλον αποδέκτη. Ή πάλι πολλά τραγούδια ήταν επίσης πάρα πολύ θηλυκά στο θέμα τους.

Όχι τόσο στο θέμα τους, όσο στην ψυχή τους. Έχω γράψει πάρα πολλά τραγούδια για γυναίκες. Πάρα πολλά πραγματικά. Οπότε, δίνοντας τα τραγούδια σε μια μεγάλη ερμηνεύτρια έκανα αυτό που πίστευα σωστό για το τραγούδι. Από την άλλη βέβαια, έσκαψα λίγο και το λάκκο μου και υπέγραψα και λίγο την καταδίκη μου. Ειδικά μετά το «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», που γράψαμε με το Γιώργο Δημητριάδη, και μετά το «Πιάσε με», που έσκασε έτσι με την Ελένη Τσαλιγοπούλου το ’99 -για πολλά χρόνια, τουλάχιστον για τέσσερα-, βρέθηκα στη θέση ενός προσώπου, που όλοι περιμένανε να βρούν ένα σουξέ απ’ αυτόν ή ένα τραγούδι στο οποίο θα στήριζε κάποιος άλλος την καριέρα του παρά εγώ, ο οποίος εξακολουθούσα να ηχογραφώ τους προσωπικούς μου δίσκους.

-Η «Επιμονή σου», το οποίο ερμηνεύσατε μαζί με την Ελεονώρα Ζουγανέλη αγαπήθηκε πραγματικά. Είναι ένα τραγούδι που έγινε hit από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί το μεταδίδουν συνέχεια. Θέλετε να μου πείτε γι’ αυτό;
Εγώ ήθελα να αποκαταστήσω το εξής. Ένιωθα χρόνια ότι η επιμονή είναι μια αρετή που την έχουν όλοι λοιδορήσει πάρα πολύ. Και κυρίως, στα διαπροσωπικά θέματα μέσα στο ζευγάρι. Ο κόσμος έχει την τάση -σε αντίθεση με την υπομονή που αγιοποιείται πιο εύκολα- να στήνει γύρω από την επιμονή σχόλια και να χαρακτηρίζει τα επίμονα πρόσωπα με αρνητική χροιά. Δηλαδή, αυτός που τα ‘σπασε σε κάποιον, αυτός που μέχρι το τέλος είναι άπληστος και θέλει να γίνεται το δικό του κτλ. Εγώ φυσικά μιλάω για το υπερλογικό κυνήγι ενός ονείρου. Είναι ένα τραγούδι πίστης η «Επιμονή», περί αυτού πρόκειται. Το όνειρο τείνει να καταρρεύσει χωρίς αυτό το στοιχείο. Και πάρα πολλές φορές στο ζευγάρι κάποιος παίζει το ρόλο αυτό. Οπότε, είναι ένα μεγάλο μέρος των σκέψεων που έχω όλα αυτά τα χρόνια για τη ζωή μου, για το πώς επιμένει κανείς στο τραγούδι κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, για το πώς επιμένει κανείς να ζει στον αφιλόξενο τόπο του.

Να μην νομίζει κανένας νέος πως η επιτυχία είναι το παν. Η μάχη κρατά μέχρι το τέλος. Είναι άλλοι οι όροι που μπορεί να σε έχουν βάλει μέσα σ’ ένα κλίμα, ή σε μια ομάδα εργασίας, που -ας πούμε- κατά περιόδους να νιώθεις ότι τα χέρια σου είναι λυμένα. Δεν αρκεί η επιτυχία. Κι ο νοών νοείτω. Το πόσο επιμένει κανείς να ζει στη χώρα του, το πόσο επιμένει να ξαναερωτεύεται αυτόν με τον οποίο είναι μαζί είναι μια καθημερινή μάχη. Αυτά όλα κρύβονται πίσω από το τραγούδι. Και πάνω από όλα μιλάω για το πώς η πιο δοκιμασμένη συνταγή για όλα όσα αγαπάμε είναι μία: η καθημερινή δουλειά.

Κρύβεται επίσης και ένα ζευγάρι ομογενών, που πριν πολλά χρόνια είχε επιστρέψει στην πατρίδα τους και ακόμα ζουν ακμαίοι σε ένα ακριτικό νησί. Όταν μου είχε πει μια μέρα η κυρία του ζεύγους ότι « ότι αυτό που μας άνθισε τελικά εδώ πέρα, σ’ αυτό το βράχο ξανά, είναι η αστείρευτη επιμονή μας να τον αγαπήσουμε και να τα καταφέρουμε». Ήταν μια κανονική προβολή μπροστά μου μιας ηλικιωμένης πια γυναίκας, προς το τέλος της ζωής της, που δεν είχε όρεξη για εγωισμούς και διεκδικήσεις, που παραδεχόταν ότι πράγματι το καταλυτικό στοιχείο κάποιων καίριων επιλογών στη ζωή του ζευγαριού βασιζόταν στη χωρίς τεκμηρίωση οπωσδήποτε πίστη και επιμονή του ενός συζύγου απ’ τους δύο προς μια κατεύθυνση ονείρου.