Η μάχη κρατά μέχρι το τέλος

-Έχετε δημιουργήσει τραγούδια που περνούν κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Χαρακτηριστικά είναι το «Έχω άνθρωπο» και το «Κόψε την Πείνα». Έχει, κατά τη γνώμη σας, η μουσική χρέος να διαδραματίζει ανάλογο ρόλο; Δεδομένου πως πολλοί καλλιτέχνες επιλέγουν να ακολουθήσουν μια ουδέτερη και αποστασιοποιημένη στάση από τις εξελίξεις.

 Κατ’ αρχάς, θα έλεγα ότι -με κάποιο περίεργο τρόπο από τον πρώτο μου δίσκο μέχρι σήμερα- πάντα είχα το ενδιαφέρον να πω ιστορίες γενικά από την πόλη μου και για ανθρώπους διπλανούς μου, που δύσκολα θα έβρισκαν το βήμα σ’ ένα τραγούδι να μιλήσουν. Δηλαδή, στον πρώτο μου δίσκο έγραψα το τραγούδι «Η Βίκυ δεν θα σπουδάσει», που μιλά ακριβώς για το πώς μια οικογένεια προσπαθούσε να συνετίσει το πιο ατίθασο παιδί της λέγοντάς του πως αν συνεχίσει έτσι, παίρνει την ευθύνη να στερηθεί το δικαίωμα σπουδών.

 
Ένα συνηθισμένο μοτίβο και μοντέλο για τους τελευταίους- ας πούμε της δικής μου εποχής που μεγάλωσαν το ’90. ‘Η «Τα παιδιά των δρόμων» που κατάφερε να γίνει στο ραδιόφωνο νούμερο ένα τραγούδι με την Ελένη, πάλι στην πραγματικότητα είναι ένα υπαρξιακό τραγούδι, το οποίο όμως έχει μέσα και πολλές νύξεις κοινωνικές ή πολιτικές, για τη ζωή μας. «Τρέχουν οι ανάγκες μας και πίσω εμείς». Κάτι που έγινε μοντέλο για την επόμενη δεκαετία. Θέλω να πω ότι αυτό ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις μες στα τραγούδια σου. Αν δεν το ‘χεις, μακάρι να σου δοθεί μέσω ενός στιχουργού ή μέσω μιας συγκυρίας η στιγμή που θα εκφράσεις και κάποια πράγματα για την κοινωνία μέσα στην οποία ζεις. Αν το ‘χεις είναι λάθος μεγάλο κατά κάποιο τρόπο- για μένα- να επιλέγεις και να καταπιέζεις τον εαυτό σου να γράψει περισσότερο ερωτικά τραγούδια ή τραγούδια που νιώθεις ότι θα έκαναν μια εταιρεία πιο πολύ χαρούμενη από την ανταπόκριση που θα είχαν στον κόσμο, ο οποίος τόσο πολύ λανθασμένα για τον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια -η μεγάλη μάζα του κοινού- υπαγορεύει συνέχεια την ανάγκη του ξεσκάσματος.
 
Γιατί, όπως είπα πριν χρόνια σε μια συνέντευξη, τελικά κινδυνέψαμε να πεθάνουμε από το πολύ ξέσκασμα. Όχι από το πολύ σκάσιμο. Από το πολύ ξέσκασμα. Κάθε φορά θα πρέπει να ανακαλύπτεις το μέτρο. Γιατί από την άλλη, αν κάποιες φορές παθιαστείς τόσο πολύ με ένα θέμα, αν δεν προσέξεις πώς θα το μεταφέρεις, είτε πάνω στη σκηνή είτε κάτω, υπάρχει περίπτωση κι αυτό να γίνει γραφικό ή άθελα σου να φτάσει δημαγωγικά κάτω, οπότε να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα πάλι. Να χαθεί, δηλαδή, η σημασία της ουσίας, που είναι -ας πούμε- ότι η κοινωνική δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύεται και δεν μπορεί να απειλείται για τα ασθενέστερα στρώματά της σε τέτοιο βαθμό συναγερμού.
 
Κι αν δεις το «Κρατήσου απ’ τη στάχτη» το cd με το «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», που ουσιαστικά αποχαιρετούσε την Αθήνα έτσι όπως την ξέραμε, είναι ένα cd που βγήκε στα τέλη του ’09. Δηλαδή πριν ακόμα ειπωθεί το «Λεφτά υπάρχουν». Όπως και η παράσταση «Όλοι λένε ψέματα», που κάναμε με τη Φαίη Ξυλά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη στο Κύτταρο το 2008, που είχε πάρα πολλά κείμενα από φίλους όπως ο Θοδωρής Γκόνης, η Δήμητρα Παπαδοπούλου, άλλα που τα δανειστήκαμε με την άδεια του συγγραφέα κι άλλα κείμενα που τα γράψαμε εμείς. Έτυχε, μέσα εκεί, το Δεκέμβριο να ξεσπάσουν τα Δεκεμβριανά με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Θα έπρεπε να δεις τι λέγαμε στην παράσταση εξού και το τραγούδι «Όλοι λένε ψέματα» και για ποια θέματα μιλούσαμε. Πώς επίσης θέταμε το ερώτημα ποιος τελικά κυβερνά το κέντρο της Αθήνας, τι συμβαίνει κάθε βράδυ στην Ευριπίδου, και πολλά άλλα καίρια… Ξεκινούσαμε από αυτά και δεν σταματούσαμε να ρωτάμε, να ρωτάμε για την πόλη μας και τη ζωή μας.

Το 2010 ήρθε ο φίλος μου και ηθοποιός Γιώργος Καραμίχος -που ήταν ακόμα τότε κάτοικος της πλατείας Θεάτρου- και διάβασε στο Κύτταρο ένα κείμενο γύρω από τη ζωή του με την κόρη του εκεί τα τελευταία χρόνια. Εγώ προσπάθησα να παρουσιάσω όλα αυτά τα θέματα πάντα με underground όρους τελικά, μέσα από παραστάσεις, οι οποίες δεν μεταφέρθηκαν μετά σε μία μεγακλίμακα, ούτε έγιναν φοιτητικό hotspot.΄Ηταν σοβαρά πράγματα και εξοργιστικές αλήθειες για τη γειτονιά μας την εποχή και τα χρόνια εκείνα. Υπήρξαν συνάδελφοι που ήρθαν να δουν την παράσταση αυτή και είπαν τότε ότι «εντάξει τώρα, τα αυτονόητα συζητήσαμε». Τώρα, το πόσο αυτονόητα ήταν αυτά, τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν, το αφήνω για προβληματισμό σε σένα.

-Έπειτα από τρεις μήνες, επανέρχεστε με ένα δυναμικό live και καλή παρέα στη θρυλική σκηνή του «Σταυρού του Νότου». Στο πλευρό σας η Ζωή Παπαδοπούλου. Συναισθήματα; Περαιτέρω σχέδια μετά από την εμφάνιση;

Ο « Σταυρός του Νότου» είναι ένα ιστορικό μαγαζί για μένα και για τη γενιά μου. Πρώτα απ’ όλα, προλάβαμε εκεί να δούμε ανθρώπους που μας είχαν καθορίσει και επηρεάσει όπως οι αδερφοί Κατσιμίχα και ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Πολύ χαρακτηριστικός τόπος συνάντησης μαζί με το κοινό τη δεκαετία του ’90. Επίσης για μένα είναι καθοριστικό, γιατί έκανα μερικά από τα πρώτα live μου και του πρώτου και του δεύτερου δίσκου μου. Δηλαδή μέχρι το 2005 με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπήρχαν παρουσίες στο « Σταυρό του Νότου», για μένα με τελευταία μεγάλη ένα πρόγραμμα αρκετά αγαπημένο, πολύ ηλεκτρισμένο και πολύ ελεύθερο, το 2005-06, με τον Δρογώση και τον Πυροβολάκη. Μια εποχή που ο Δρογώσης είχε κάνει τον δεύτερο νομίζω και πιο αγαπημένο για τον δικό του κόσμο-και για το Μάνο μόλις είχε σκάσει το «Στης εκκλησιάς την πόρτα». Οπότε έγινε μέσα στον «Σταυρό» της κακομοίρας!

Φέτος, όλη τη χρονιά την έχω περάσει στη σκηνή με τη Ζωή Παπαδοπούλου. Πρέπει να την ευχαριστήσω γι’ αυτό, γιατί είναι και πολύ καλή φίλη πια, πολύ έμπειρη τραγουδίστρια και κυρίως πολύ ήρεμος συνεργάτης στο πάλκο, πράγμα που εμένα μου κάνει πάρα πολύ καλό. Η περιοδεία για το «Γραμμένο με Κόκκινο» ξεκίνησε το Σεπτέμβριο με μια πάρα πολύ σημαντική συναυλία για μένα στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη, που είναι ένας από τους σπουδαιότερους χώρους που έχει το λεκανοπέδιο, μαζί με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και το μεγάλο «πατριάρχη» Χρόνη Αηδονίδη. Από τότε, εγώ ουσιαστικά είμαι σ’ αυτή την τροχιά και στα περάσματα από την Αθήνα μαζί μου είναι τρεις εξαιρετικοί μουσικοί, συνεργάτες χρόνων αλλά και άνθρωποι του ηλεκτρικού τραγουδιού πολύ γνωστοί, ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου στις κιθάρες, ο Βαγγέλης Τζάτζος στο μπάσο και ο Βαγγέλης Καλαμάρας.

Και δεν σου κρύβω ότι αισθάνθηκα ότι μου είχε λείψει πάρα πολύ και δεν θέλω να λείψω πολύ πάλι από ‘κει, όχι μόνο επειδή αγαπάω τους ανθρώπους του αλλά γιατί είναι κι ένας χώρος που τον θυμάμαι μόνο με καλά πράγματα. Είναι σημαντικό ότι θα είναι ο αδερφός Γρηγόρης Κλιούμης που έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και ζωντανά με τα «Υπόγεια Ρεύματα», κάναμε πρόβες μαζί στον ίδιο χώρο. Είχα φιλοξενηθεί από αυτούς πάνω από μια διετία κι έχουμε συνεργαστεί και δισκογραφικά. Θα παίξουμε πολλά τραγούδια αγαπημένα των «Ρευμάτων» αλλά και όλα τα δικά μου που αγαπάει ο Κλιούμης. Η Μαριάνα Πολυχρονίδη, επίσης μόνιμη συνεργάτης των τελευταίων χρόνων και αγαπημένη φίλη και ηθοποιός, θα είναι και αυτή στο «Σταυρό». Τέλος, στις 13 Φεβρουαρίου, θα είναι μαζί μας και ο Γιάννης Γούσιας που είναι ένας τόσο σημαντικός επιστήμονας και τόσο νέος άνθρωπος. Ο κόσμος, εντωμεταξύ, δεν ξέρει ότι είναι και πάρα πολύ καλός βιολιστής και πάρα πολύ καλός τραγουδιστής! Προτείνω σε όλους τους νέους ανθρώπους να ψάξουν από τώρα κιόλας το έργο αυτού του σημαντικού μυαλού που μας κάνει διεθνώς περήφανους.Λειβαδάς

Αυτό όλο έχει να κάνει και με μία αίσθηση που θέλαμε να μεταφέρουμε μαζί με το Γιάννη, ότι μέσα σε εποχές που ψάχνουν πάρα πολλοί πλατφόρμες σύνθεσης απόψεων και διαλόγου και ανταλλαγής ματιών, ότι η συνάντηση τέχνης και επιστήμης είναι πάντα μία πλατφόρμα που πιθανόν να μπορεί να γεννήσει μια πολύ αληθινή ελπίδα. Για μένα, το καθοριστικό της χρονιάς, εκτός από τη συνεργασία με την Ελεονώρα που είχαμε τη χαρά μαζί να μοιραστούμε ένα τόσο αγαπημένο τραγούδι σαν την «Επιμονή» αλλά και το cd «Μετακόμιση τώρα»- το οποίο έχει επίσης να πει πολλά- είναι το ότι κυκλοφόρησε επιτέλους το «Γραμμένο με Κόκκινο».

-Ο νέος σας δίσκος κυκλοφορεί από τον περασμένο Απρίλιο και- δίχως αμφιβολία- ξεχωρίζει για το περιεχόμενό του. “Του Λόγου το Αληθές μέρος 1ον-Γραμμένο με Κόκκινο”. Πλήθος σπουδαίων καλλιτεχνών ενώνουν τις φωνές τους και μιλούν μέσα από την ποίηση. Από το Διονύση Σαββόπουλο στο Μίλτο Πασχαλίδη και από τον Καρυωτάκη στον Ανέστη Ευαγγέλου, ένας φόρος τιμής στους Έλληνες ποιητές. Πείτε μας γι’ αυτόν. Υπάρχουν σχέδια για το δεύτερο μέρος;

Γενικότερα με απασχολεί να καταλάβει ένας νέος άνθρωπος ότι το ποίημα είναι ένα καθημερινό φάρμακο και καθημερινή υπόθεση και παρηγοριά και δεν είναι ένα βαρετό στερεότυπο έτσι όπως το έχει στο μυαλό του. Να δούμε επιτέλους τους θησαυρούς από τους ήρωες που έχουμε δίπλα μας και που έχουν γεννηθεί από το χώμα μας. Η δική μου η γενιά που λάτρεψε τόσο πολύ τους προφήτες του ροκ και τους μπαλανταδόρους, ας πούμε, είτε ήξερε τα δικά της πράγματα είτε δεν τα ήξερε, μετά από μια ηλικία, όταν γύρισε και τα είδε έπαθε πλάκα. Είδε δηλαδή ότι σε επίπεδο ποίησης ή στίχου η παράδοση των Ελλήνων όπως και του Κινέζων τόσων εκατομμυρίων χρόνων εξακολουθεί να είναι, πώς να σου πω, η θέση της εξακολουθεί να είναι συνταρακτικά υψηλή παγκόσμια.

Αυτό, λοιπόν,- σε ένα δίσκο που θα ήταν τόσο ηλεκτρικός, ηλεκτρισμένος και τόσο λυρικός, μέσα από όλες αυτές τις μελοποιήσεις, τις προσαρμογές και τις μεταφορές ποιημάτων ή κειμένων που βασίστηκαν πάνω σε ποιήματα-, ήταν μια υπόθεση δέκα χρόνων. Το γεγονός ότι κατάφερε με τη βοήθεια του Γιώργου του Ζαχαρίου, του φίλου μου και ενορχηστρωτή, να υλοποιηθεί, και το ότι ανταποκρίθηκαν τόσοι αγαπημένοι δικοί μου ήρωες από το Σαββόπουλο και τη Γαλάνη ως τον Κραουνάκη, τον Κατσιμίχα και τον Περίδη, φυσικά με σκλαβώνει. Ήταν μια γερή τονωτική ένεση για μένα, γιατί παρ’ ολίγο να ξεχάσω ότι υπάρχει οικογένεια του τραγουδιού και μπορεί να ανταποκριθεί αμερόληπτα όταν δει ένα καλό σκοπό ή μια καλή πρόθεση.

-Με αφορμή το θέμα του δίσκου, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως τα τελευταία χρόνια πλήθος νέων ανθρώπων έχει στραφεί στο διάβασμα και στην ποιοτική μουσική εκ νέου προκειμένου να βρει απαντήσεις. Ποια η γνώμη σας;

Μακάρι να είναι αλήθεια! Το λέω και το παραδέχομαι και δεν πρέπει να τα βάζουμε όλα σ’ ένα καζάνι. Και υπάρχει και ένα μέρος της νεολαίας πολύ ζόρικο και πολύ σκεπτόμενο. Ανησυχώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Τελειώνουν τις σχολές τους χωρίς να ξέρουν πού θα διοχετευτούν. Οι καλύτεροι ή κάποιοι από αυτούς που πρόλαβαν πριν 4,5 χρόνια να φύγουν και είναι ήδη έξω. Είναι αλήθεια. Όμως ακόμα φοβάμαι ότι το μεγάλο κομμάτι, όπως σχεδόν συνέβαινε πάντα, και λόγω της εξουθένωσης μας από τις ζωές που ζούμε, έχει έναν εθισμό στο ξέσκασμα. Έναν εθισμό στο τίποτα. Μεγάλο κακό. Ο αχταρμάς της υπερπληροφόρησης και το lifestyle είχε καταστροφικές συνέπειες.δίσκος

-Κλείνοντας, θα ήθελα να πείτε κάτι σαν μεγαλύτερος για όλους εκείνους, ιδίως τους νέους, που προσπαθούν παρά τις αντιξοότητες και τα εμπόδια, να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα! Μια συμβουλή, ίσως.

Η βασικότερη συμβουλή είναι ότι δεν υπάρχει συμβουλή! Αν υπάρχει πολλή καρδιά και ένστικτο, δεν πρέπει κανονικά κανείς να ακούσει κανέναν ποτέ. Πιστεύω στο ένστικτο πάρα πολύ. Ακόμα κι αν οδηγήσει σε μια περιπέτεια ζωής πολύ τεθλασμένη ή αναγκαστεί κάποιος να πάει πρώτα στο εξωτερικό και γυρίσει. Καλό είναι κάποιος να δείχνει ότι το λέει η καρδιά του. Κι αν κάποιος έχει ένα όνειρο, πρέπει να μείνει πιστός στο κυνήγι αυτού του ονείρου. Εγώ δεν έχω να μιλήσω για τίποτα άλλο αυτόν τον καιρό. Αν αυτό το στερηθούμε ή αν εγώ μιλήσω αλλιώς, έχω χάσει κι εγώ κι οι άλλοι. Με μία μικρή δόση ρεαλισμού για τα στοιχειώδη, δηλαδή για να μην υπάρξουν πολύ μεγάλες απώλειες, αρματώνεται κάποιος με κάποια εφόδια και κυρίως με την αγάπη του για τη γνώση του αντικειμένου και την ενέργεια που θέλει να διοχετεύσει σ’ αυτό που κάνει, ανοίγει τα πανιά του και δεν υπάρχει συνταγή. Τα ανοιχτά πανιά είναι η συνταγή.

Η φιλανθρωπία των μούλων!

Όταν ο κόσμος χάνεται και το μονί χτενίζεται, ξέρεις πολύ καλά πως κάτι πάει πολύ στραβά. Δηλαδή, για να ξηγιόμαστε, μόνο εγώ βρίσκω παρανοϊκό να έχεις βιλάρα, εξοχικό, κάνα-δυο Porsche, να κάνεις Pilates (απλή συνωνυμία!), να ψωνίζεις χρυσοποίκιλτα mules από Μιλάνο και, για να δείξεις πόσο αγαπάς τους συνανθρώπους σου, να βγάζεις στο σφυρί τον κωλοκόφτη σου; Εεε;


Το να αντιμετωπίζεις μια βιβλική καταστροφή με μια κιλότα, είναι στις μέρες μας ΚΑΙ ΠΟΛΥ φιλάνθρωπο σε λέω!
Γίνεται ξέρω γω ένα εφτάρι ρίχτερ στου Διαόλουτημάνα Πέρα Κείθε της Αζουιζιλάνδης (που, ΟΚ, μακάρι να μη συμβαίνουν τέτοια –αλλά, by the way, μακριά κι από μας, ναι;).
Και να τα πτώματα, να σαπίζουν κάτω από των εργολάβων οικοδομών τα αίσχη… Και να οι άστεγοι, να κλαίνε τη μοίρα τους τη μαύρη… Και να η μπόχα, η πείνα, η δίψα, οι αρρώστιες και το σκ@τό άφθονο -σε κανάλια σαν της Βενετίας (ίδια μυρωδιά) μα στο λιγότερο γραφικό και χωρίς βαρκάρηδες.
Και πλακώνουν οι ηγέτες των άλλων χωρών τα τηλεγραφήματα (2010 και ακόμα με τηλέγραφο επικοινωνεί ο Παπούλιας και οι υπόλοιποι; Από mail ντιπ; Την έχω την απορία αυτή όποτε τ’ ακούω στις ειδήσεις).

Στο καπάκι βγαίνουν στο προσκήνιο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, και οφείλω να πω ότι αρκετές από αυτές την παλεύουν με αξιοπρέπεια άξια θαυμασμού (άλλες όμως δεν παλεύονται με τίποτα –του στιλ: κλαψ & λυγμ… δώστε καλέ κύριε- υποβιβάζοντας το ίδιο τους το έργο).

Και εξελίσσεται λοιπόν η δραστηριοποίηση της «Διεθνούς Κοινότητας» (πωωω… τέτοιες έννοιες δεν είναι για πολλές κλωτσιές; Ποια «Κοινότητα» ρε παραμυθιασμένοι; Αυτή που στήνει ορθάνοιχτη οπίσθια οπή στις Τράπεζες, που καταλύει εθνολογικά κεκτημένα και που ποστάρει στα εξώφυλλά της Αφροδίτες να κάνουν κωλοδάχτυλα;).
Και δώστου οι δηλώσεις, και δώστου οι επισκέψεις πολιτικών στα πληγέντα μέρη (με outfit Παταγονία κι έτσι), και δώστου βουρκωμένοι κροκόδειλοι στα τηλεπαραθύρια…

Και κάπου τότε είναι που αναλαμβάνουν δράση (!) οι καλλιτέχνες (εκ του «κάλου» στην Τέχνη).
Και στήνεται ευθύς ένα έκτρωμα που χαρακτηρίζεται «Δημοπρασία Αγάπης». Τουτέστιν, είθισται ένας τηλεοπτικός σταθμός που να κάθεται σούζα στα βίτσια των advertisers και στις επιταγές (μεταφορικά και κυριολεκτικά) των (όσων έμειναν τέλος πάντων) δισκογραφικών και λοιπών lamogio firms, διοργανώνει μια δημοπρασία όπου τα έσοδά της θα πάνε (αγάλι- αγάλι και γκολ γιορτάζει ο Αγκάλι) για τους καψερούς πληγέντες της «χι-ψι» Διαολουτησμάνας Πέρα Κείθε Αζουιζιλάνδης. Και το κλου της υπόθεσης (για να έρθω επιτέλους στο θέμα μας) είναι ΠΟΙΟΙ εμπλέκονται και ΤΙ αντικείμενα δημοπρατούνται.

Οι εμπλεκόμενοι, λοιπόν, είναι η γνωστή στάνταρ εικοσάδα τραγουδιστάδων που τρώμε στη μάπα απ’ το πρωί ως το επόμενο πρωί σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εξώφυλλα περιοδικών, διαφημίσεις, γιγαντοαφίσες στη παραλιακή και λοιπά. Ήτοι η πρώην κούκλα, νυν Μαικλτζακσονόφατσα ανορεκτική Posh wannabe… Ο απόφοιτος φεϊμστορίτης ξυλάγγουρος με το ποντικίσιο πρόσωπο και το attitude gangsta rapper… Η βυζαρού (και-γαλλικά-τραγουδάω… γκουχ, γκουχ) «καλήηη κοπέλα», η οποία αν ήταν στο Αμέρικα και δούλευε ως πορνοστάρ, θα είχε σοβατίσει τα ταβάνια η μισή υφήλιος… Η έντεχνη που ανακάλυψε την ευεργετική ικανότητα του αφρού και ξύρισε τις μασχάλες της, προσέλαβε image maker και στριμώχνει τα ποιοτικά πατσοκοίλια της σε βραδινές τουαλέτες που κάνουν επάνω της fit ανάλογο με το να δεις τον Χατζηνίκο με heavy metal λασπωτήρα στον σβέρκο, ντύσιμο Rob Halford και μουστάκα Lemmy των Motorhead… Η τριτάντζα των λαϊκών ωρών που σκάει με δυο-τρία κομμάτια ύφασμα στη πίστα, και αφήνει τα μπούτια της να στηρίξουν τις «ερμηνείες» της… Ακόμα και ο σχεδόν εθνικός μας αοιδός, που έχει το Μέγαρο όπως είχε η Βανδή το Rex κάποτε, και που επιδεικνύει μια… εχμ… ευαισθησία σε άτομα που τον αποκαλούν με το επίθετό του –τέτοια ευαισθησία, που μοιράζει μηνύσεις με ταχύτητα Ασάφα Πάουελ…

Γιαπ! Τέτοιοι λοιπόν ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕ προσφέρουν τα πιο «δεν υπάρχουν» προσωπικά τους αντικείμενα, κι εκείνα δημοπρατούνται, και τα φράγκα που δίνουν οι fans τους προωθούνται υπέρ της αγαθοεργίας (που την εντρυφούμε από τα εκατοντάδες spots που φροντίζουν να ξεπλύνουν όσο εγκέφαλο μας έχει απομείνει για την εν λόγω κίνηση –και όοοολως τυχαίως λειτουργούν και ως promotion του τηλεοπτικού σταθμού, των καλλιτεχνών και των χορηγών).
Και τα εν λόγω προσωπικά αντικείμενα ποικίλουν σε εξωφρενικές εμπνεύσεις… Ένα ζευγάρι σαγιονάρες της ξεκώλου σταρούμπας… Ένα φανελάκι του γραμμωμένου άφωνου «θέλω-να-γίνω-Sakis-στη-θέση-του-Sakis»… Το χρησιμοποιημένο roll on της «απόλυτης»… Ρε όξω! Τι μαλ@κίες είναι αυτές; Να πάρω τις γόβες της αλληνής επειδή είμαι ας πούμε φετιχιστής και θέλω να επιδοθώ σε ενδοπαλάμια παλινδρόμηση σνιφάροντας την ποδαρίλα, το αντιλαμβάνομαι. Μα να τις πάρω για να λέω πως τις πήρα και βοήθησα και τους κακομοίρηδες, γιατί εμένα μου φαίνεται βλακώδες και προσβλητικό; Και εκείνο που με τρελαίνει περισσότερο απ’ όλα, περισσότερο από τη βλακοπονηράδα, το θράσος, το ξεδιάντροπο marketing trick και τα συναφή, είναι το εξής: γιατί ένας εύρωστος καλλιτέχνης, με μπόλικα μπικικίνια και εμφανή κυριλέ ζωή, ευαισθητοποιημένος για τον συνάνθρωπό του και μπλα-μπλα-μπλα, δίνει ένα σώβρακο ή μια πένα κιθάρας, τα οποία θα τα πληρώσουν τα βλίτα που χρυσώνουν τους δίσκους του και τον στολίζουν σαν επιτάφιο στις πίστες, αντί να πράξει το (γ@μώ την πο-τά-να μου δηλαδή) αυτονόητο; Να πεταχτεί στην Τράπεζα και διακριτικά να διαθέσει ένα χιλιάρικο στον λογαριασμό βοήθειας των πληγέντων… Έτσι κι αλλιώς, τι είναι για κείνον το χιλιάρικο; Ένα μεσημεριανό με αστακομακαρονάδες στον Αστέρα Βουλιαγμένης ρε μπρούστη μου. Έλεος, με τις ψωνάρες, τους χτικιάρηδες.

H επιτυχία στη ζωή δεν αρκεί

Τον συνάντησα τυχαία ένα βράδυ Παρασκευής κάπου σ’ ένα μαγαζί. Χαμηλός φωτισμός, ατμόσφαιρα “ηλεκτρισμένη” και μια “ζωντανή” σκηνή ήταν αρκετά για να σε κάνουν να σιγοτραγουδήσεις όμορφα κι αγαπημένα τραγούδια του χτες που μιλούν στην ψυχή. Κάπως έτσι όλα δρομολογήθηκαν… Μέσα από μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, ο Κώστας Λειβαδάς μου μίλησε για τη μουσική, τη συνεργασία, τη ζωή αλλά και τις αξίες που έχει διαταράξει η σύγχρονη κρίση. Τον ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό.

Σας γνώρισα κατά τη διάρκεια ενός ακουστικού live σε ένα “ζεστό” μαγαζί κάπου στο Γαλάτσι. Λίγα όργανα, πιο ήπιοι ρυθμοί και ήρεμοι τόνοι. Η δυναμική της ολοκληρωμένης συναυλίας υπό τη συνοδεία φουλ μπάντας φαντάζομαι διαφέρει. Τι στ’ αλήθεια προτιμάτε από τα δύο;
Κατ’ αρχήν, ας σου θυμίσω ότι αυτό το μαγαζί -για το οποίο λες- εκτός από γνωστό, οικογενειακό είναι και «σκληρό» μαγαζί, δηλαδή, θέλω να πω, δεν ήταν και τόσο ήπιοι οι τόνοι. Προσπαθήσαμε και εμείς – μέσα στο χρόνο της επικοινωνίας της ζωντανής νομίζω ότι το κερδίσαμε- να μπορούμε να παίξουμε και μερικά ήσυχα πράγματα τόσο και σε δυναμικές όσο και σε περιεχόμενο. Το Sante είναι ένα μαγαζί με ιστορία, είναι ένα «ηλεκτρικό» μαγαζί, ένα μαγαζί που απευθύνεται σ’ αυτούς που αγαπούν το ηλεκτρικό τραγούδι. Κι αυτός ήταν ένας βασικός λόγος που χάρηκα και για την πρόσκληση και που ήθελα να πάω και που πολλές φορές τολμάω να πηγαίνω με μια κιθάρα και με ένα πιάνο να παίξω σε τέτοιους χώρους. Γιατί, εξαρτάται κι απ’ το χέρι του παίκτη η δυναμική και η αίσθηση που πηγάζει από ένα live. Πάντοτε έπαιζα σ’αυτούς τους χώρους σαν να ήμουν με μπάντα, ενώ ήμουν με δύο άτομα ή και μόνος μου.

΄Ετσι και αλλιώς όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, δεν σταμάτησα να λέω την αλήθεια, που είναι ότι προέρχομαι από το ηλεκτρικό τραγούδι. Δηλαδή, η μεγάλη μου αγάπη και η αφετηρία μου με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο -και μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος παρακάτω-ήταν το ηλεκτρικό τραγούδι. Και μετά το ηλεκτρικό τραγούδι αμέσως, ένα μέρος των παλιών καλών λαϊκών τραγουδιών μέσω του πατέρα μου. Το ηλεκτρικό τραγούδι ήρθε σε μένα μέσω της μητέρας μου. Και όταν λέω ηλεκτρικό τραγούδι, μιλάω, βέβαια, για το Rhythm and blues που έγινε Rock ‘n’ Roll και αυτό που το διαδέχθηκε το ροκ.

Οπότε, θέλω να πω ότι η αίσθησή μου και η αντίληψή μου,- που πολλές φορές ξενίζει ακόμα και συναδέλφους μου γι’ αυτό που έχουν στο μυαλό τους για το πώς θα έπρεπε ένα έντεχνο live να εκτυλίσσεται, από το ποιο να είναι το ρεπερτόριό του μέχρι ποιος να είναι ο τρόπος του παιξίματος του-, προέρχεται από εκεί απ΄το ηλεκτρικό τραγούδι. Άρα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο -για να καταλήξω- είτε είναι σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα, είτε είναι σε μια πολύ μικρή, ο τρόπος γενικά για εμένα δεν αλλάζει. Είτε είναι με δύο όργανα, είτε είναι με πολλά. Φυσικά, η επικοινωνία είναι ένα ζητούμενο εδώ, δηλαδή το πόσο έχεις την ικανότητα και την αμεσότητα να νιώθεις και την ενέργεια του άλλου και το πρόσωπό του στο μισό μέτρο. Αλλά από την άλλη, και τι μεγαλείο όταν σε ένα χώρο και με όλη τη μπάντα «αρματωμένη» μπορεί να σου συμβεί ή μπορείς να πετύχεις το ίδιο σαν να είσαι σε ένα μικρό χώρο! Γιατί το ζωντανό στη σκηνή είναι μια ιστορία για δυο, του καλλιτέχνη και του κοινού. Για να πας όμως σ’ αυτούς τους «μαγικούς χώρους» εκεί δηλαδή που μπορεί μια βραδιά με ζωντανή μουσική να σε ταξιδέψει και να δεις το θαύμα πως «ένα κι ένα ίσον τρία», θέλει αληθινή πίστη και από τις δυο πλευρές.

-Κατά πόσον, δηλαδή, η επικοινωνία ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό, η διαδραστικότητα αυτή είναι ένα σημαντικό κομμάτι;
Εντάξει, δεν μπορεί να υποκριθεί κανείς ότι -για όσους από εμάς αυτή η μεγάλη αγάπη που λέγεται τραγούδι, έγινε και δουλειά – ότι δεν γίνεται και για το βιοπορισμό. Όμως για εμένα, το νούμερο ένα ζητούμενο είναι, εκτός από την προσωπική μου έκφραση και θεραπεία, ακριβώς αυτή η διαδραστικότητα και αυτή η γη της επαγγελίας, αυτή η χώρα των θαυμάτων που ούτε εσύ μπορείς να πας μόνος σου χωρίς το κοινό, τόσο εύκολα βράδυ το βράδυ, αλλά ούτε και το κοινό χωρίς εσένα. Οπότε για εμένα, αυτό είναι το κλειδί του παραδείσου. Είναι το ίδιο πράγμα που νιώθει κάποιος όταν μαθαίνοντας μια κιθάρα νιώθει ότι δεν θέλει να την ξαναφήσει. Φυσικά το πώς στέκεται κάποιος στο πάλκο έχει να κάνει και με μια γενικότερη πάλη της ζωής κάθε καλλιτέχνη βέβαια, εσωτερική. Δεν είναι μόνο το κουμάντο του πάλκου, έχει να κάνει πολύ και με το κουμάντο που προσπαθεί ο ίδιος να βάλει στη ζωή του.

-Έχετε συνεργαστεί με πλήθος γνωστών και καταξιωμένων καλλιτεχνών. Τι νιώθει ένας άνθρωπος που, μετά από τόσα χρόνια, έχει καταφέρει να ζει μέσα απ’ αυτό που αγαπά; Ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, έχει αφήσει το σημάδι του στο χώρο;
Τι να πρωτοπώ εδώ! Πρώτα απ’ όλα, ότι ανήκω σε μια πολύ πολύ μικρή πλειοψηφία που κάναμε τον πρώτο μας δίσκο, ή καλώς ή κακώς βγήκαμε στο ελληνικό τραγούδι, πολύ μικροί. Το πρώτο μου τραγούδι ηχογραφήθηκε στα 22 και ο πρώτος μου δίσκος λίγο πριν μπω στα 24. Αυτό είναι πρωτοφανές, βέβαια, γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα ακόμα γερόντων και κλειστοφοβική, συντηρητική και φοβισμένη απέναντι στο οτιδήποτε καινούριο. Οι Ελληνίδες μητέρες λένε ένα αρσενικό ή ένα φίλο τους μέχρι τα 50 «παιδί». Λοιπόν, αυτό το πράγμα σε μια εποχή που με όρους του τρέχοντος τραγουδιού του εξωτερικού, στα 30 ή 32 χρόνια κάποιο συγκρότημα μπορεί να διαλυθεί ή να θεωρηθεί ότι μπαίνει στη φάση της δύσης της καριέρας του, στην Ελλάδα, με το καλό και το κακό που έχει αυτό, τα ντεμπούτα γίνονταν μετά τα 30, 32, 35.

Μιλώ για τους τραγουδοποιούς. Άρα εγώ από τη μία είμαι λίγο μαγική εικόνα και ίσως να υπάρχουν άλλοι δύο σαν και εμένα που ξεκίνησαν τόσο μικροί τη διαδρομή τους και τη σημασία της. Δηλαδή υπάρχει ακόμα μεγάλη διαδρομή, αλλά είμαστε ακόμα μικροί. Αυτό τι μας κάνει; Μας κάνει τώρα τα τελευταία χρόνια, -ασχέτως αν έγραψα πολλά τραγούδια που αγάπησε ο κόσμος ή αν είχα πάρα πολλές συνεργασίες-, να αρχίζω να συνειδητοποιώ και λόγω της ηλικίας μου αλλά και λόγω αυτού που ο χώρος ή οι συντεταγμένες του σε αφήνουν να δω ή να καταλάβω ποιο είναι το σημάδι μου στο χώρο.
 
Ξέρεις, μερικές φορές πάω να το ξεχάσω κι εγώ! Mία φορά πήγα σε μια εταιρεία και ήθελε κάποιος να κάνουμε μια συζήτηση για ένα best, για μία συλλογή αναδρομική. Μου είπε, λοιπόν, αυτός πως εδώ υπάρχουν συνεργασίες από το Σταύρο Λογαρίδη και το Βασίλη Σκουλά, ως το Τρίφωνο και το Μανώλη Λιδάκη. Και από τη Δήμητρα Γαλάνη ως τη Μπάμπαλη. Δηλαδή, δημιουργούνταν και συντεταγμένες που με κάποιο τρόπο και με άξονα ένα ηλεκτρισμένο τραγούδι, ένωναν και πρόσωπα διαφορετικών σχολών. Θέλει πολύ γερό στομάχι για να αντέχεις σε αυτή τη δουλειά, να το αγαπάς πάρα πολύ, πολλή υπομονή, πολλή τύχη, πολλές διαδικασίες προσευχής. Βέβαια, το ταλέντο -φαντάζομαι- έχει να κάνει και με τους συνεργάτες που επιλέγεις και κυρίως με αυτούς που σε επιλέγουν.

- Η επιλογή των συνεργατών σας πώς έγινε;
Αυτό γίνεται από ένα σημείο και μετά πιο εύκολα όταν -ξέρεις- έχεις κάνει κάποια τραγούδια που έχουν επικοινωνήσει με τον κόσμο ή έχουν αγαπηθεί και αμέσως κάποιος θα ζητήσει ένα τραγούδι και το ένα θα φέρει τ΄άλλο. Κι αν αυτό ξαναπετύχει, το ένα θα φέρει το άλλο. Ή αν δουλεύεις με μια ομάδα παραγωγής. Εγώ πάντα βέβαια το αγαπούσα αυτό και πάντα πίστευα πολύ στη συνεργασία και στις μπάντες. Από την άλλη κάποια τραγούδια ξεπερνούσαν τη φωνή μου. Έτσι, ένιωθα ότι έπρεπε να έχουν έναν άλλον αποδέκτη. Ή πάλι πολλά τραγούδια ήταν επίσης πάρα πολύ θηλυκά στο θέμα τους.

Όχι τόσο στο θέμα τους, όσο στην ψυχή τους. Έχω γράψει πάρα πολλά τραγούδια για γυναίκες. Πάρα πολλά πραγματικά. Οπότε, δίνοντας τα τραγούδια σε μια μεγάλη ερμηνεύτρια έκανα αυτό που πίστευα σωστό για το τραγούδι. Από την άλλη βέβαια, έσκαψα λίγο και το λάκκο μου και υπέγραψα και λίγο την καταδίκη μου. Ειδικά μετά το «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», που γράψαμε με το Γιώργο Δημητριάδη, και μετά το «Πιάσε με», που έσκασε έτσι με την Ελένη Τσαλιγοπούλου το ’99 -για πολλά χρόνια, τουλάχιστον για τέσσερα-, βρέθηκα στη θέση ενός προσώπου, που όλοι περιμένανε να βρούν ένα σουξέ απ’ αυτόν ή ένα τραγούδι στο οποίο θα στήριζε κάποιος άλλος την καριέρα του παρά εγώ, ο οποίος εξακολουθούσα να ηχογραφώ τους προσωπικούς μου δίσκους.

-Η «Επιμονή σου», το οποίο ερμηνεύσατε μαζί με την Ελεονώρα Ζουγανέλη αγαπήθηκε πραγματικά. Είναι ένα τραγούδι που έγινε hit από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί το μεταδίδουν συνέχεια. Θέλετε να μου πείτε γι’ αυτό;
Εγώ ήθελα να αποκαταστήσω το εξής. Ένιωθα χρόνια ότι η επιμονή είναι μια αρετή που την έχουν όλοι λοιδορήσει πάρα πολύ. Και κυρίως, στα διαπροσωπικά θέματα μέσα στο ζευγάρι. Ο κόσμος έχει την τάση -σε αντίθεση με την υπομονή που αγιοποιείται πιο εύκολα- να στήνει γύρω από την επιμονή σχόλια και να χαρακτηρίζει τα επίμονα πρόσωπα με αρνητική χροιά. Δηλαδή, αυτός που τα ‘σπασε σε κάποιον, αυτός που μέχρι το τέλος είναι άπληστος και θέλει να γίνεται το δικό του κτλ. Εγώ φυσικά μιλάω για το υπερλογικό κυνήγι ενός ονείρου. Είναι ένα τραγούδι πίστης η «Επιμονή», περί αυτού πρόκειται. Το όνειρο τείνει να καταρρεύσει χωρίς αυτό το στοιχείο. Και πάρα πολλές φορές στο ζευγάρι κάποιος παίζει το ρόλο αυτό. Οπότε, είναι ένα μεγάλο μέρος των σκέψεων που έχω όλα αυτά τα χρόνια για τη ζωή μου, για το πώς επιμένει κανείς στο τραγούδι κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, για το πώς επιμένει κανείς να ζει στον αφιλόξενο τόπο του.

Να μην νομίζει κανένας νέος πως η επιτυχία είναι το παν. Η μάχη κρατά μέχρι το τέλος. Είναι άλλοι οι όροι που μπορεί να σε έχουν βάλει μέσα σ’ ένα κλίμα, ή σε μια ομάδα εργασίας, που -ας πούμε- κατά περιόδους να νιώθεις ότι τα χέρια σου είναι λυμένα. Δεν αρκεί η επιτυχία. Κι ο νοών νοείτω. Το πόσο επιμένει κανείς να ζει στη χώρα του, το πόσο επιμένει να ξαναερωτεύεται αυτόν με τον οποίο είναι μαζί είναι μια καθημερινή μάχη. Αυτά όλα κρύβονται πίσω από το τραγούδι. Και πάνω από όλα μιλάω για το πώς η πιο δοκιμασμένη συνταγή για όλα όσα αγαπάμε είναι μία: η καθημερινή δουλειά.

Κρύβεται επίσης και ένα ζευγάρι ομογενών, που πριν πολλά χρόνια είχε επιστρέψει στην πατρίδα τους και ακόμα ζουν ακμαίοι σε ένα ακριτικό νησί. Όταν μου είχε πει μια μέρα η κυρία του ζεύγους ότι « ότι αυτό που μας άνθισε τελικά εδώ πέρα, σ’ αυτό το βράχο ξανά, είναι η αστείρευτη επιμονή μας να τον αγαπήσουμε και να τα καταφέρουμε». Ήταν μια κανονική προβολή μπροστά μου μιας ηλικιωμένης πια γυναίκας, προς το τέλος της ζωής της, που δεν είχε όρεξη για εγωισμούς και διεκδικήσεις, που παραδεχόταν ότι πράγματι το καταλυτικό στοιχείο κάποιων καίριων επιλογών στη ζωή του ζευγαριού βασιζόταν στη χωρίς τεκμηρίωση οπωσδήποτε πίστη και επιμονή του ενός συζύγου απ’ τους δύο προς μια κατεύθυνση ονείρου.

Oι τσοπαναραίοι της νύχτας

Όσοι και όσες δουλεύετε «νύχτα», σε clubs και τα συναφή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε φάει στη μάπα (ως το ρινικό οστό και ακόμα πιο μέσα) τη μαλ@κία που βαράει το μεγαλύτερο μέρος των boss σας. Όσοι και όσες, πάλι, απλά είστε θαμώνες σε τέτοια καταστήματα, μάθετε τούτο: για να ευχαριστηθείτε μια νύχτα σε –για παράδειγμα- μια live σκηνή, συχνά εκείνος ο τύπος που τον βλέπετε να μετρά λεφτά σαν γερολαδάς ή να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι όταν συστήνεται ως «ιδιοκτήτης», ΔΕΝ αξίζει ούτε ένα μπράβο. Όλοι οι υπόλοιποι ξεσκίζονται για την δική σου πάρτη. Κι αν ρωτήσεις για εκείνον τους υπαλλήλους του, off the record, θα σου πουν: για τον μπούτζο καβάλα!

 
Ω, ναι, οι ιδιοκτήτες αυτών των μαγαζιών, συνήθως, ανήκουν στην περίπτωση εκείνη όπου κάποιος τσοπάνος ξαφνικά «την βλέπει» επιχειρηματάρα, μόνο που (για να ραπάρω και λίγο), πρόκειται για παπάρα που τα κάνει μαντάρα. Ρε συ, άνθρωπε, για να πουλάς τσαρούχια σε φουστανέλα-lovers τουρίστες σε προόριζε η ζωή, άντε το πολύ για μπακάλη. Αντί για κοστούμι όφειλες να φοράς πιζάμες και να πίνεις τίλιο σπιτάκι σου, κρυφοπαίζοντάς τον (!) από τη γυναίκα σου, σερφάροντας στα πορνοσάιτ. Τι στο Διάολο σου φταίνε όσοι λιώνουν για το νυχτοκάματο, μίζερε, και τους βγάζεις τον αδόξαστο;

Δώσε βάση… Μιλάω με έναν τέτοιον. Του παραθέτω τεκμηριωμένα ένα σίγουρο project για να σκάσει κόσμος στο μαγαζί του. Ένα project για το οποίο δεν θα πλήρωνε μία, επειδή moi και ορισμένοι ακόμα τύποι, θα διευκόλυναν την διεκπεραίωσή του δίχως οικονομικό αντάλλαγμα. Απλά τέθηκε το αυτονόητο: «με το που θα τα κονομήσεις, να μας δώσεις τόσα» (ένα 8%, ουσιαστικά, από τον τζίρο). «Πριν γίνει το σκηνικό δεν θέλουμε μία, κι αν δεν πιάσει, δεν αξιώνουμε φράγκα, μόνο κάλυψέ μας σε εκείνα τα απειροελάχιστα έξοδα» (και πάλι εξαιρετικά γελοίο ποσό για έναν Επιχειρηματία –όχι όμως και για τον τσοπαναρέα!). Ο εν λόγω τελειωμένος πανίβλακας, μας είχε άπαντες επί 3 εβδομάδες στο περίμενε. Συσκεπτόταν με τον εαυτό του, ο καμένος πουθενάς, και δεν κατέληγε πουθενά.

Στο μεταξύ, εμείς να «τρέχουμε» την κατάσταση, για να κερδίσουμε χρόνο και ποιότητα, βάζοντας στην frontline του εγχειρήματος τον αέρα μας σε «άκρες» και τις γνωριμίες μας. 23 μέρες μετά την κατάθεση του project, ο τσοπαναρέας αποφάνθηκε… Στεκόμουν όρθιος μπροστά του και, εν ολίγοις, του (ξανα)έλεγα: «Δεν θα δώσεις μία. Εμείς τρέχουμε ήδη και καίμε γνωριμίες και άλλα αβαντάζ μας. Θα καθαρίζεις 1.800 ευρώ στην τσέπη μέσα στο τριήμερο. Δώσε μας 1.200 το μήνα ΟΤΑΝ θα έρθουν αυτά τα χρήματα. Όχι πριν, και όχι αν δεν πετύχει. Άντε… Να το κάνουμε, τελικά;». Και τον βλέπω να βάζει το χέρι στην τσέπη, να βγάζει ένα 2ευρω, να μου το δείχνει και να ψιθυρίζει μειδιάζοντας: «Πάνο μου, όλα καταλήγουν εδώ». Έμεινα και τον κοίταζα για 3-4 λεπτά (δεν κάνω πλάκα) αμίλητος. Μέσα μου, αρχικά οι σκέψεις στέρεψαν ενώπιον της «δεν τα ‘θελες τα γίδια και το κοτέτσι, μωρή» έκφρασης του προσώπου του, που άνετα το μπλάβιαζα στα μπουνίδια. Κάποτε ο εγκέφαλός μου επαναλειτούργησε και σκέφτηκα: «Τώρα να σε φτύσω; Να ξεράσω την τυρόπιτα στη μούρη σου; Να σου σκάσω μπουκέτο; Να καλέσω τους ανθρώπους με τις άσπρες μπλούζες από το Δαφνί να σε μαζέψουν; Να σε σκοτώσω, να σε βαλσαμώσω και να σε στείλω στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης; Να σε βγάλω μια φωτογραφία να θαυμάζουν την μαλ@κία σου οι επόμενες γενεές; Να σε κλείσω σε κάψουλα και να σε στείλω στο Διάστημα, μήνυμα φιλίας προς τα ξαδέλφια σου τα ούφο;».

Δεν έκανα τίποτα από αυτά. Απλά στράφηκα προς την αντίθετη κατεύθυνση και βγήκα από το γραφείο του.

Μπεεεεε… Μουουουου… Κοτ-κοτ-κοτ…
Έλεος! Βόσκα τα πράτα βόσκα τα!

Γι’ αυτό, σου επισημαίνω το παρακάτω: μη νομίζεις πως τα «πρωινά» αφεντικά είναι κοτούλες και κυρίζια, ενώ τα «νυχτερινά» ξήγες και μπεσαλήδες. Δε σέιμ σιτ! Όσοι δεν είναι μαφιοζόπουλα, ή οι ελάχιστοι (δύο; τρεις;) που αγαπάνε το αντικείμενό τους και δίνονται σε αυτό, τότε είναι σίγουρα οτινάνηδες.

Και για τη συγκεκριμένη φάρα, λέω αυτό και κλείνω: Φακ το νινί που σας πέταγε, καραγκιόζαροι!

Νυκτοβασίες στην πόλη του αίσχους

Τι σου μένει στο τέλος της μέρας; Της όποιας κι αν είναι. Όλες ίδιες είναι. Τόσο γ@μημένες ώστε να τις ξεφορτώνεσαισαν πατσαβούρες, τόσο άδειες που να περνάς μέσα τους σαν καπνός. Λοιπόν, σου μένει μια αηδία. Και μια απογοήτευση. Και κούραση. Μπόλικη από δαύτη. Και γύρω σου η πόλη. Γλεντάει τη μιζέρια της. Γλεντάει με σένα. Και μένα. Βγαίνεις έξω και δεν είσαι εκεί που νόμιζες πως είσαι. Βρίσκεσαι στο χάος το απύθμενο. Τρέχεις να φτάσεις στο τίποτα. Τρέχεις μα ο χρόνος είναι πάντα γρηγορότερος.

Οι άνθρωποι νομίζουν πως ελέγχουν τον χρόνο, μα ο χρόνος τους καταστρέφει. Κάποτε αυτή η πόλη ήταν ακόμα μια υποψία.

Σήμερα που έχει θεριέψει κι έχει εξαπλωθεί σαν τσιμεντένιο και σιδερένιο καρκίνωμα στην άπλα του κάμπου, υλοτομώντας δάση ολόκληρα, αποξηραίνοντας λίμνες, φράζοντας ποτάμια και εξαφανίζοντας κάθε διάθεση για αληθινό χαμόγελο, εγώ είμαι εδώ και εδώ παραμένω.

 
Οι μέρες περνούν έξω από το καταφύγιό μου, με βόμβο παρόμοιο με τερατώδους εντόμου. Είμαι ξαπλωμένος και κοιμάμαι δίχως όνειρα, όσο οι άνθρωποι πέρα από το κατώφλι μου τρέχουν αλαφιασμένοι δεξιά και αριστερά, τρέφοντας την τύφλα τους με ψευδαισθήσεις επιτυχίας και ευτυχίας.

Οι νύχτες με προσμένουν και με υποδέχονται με ορθάνοικτες τις πύλες του Σκότους. Σέρνομαι έξω από την ταφική μου κλίνη και αφήνομαι στον πυρετό της αναζήτησης… Όταν ανακατεύομαι με τους ανθρώπους που αποζητούν λήθη στο αλκοόλ, λαγνεία σε θορυβώδη κουβούκλια και ψεύτικες απολαύσεις, πολύχρωμο το σμάρι που με ζώνει με βουητό ενοχλητικό.

Με γυροφέρνει και με στριμώχνει όλο και πιο πολύ μέσα στη σκιά μου.

Αισθάνομαι βλέμματα αδιάκριτα να με περιεργάζονται, κι όταν στρέφομαι προς αυτά, χαμηλώνουν. Μόνο όταν τους κοιτάξω καταλαβαίνουν πως είμαι φορέας θανάτου. Ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος καταφτάνει και μας παίρνει όλους στην κοιλιά του. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα, μυρίζω τον όξινο θνητό ιδρώτα, την απλυσιά και το άγχος. Λουφάζω στη γωνιά μου κι όταν το τρένο με ξερνά, κατρακυλώ σε ένα τσιμεντένιο σφαγείο. Τρυπώνω σε μια υπόγα γεμάτη καρδιές από νύχτα. Προσωπεία εκφοβιστικά και ξεπεσμένοι ημίγυμνοι άγγελοι. Τα keyboards προμηνύουν κάτι μεγάλο που έρχεται. Ένας εξόριστος Νυχτοβάτης πιάνει μικρόφωνο και προσεύχεται στο Αρχαίο Σκοτάδι.

Με διπλαρώνει μια στιγματισμένη κόρη της αβύσσου. Το λευκό της δέρμα με διεγείρει. Μου μιλά ασταμάτητα. Σα να τα λέει σε τοίχο. Δεν ακούω λόγια, μόνο τη βραχνή μελωδία τους. Λίγο μετά αλυχτάω στον οργασμό και ξεδιψώ με την υποψία ζωής της. Την παρατάω τρεκλίζοντας και ψάχνω ερημιά να χαθώ… Προτού ξημερώσει θα μπω στην κοιλιά ενός ακόμη τρένου και θα τραβήξω πάλι τον δρόμο μου, μέχρι να καταλήξω στην ταφική μου κλίνη.

Τέτοιες ιστορίες ψιθυρίζει η πόλη για μένα. Και για κάποιους σαν και σένα.

Έτσι εγώ γελάω με την πόλη. Όσο την αγαπάω, άλλο τόσο την μισώ.

Έχω κατανοήσει ότι η πόλη είναι η κρυψώνα και ο κυνηγότοπός μου, όχι ο οίκος μου και το βασίλειό μου. Η πόλη είναι εχθρός μου. Εσείς, οι κάτοικοι της πόλης, είστε οι εν δυνάμει εξολοθρευτές μου, οι εν δυνάμει τροφοί μου και οι εν δυνάμει θαυμαστές μου. Και η πόλη είναι η σκηνή που δίνω τις παραστάσεις μου. Κι αν δεις μία από αυτές τις παραστάσεις μου, θα σου μείνει αξέχαστη. Και μετά θα πεθάνεις.

Γεωργία Σιακαβάρα

Πως προέκυψε η συνεργασία με το ιντερνετικό σίριαλ «Σ αγαπάω, πάρκαρε» του Mediasoup; 
Πήγα σε ένα casting και μετά από κάποιους μήνες με πήραν τηλέφωνο και με ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι να συμμετέχω σε ένα καινούργιο σήριαλ που θα παιζόταν στο διαδίκτυο. Είπα ναι και να' μαι!

Μιας και είναι η πρώτη σειρά που γυρίζεται για site, τι διαφορές υπάρχουν σε σχέση με τις παραγωγές για τα κανάλια; 
Δεν υπάρχει καμιά διαφορά, εκτός από το γεγονός ότι τα επεισόδια ενός ιντερνετικου σήριαλ μπορεί κάποιος να τα δει ανά πάσα στιγμή, κι όχι μόνο μια συγκεκριμένη μέρα και ώρα, όπως συμβαίνει με αυτά της τηλεόρασης.

Ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν ότι το μέλλον βρίσκεται στο διαδίκτυο και πως η τηλεόραση θα αποδυναμωθεί ακόμα περισσότερο; 
Σίγουρα το διαδίκτυο παρέχει τεράστιες διευκολύνσεις στον κόσμο σε αρκετούς τομείς, δε νομίζω όμως ότι η τηλεόραση είναι κάτι που μπορεί να εκλείψει. Πιστεύω ότι είναι η βασίλισσα μέσα στα σπίτια των ανθρώπων και δε θα πέσει εύκολα από το θρόνο της.

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την υποκριτική και που έχεις εμφανιστεί; 
Σχεδόν μόλις ξεκίνησα! Είμαι δευτεροετής στο "θέατρο των αλλαγών". Έχω συμμετέχει παλιότερα σε κάποιες σειρές, αλλά ο ρόλος της Ζετας είναι ο μεγαλύτερος μου μέχρι στιγμής.

Εκτός από ηθοποιός είσαι και τραγουδίστρια. Εμφανίζεσαι κάπου αυτή την περίοδο; 
Είμαι κυρίως τραγουδίστρια. Μόλις τέλειωσα τις καλοκαιρινές μου εμφανίσεις και είμαι σε συζητήσεις για τη χειμερινή σαιζόν.

Γενικότερα σε ποια κέντρα έχεις εμφανιστεί και με ποιους καλλιτέχνες; 
Είναι πολλά τα χρόνια που ασχολούμαι με το τραγούδι, όποτε έχω δουλέψει στα περισσότερα κέντρα. Ενδεικτικά σου λέω κάποια: Εμπατη, Φεγγαρια, Papagayo, Σκυλαδικο και σε πολλά αλλά όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία. Συνήθως δε μου αρέσει να δουλεύω με πολύ γνωστά ονόματα, γιατί έτσι δε μπορείς να έχεις αρκετό χρόνο στο πρόγραμμα, ειδικά όταν δεν έχεις δισκογραφία.

Στον ρόλο σου στο «Σ αγαπάω πάρκαρε» συνδυάζεις το σέξι με το ναζιάρικο. Απλά υποδύεσαι ή συνδυάζεις δικά σου στοιχεία; Και ποια είναι αυτά. 
Μόνο υποδύομαι! Σα χαρακτήρας δεν έχω καθόλου κοινά στοιχειά με το συγκεκριμένο ρολό. Δεν είμαι ούτε σέξι ούτε ναζιάρα.

Ο επόμενος σου ρόλος ποιος θέλεις να είναι; Τι σε ιντριγκάρει περισσότερο; 
Το σίγουρο είναι ότι δε θα ήθελα να είναι ο ρόλος του σέξι θηλυκού πάλι. Μου αρέσει παρά πολύ να κάνω τον κόσμο να γελάει και να περνάει καλά, όποτε θα μ' ενδιέφερε κάποιος κωμικός ρόλος.

Ο συνδυασμός φούξια μαλλιά με πράσινα μάτια «σκοτώνει».  Πως σου ήρθε να τα βάψεις έτσι; 
Δεν ήταν πρόθεση μου να "σκοτώσω". Απλά μου αρέσουν τα εκκεντρικά πράγματα (σε όλους τους τομείς: ντύσιμο, styling, διακόσμηση κ.τ.λ) που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα. Έψαχνα λοιπόν κάτι διαφορετικό.  Και αφού είχα κατά καιρούς βάψει τα μαλλιά μου σε διάφορες αποχρώσεις, δοκίμασα κι αυτό. Μου άρεσε πολύ και το κράτησα.

Είναι όμως και πολύ τολμηρό ειδικά για τα Ελληνικά δεδομένα. Δεν φοβήθηκες ότι έτσι ίσως χάσεις ρόλους; 
Η αλήθεια είναι ότι δεν το σκέφτηκα καθόλου αυτό αρχικά! Διαπίστωσα βεβαία στην πορεία ότι το χρώμα αυτό με περιόριζε πάρα πολύ στους ρόλους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να με επιλέξει. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό ώστε να αναγκαστώ να το αλλάξω

Όταν σε πρωτοείδαν οι δικοί σου άνθρωποι (οικογένεια, φίλοι, σύντροφος) πως αντέδρασαν; 
Ο σύντροφος μου είπε ότι έμοιαζα με τούρτα, και ο πατέρας μου ότι έπρεπε να το αλλάξω, γιατί οι αποκριές είχαν περάσει!

Διάβασα την εξής ατάκα σου σε παλιότερη συνέντευξη σου σχετικά με το αν έχεις κάνει ακραία πράγματα στο κρεβάτι: «‘Έχω κάνει και κάνω τα πιο ακραία πράγματα που μπορείς να φανταστείς και δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα πω!  Αφού δε ντρέπομαι να τα κάνω γιατί να ντρέπομαι να τα ομολογήσω;». Κι επειδή στο ΙPanic έχουμε μία έφεση στις πιο extreme καταστάσεις, δεν αντέχω να μην σου ζητήσω να δώσεις κάποια hints παραπάνω. 
Αυτό που μπορώ να σου πω, και νομίζω πως τα λέει όλα είναι το εξής: οτιδήποτε μοιάζει  ανώμαλο η διαστροφικό σε κάποιους ανθρώπους, έμενα μου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό!

Τι είναι πιο ερωτικό; Το τραγούδι ή η υποκριτική; Και γιατί; 
Για μένα σίγουρα η υποκριτική. Όπως έχω ξαναπεί, το τραγούδι το αγαπώ ενώ με την υποκριτική είμαι ερωτευμένη!

Γενικότερα θεωρείς τον εαυτό σου μία καθημερινή γυναίκα ή δεν συμβαδίζεις με τα όρια που θέτει ο καθωσπρεπισμός στην σύγχρονη Ελληνίδα;
Καθημερινή γυναίκα είμαι μόνο σ' ότι αφορά αυτά που κάνουν οι καθημερινές γυναίκες μέσα στη μέρα τους:   σηκώνομαι το πρωί, πηγαίνω στο γυμναστήριο, τρώω, πηγαίνω στη δουλεία μου, κοιμάμαι, κ.τ.λ.   Κατά τα αλλά έχω τσακωθεί με οτιδήποτε περιέχει τη λέξη "πρέπει", σ' όποιον τομέα κι αν είναι αυτό!

Χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου εκκεντρικό. Αν εξαιρέσουμε το μαλλί τι άλλο εκκεντρικό έχεις κάνει;
Θα μπορούσα ίσως να αναφέρω κάποια πράγματα αλλά νομίζω πως όταν κάποιος είναι εκκεντρικός, δεν καταλαβαίνει οτι κάποια από τα πράγματα που κάνει είναι διαφορετικά. Περισσότερο οι άλλοι άνθρωποι γύρω του τα εκλαμβάνουν ως παράξενα. Όποτε ότι κι αν έχω κάνει εγώ, όσο περίεργο κι αν φαίνεται σε κάποιους εγώ το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό!

Οι επαγγελματικές σου δραστηριότητες έχουν άμεση σχέση με την δημοσιότητα και την αναγνώριση από το κοινό. Μέχρι που θα τολμούσες να φτάσεις για να σε γνωρίσει ο κόσμος αλλά και τι δεν θα έκανες με τίποτα προκειμένου να γίνεις πιο γνωστή; 
Θα τολμούσα και τόλμα να κάνω αρκετά πράγματα, τίποτα όμως από αυτά δε γίνεται προκειμένου να γίνω γνωστή. Απλά τα κάνω γιατί ευχαριστούν έμενα. Τώρα αν κάποια από αυτά φέρουν και τη δημοσιότητα ή την αναγνώριση από το κοινό καλώς να έρθουν! Εδώ θα είμαι και θα τις περιμένω!

Ωκεανός μουσικής

Για νύχτες με κύρος και άποψη στη διασκέδαση! Ανανεωμένος χώρος  με άποψη και still βασισμένος στις τελευταίες επιταγές της μόδας της  διακόσμησης.
Παρεϊστικη διάθεση και ωραία ατμόσφαιρα.
Ετοιμαστείτε να εξασφαλίσετε τις καλύτερες νύχτες αλλά και τις μέρες σας τόσο για το καλοκαίρι που τρέχει ακόμα όσο και για το χειμώνα που έρχεται.

Κάτι τέτοιο βέβαια ήταν αναμενόμενο αφού το group αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα latin σχήματα.
Για όσους η latin μουσική είναι μορφή έκφρασης και τρόπος απελευθέρωσης τότε αυτή ήταν από τις καλύτερες βραδιές. Στιγμές μοναδικές και ερωτικές.

Τόσο καιρό το μελετούσαμε και όταν ήρθε η μέρα του party δεν κρατιόμασταν από τη χαρά μας. Έγινε το αδιαχώρητο. Πώς να μην γίνει άλλωστε όταν το party γίνεται σε αγαπημένο στέκι τόσο του χειμώνα όσο και του καλοκαιριού και έχει ως θέμα του κάτι τόσο συνηθισμένο αλλά συνάμα πολύ πρωτότυπο. Ο κόσμος που άρχισε να καταφθάνει από νωρίς ήταν ενθουσιασμένος.
Η καλή διάθεση είχε την τιμητική της και ο κόσμος ανταμείφθηκε με καλή μουσική.
Το party τράβηξε έως αργά και όλοι δώσαμε υπόσχεση για δυναμικές παρουσίες σε οτιδήποτε ανάλογο.

Ιδανική διακόσμηση, αφαιρετικό design, καλή μουσική, ωραίος και φιλική ατμόσφαιρα συνθέτουν ένα σκηνικό που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός σημείου που θα αποτελεί στέκι και σημείο αναφοράς για όσους θα θέλουν να απολαύσουν την παρέα τους. Όλο το 24ωρο με προτάσεις για snacks, σαλάτες, ροφήματα, καφέδες, γλυκά, ποτό.
Γευστικές προτάσεις και μοναδικό style που θα αλλάξουν τις μέρες και τις νύχτες σας.
Για εμάς που περάσαμε αρκετές φορές το Σαββατοκύριακο αποτελεί πλέον στέκι.

Δεν νομίζω να υπήρξε άνθρωπος που να μην εμφανίστηκε στο party. Από νωρίς το πρωί αλλά και από την προηγούμενη νύχτα πολλοί ήταν αυτοί που κατασκήνωσαν στην παγκοσμίως γνωστή παραλία. Η μουσική δυνατή κάλυπτε όλη την περιοχή προκειμένου να καλέσει και τους πιο.. απομακρυσμένους όπως εμάς που ξεκινήσαμε κατά το βραδάκι και για άλλη μια φορά νιώσαμε την αγωνία που σου σφίγγει το στομάχι μέχρι να φτάσουμε.
Επιβεβαιωθήκαμε ότι είμαστε στο.. σωστό δρόμο όταν , πέρα από της φάλαγγες αυτοκινήτων που μας προσπερνούσαν και προσπερνούσαμε είδαμε τις αναλαμπές από τα φώτα του stage! Όσο πλησιάζαμε η μουσική γινόταν πιο δυνατή κα η οπτική επαφή καλύτερη μέχρι που συνειδητοποιήσαμε ότι για άλλη μια φορά γίνεται το αδιαχώρητο. Τα λόγια είναι περιττά. Πανικός!
Πολύωρος ξέφρενος χορός και βουτιές στη θάλασσα που ανέλαβε να μας δροσίζει στα πεντακάθαρα νερά της. Ήταν απλά μία τέλεια βραδιά όχι μόνο για εμάς αλλά και για όσους παραβρέθηκαν.

Οδοιπορικό στη μαγεία

Ξεκινώντας από την Καρδίτσα, κατευθυνόμενοι δυτικά, πρώτος σταθμός μας η κωμόπολη της Μητρόπολης (Παλιόκαστρο), η αρχαία πόλη της Εστιαιώτιδας.

Εδώ λατρεύτηκε η Αφροδίτη και από εδώ πέρασε ο Καίσαρας πριν τη μάχη των Φαρσάλων. Το χωριό της Μητρόπολης δίνει την ευκαιρία επιλόγης τριών διαδρομών προς τη λίμνη Πλαστήρα. Επιλέγουμε τον παλιότερο δρόμο, για να βρεθούμε σύντομα μέσα από τα αμπέλια, τις ελιές, τα πουρνάρια, να διασχίσουμε τον περιφερειακό δρόμο της λίμνης και να αγναντεύσουμε ολόκληρη τη Θεσσαλική πεδιάδα.
Ένας στένος, φιδώτος δρόμος μας οδηγεί στα νότια του Μεσενικόλα, την παλιά πρωτεύουσα του δήμου Νεβρόπολης, όπου βρίσκεται το μικρό εξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής με τοιχογραφίες, πραγματικά αριστουργήματα του 1647.

Ο Μεσενικόλας είναι γνωστός για το περίφημο κρασί του και κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο οι κάτοικοι διοργανώνουν τη “γιορτή κρασιού” που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών επισκεπτών.
Δύο χιλιόμετρα βορειότερα, συναντάμε το Μορφοβούνι (Βούνεσι), την ιδιαίτερη πατρίδα του Νικολάου Πλαστήρα. Το γραφικό αυτό χωριό είναι σκαρφαλωμένο στην πλαγιά, με στενά δρομάκια και σπίτια, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος που κτίστηκε το 1858 στην θέση παλιότερης του 17^ου αίωνα . Στη θέση “Αυγέρη ”, δίπλα στη λίμνη, υπάρχει διαμόρφωμενος χώρος αναψυχής κατάλληλος για πικ-νικ.

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα συναντάμε την Κερασιά.
Αριστερά μας, φαίνεται η λίμνη με φόντο τις υπέροχες αγραφιώτικες βουνοκορφές. Η πρώτη ιστορική μαρτυρία του χωριού είναι του 1343. Στην Κερασιά μπορούμε να χαθούμε στις ομορφιές της και να ξαποστάσουμε στις βρύσες της “Κλεφτόβρυσης ”, της “Μάνας του νερού”, ή στο “Κιούγκι” και να επισκεφθούμε τις τρεις παλιές εκκλησίες της, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 1770, της Ζωοδόχου Πηγής του 1875, και του Προφήτη Ηλία με εικόνες που χρονολογούνται από το 1905. Συνεχίζοντας την πορεία μας, συναντάμε το Κρυονέρι. Τα σπίτια κρυμμένα πίσω από την πυκνή βλάστηση, και τα νερά άφθονα.. Εδώ μπορούμε να επισκευθούμε τον Άγιο Νικόλαο και να θαυμάσουμε το πέπλο της παλιάς εκκλησίας της Θεοτόκου, που δεν υπάρχει πια. Το κατάφυτο δάσος δρυός και ελάτης, στη θέση “Όβρός” προσφέρεται για πικ-νικ, άθληση και ανάπαυση.

Από το Κρυονέρι, ο δρόμος μας οδηγεί ανάμεσα από πυκνή βλάστηση και καταπράσινα λιβάδια σε δύο συνοικισμούς με το ίδιο όνομα Καλύβια, που ανήκουν όμως διοικητικά σε δύο ξεχωριστές κοινότητες της Φυλακής και της Πεζούλας. Ο πρώτος συνοικισμός της Φυλακής, είναι σκαρφαλωμένος στις απότομες πλαγιές του όρους Βουτσικάκι, και αγναντεύει ένα πυκνό δάσος ελάτης στην απέναντι πλάγια. Στο χωριό υπάρχει ιχθυοτροφείο πέστροφας. Αυτό, όμως, που αποτελεί πραγματικό στολίδι είναιη μονή της Αγίας Τριάδος με ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1852. Τα Καλύβια Πεζούλας είναι αναπτυσσόμενος οικισμός με οργανωμένους χώρους για κάθε είδους άθληση και διασκέδαση. Η οργανωμένη πλάζ και το αναψυκτήριο βρίσκονται στη διάθεση του επισκέπτη.
Στην Πεζούλα υπάρχει ο νάος του Αγίου Παντελεήμονα, κτισμένος τον 16^ο αιώνα και ανακαινισμένος τον 18^ο. Ακολουθώντας μια παράκαμψη του κύριου οδικού άξονα, φθάνουμε στην Νεράιδα, το προπολεμικό θέρετρο των Καρδιτσιωτών, σε υψομετρό 1200 μέτρων. Η θέα της λίμνης, άλλα και ολόκληρου του Θεσσαλίκου κάμπου από τη Νεράιδα είναι μαγευτική. Το μάτι φθάνει ως τον Όλυμπο, όταν η καθαρότητα της ατμόσφαιρας το επιτρέπει. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Νεράιδα λειτουργούσε τυπογραφείο ενώ στο σπίτι του Νικόλαου Πλαστήρα, είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του ο Άγγλος λοχαγός Ντ. Χάμσον. Την ίδια εποχή ήταν έδρα του αρχηγείου του ΕΛΑΣ. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω συναντάμε το Νεοχώρι, ένα από τα πιο αξιόλογα αγραφιώτικα χωριά, και παλιότερη έδρα της Επισκοπής Φαναριού και Νεοχωρίου, που άκμασε από τον 14^ο έως τον 19^ο αιώνα. Ακολουθώντας την παραλίμνια περιοχή σε νότια κατεύθυνση απαντιέται ο Μπελοκομύτης.Στο ύψος του Μπελοκομύτη η λίμνη σχηματίζει πολλούς κόλπους και το δάσος κατεβαίνει ως τις όχθες της, δίνοντας μαγευτική όψη στο τοπίο.

Στα νότια του Μπελοκομύτη, η Καρίτσα, ένα από τα πιο αξιόλογα και αρχαιότερα χωριά της Νεβρόπολη. Κοντά στην Καρίτσα σε υψόμετρο 1400 μέτρων, τριγυρισμένη από σοφά στοιχισμένα έλατα, ακινητεί περήφανη αιώνες τώρα, η Ιερά Μονή της Παναγίας της Πελεκητής, μακριά από την βουή του κάμπου και πιο κοντά στα αέναο μπλε του ουρανού. Το μοναστήρι της Πελεκητής, λαξεμένο μέσα σε βράχο, ορθώνεται μεγαλόπρεπο κι επιβλητικό, τείνοντας να αγγίξει τον ουρανό. Η άφθαστη ομορφιά του τοπίου, κόβει την ανάσα.. Ολόγυρα βουνά, διάσελα, ζυγοί, πλαγιές και δάση, λαγκαδιές, ποτάμια, χαράδρες, κι αυτή η λίμνη, το στολίδι της περιοχής, βρίσκονται όλα στα πόδια μας.

Ανείπωτη ομορφιά

Την ιδέα για την δημιουργία της λίμνης συνέλαβε στα 1928 ο Καρδιτσίωτης πολιτικός και στρατιωτικός Νικόλαος Πλαστήρας, και για το λόγο αυτό η λίμνη πήρε το όνομά του.
Η λίμνη που έχει μήκος 14 χιλιόμετρα, μέγιστο πλάτος τέσσερα χιλιόμετρα και βάθος 60 μέτρα, αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα έργα της Ελλάδας. Το έργο επηρέασε το φυσικό περιβάλλον απρόσμενα θετικά. Έδωσε ρεύμα και νερό σε ολόκληρο το Θεσσαλικό κάμπο και χάρισε έναν σπάνιας ομορφιάς ζωντανό και υγιή υδροβιότοπο.



Οι εικόνες που μας χαρίζει το περιβάλλον είναι μαγευτικές. Νομίζει κανείς πως βρίσκεται μπροστά σε ένα κομμάτι γης και θάλασσας που δεν είναι τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, παρά κρυσταλλωμένος λυρικός οίστρος. Το νερό πλαταίνει τις πεδιάδες, ρηχαίνει το πέλαγος, γίνεται αγκαλιά για τη σκέψη και το νου.
Έλατα, βελανιδιές καστανιές, πλατάνια, κατεβαίνουν ως τις όχθες της και καθρεφτίζονται  στο νερό, ενώ οι ιτιές τινάζουν συλλογισμένες τα κλαδιά τους και σκύβουν να φιλήσουν και να χαϊδέψουν τα νερά της. Μέσα της χάνεται η θέα των αντικρινών βουνών όταν το νερό της λίμνης ανατριχιάζει στο πρώτο φύσημα της μέρας, ενώ το γαλάζιο λεπίδι της επιφάνειάς της μάταια πασχίζει να χωρίσει τα δύο αυτά στοιχεία της φύσης και της ζωής, το νερό και τον αέρα.

Κάθε εποχή του χρόνου είναι κατάλληλη για να βρεθεί κανείς εκεί.
Ευτυχισμένοι όσοι έχουν δει το πρόσωπό τους να κινείται στο γαλάζιο της καθρέφτη, όταν ταράζεται η ηρεμία των νερών της. Φιλία, οι ακτίνες του ήλιου. Ανείπωτη η ομορφιά της, όταν το χλωμό φως του φεγγαριού χύνει τη γλύκα του στη γαλήνη των νερών της. Σύννεφα του ουρανού περνοδιαβαίνουν και σμίγουν μέσα τους, μαζί με τις κορυφές των δέντρων και των γύρων βουνών, ή χάνονται πού και πού από σταγόνες περαστικής βροχής. Όλα γαλάζια, οι καθρέφτες του νερού, η πρωινή ομίχλη, οι δροσοσταλίδες πάνω στα αμέτρητα φύλλα των δέντρων, όλα συνθέτουν ένα τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς.
Η λίμνη με τα παιχνίδια των φιόρδ της είναι ένας παραδείσιος χώρος, χώρος καταξιωμένος από τη γνήσια ομορφιά, όπου αναβαπτίζεται η καρδιά και το πνεύμα σε μια άυλη κολυμπήθρα γαλήνης και ονείρου. Ιδανικό καταφύγιο για απόδραση από την καθημερινότητα και τους αγχώδεις ρυθμούς των μεγαλουπόλεων.
Η λίμνη, πότε χάνεται και πότε εμφανίζεται κομματιαστά πίσω από τους λόφους και τις κορυφές των δέντρων. Πανέμορφα γραφικά χωριουδάκια-ορεινά και παραλίμνια-“φωλιάζουν” μέσα στο δάσος περιμένοντας τον επισκέπτη για να του προσφέρουν γεύσεις, μυρωδιές και χρώματα πραγματικής ζωής. Μέσα στην πολύκαρπη απλωσιά αναδύονται πρόσχαρα κι επιβλητικά τόσο δεμένα με το φυσικό περιβάλλον, που θαρρείς πως δεν χτίστηκαν από ανθρώπινα χέρια αλλά φύτρωσαν στη γόνιμη γη.

Μνημεία τέχνης κι ομορφιάς τα ανθρώπινα δημιουργήματα συμπληρώνουν κι αγλαϊζουν με την ένθετη χάρη τους το καρδιτσιώτικο τοπίο, σαγηνεύουν κι εκστασιάζουν τον μακαρισμένο ταξιδευτή τούτου του χώρου.
Μέσα σ’ ένα περίγραμμα πράσινης ζωής ορθώνονται βουβοί μάρτυρες της ιστορίας τούτων των χωριών τα καρδιτσιώτικα αρχοντικά.. Ψηλά, γερά, επιβλητικά, με τα ξύλινα σκαλιστά μπαλκόνια τους, τις σκαλιστές εξώπορτες, τις ξυλοδεσιές τους, τις πελεκητές πέτρες στ’ αγκωνάρια τους.

Η μετάβαση του επισκέπτη από ένα χωριό στο άλλο, κρύβει εκπλήξεις, που τον ωθούν να συνεχίσει την πορεία του και να “ξεναγήθει” στα μονοπάτια της φύσης 

Οδοιπορικό στη Λίμνη Πλαστήρα

Δυτικά του Θεσσαλικού κάμπου, στην καρδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας, σχεδόν στους πρόποδες της Πίνδου, χτισμένη δίπλα στον παραπόταμο του Πηνειού Καλέτζη, απλώνεται η Καρδίτσα.

Τόπος παραδεισένιος, όπου συμπυκνώνεται κι αποθεώνεται η φυσική ελληνική ομορφιά. Στις δασωμένες λαγκαδιές της, τις “ανεμοσφάραγες” και στους σκιερούς κι ολόδροσους δρυμούς της φωλιάζει αειπάρθενη η ομορφιά του τόπου.

 
Δροσόλουστη και νεροστάλακτη η γη της Καρδίτσας, πλημμυρίζει την καρδιά του ανυποψίαστου ταξιδευτή μ’ ανέκφραστη κι ανεκλάλητη ευφροσύνη. Μέσα απ’ την οργασμένη της βλάστηση αναδύεται η γαλήνη που έχει στήσει το στέκι της παντού.

Οι εποχές στην Καρδίτσα στήνουν τα καβαλέτα τους και συναγωνίζονται ποια θα είναι εκείνη που θα ιστορήσει πιστότητα κι ευαισθησία τούτη την αειπαρθένη σύνθεση, που βγήκε θαρρείς σε ώρες απείρου οίστρου από το χέρι του Θεού. Και μέσα στην αγκαλία των κατάφυτων βουνών, κρυμμένο το ξεχωριστό στολίδι των Αγράφων και του νομού, η τεχνητή λίμνη Πλαστήρα.. Τεράστια, πανέμορφη απλώνεται σε υψόμετρο 1.000 μέτρων!

Εδώ στα 1959, τα νερά του ποταμού Μέγδοβα, του αρχαίου Ταυρωπού, κατέκλυσαν το οροπέδιο της Νεβρόπολης, όπου κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε χρησιμοποιηθεί ως αντάρτικο αεροδρόμιο, για να δημιουργηθεί η τεχνητή Λίμνη Πλαστήρα και το φράγμα της.

Tips για μια καλύτερη και πιο ήρεμη πτήση

Το να σε πάρει ο ύπνος στο αεροπλάνο αποτελεί προσπάθεια παρά χαλάρωση, αλλά αξίζει τον κόπο. Οι νυχτερινές πτήσεις ονομάζονται για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο “red eyes” (κόκκινα μάτια), ίσως επειδή συνήθως φτάνουμε στον προορισμό μας την ημέρα και είμαστε με πολύ λίγες ώρες ύπνο. Το κλειδί για να μπορέσεις να κοιμηθείς το βράδυ σε μια πτήση είναι να αποκτήσεις ένα σύστημα, παρακάτω σου έχουμε μερικά καλά tips.

Επίλεξε το δρομολόγιο σου σοφά!
Εφόσον οι νυχτερινές πτήσεις είναι σχεδόν αναπόφευκτες, διάλεξε μια πτήση η οποία θα πηγαίνει απευθείας στον προορισμό σου, έτσι σε αρκετές πτήσεις δεν θα έχεις καν τον χρόνο για να κοιμηθείς. Επίσης αν έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις πάνω στο αεροπλάνο, τότε καλό είναι να διαλέξεις μια πτήση η οποία θα έχει μεγάλη καθυστέρηση αλλά με λίγες στάσεις. Διάλεξε την σωστή θέση και μέρος προτού επιβιβαστείς. Διάλεξε θέσεις οι οποίες δεν είναι κοντά στην τουαλέτα η στα μαγειρεία και θέσεις η οποίες είναι ακριβώς δίπλα από τα παράθυρα του αεροπλάνου, έτσι δεν θα χρειαστεί να σε σπρώξει κανείς για να μπει η να βγει από τη θέση του ενώ ταυτόχρονα θα έχεις αρκετό χώρο για να κάνεις τις δουλειές σου.
Αν η πτήση σου πρόκειται να είναι μεγάλη, τότε διάλεξε τις διεθνείς πτήσεις μεγάλων αποστάσεων, συνήθως αυτές οι εταιρείες παρέχουν μεγάλα και φαρδιά καθίσματα, κατά προτίμηση τσέκαρε τις Singapore Airlines, Cathay Pacific, και Emirates – οι ίδιες εταιρείες επίσης παρέχουν και δωμάτια με κρεβάτια και άλλα παρόμοια business πακέτα.

Προετοίμασε το σώμα σου
Αρκετοί άνθρωποι βολεύονται με τα συνταγογραφούμενα βοηθητικά φάρμακα ύπνου, προτού όμως πάρεις κι εσύ κάποιο από αυτά, καλό είναι να συμβουλευτείς τον γιατρό σου πρώτα. Επίσης καλό είναι να αποφύγεις το αλκοόλ, το οποίο, σε συνδυασμό με το ξηρό αέρα, μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση και να ξεκινήσει έναν εφιάλτη καθ όλη τη διάρκεια της πτήσης σου. Καλό είναι να μείνεις ενυδατωμένος κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να μπορείς να αποφύγεις την μεγάλη κατανάλωση φαγητού η των συνεχόμενων διαλειμμάτων το βράδυ. Επίσης είναι καλό να ξυπνάς τουλάχιστον δύο ώρες πριν φτάσεις στον προορισμό σου, τόσο για λόγους υγείας όσο και για την αποφυγή μιας απρόοπτης προσγείωσης.
Τέλος, καλό είναι να φέρεις μαζί σου υψηλής ποιότητας ωτοασπίδες και μια μάσκα προσώπου για να κρατήσεις μακριά τους ανεπιθύμητους ήχους και το φως. Μην βασίζεσαι στα φθηνά gadgets που σου παρέχουν, τα δίνουν δωρεάν για κάποιο λόγο και αν σου αρέσουν και τα ρητά: ότι δίνεις παίρνεις.

Μετά το ταξίδι
Ένα μεγάλο πρόβλημα με τις “red eyes” πτήσεις είναι ότι αρκετές φορές φτάνεις το πρωί στον προορισμό σου και είσαι τέρμα εξαντλημένος. Για να καταφέρεις να ξυπνήσεις και να νιώσεις καλύτερα, καλό είναι να πας στο νεροχύτη του ξενοδοχείου σου και να βρέξεις το πρόσωπο σου όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται με παγωμένο νερό. Το παγωμένο νερό θα μειώσει τον καρδιακό ρυθμό σου όταν το κεφάλι σου θα αρχίζει να βρέχεται, μετά από λίγο και αφού ηρεμήσεις, φτιάξε ένα φλιτζάνι καφέ και είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις την μέρα σου.
Στη συνέχεια, καλό είναι φας, μερικές πρωτεΐνες και φυτικές ίνες θα σου προσφέρουν πιο διαρκή ενέργεια απ’ ότι θα σου πρόσφερε ένα ντόνατ η ένα σνακ. Οι ξηροί καρποί είναι μια πολύ καλή επιλογή μετά από κάθε πτήση, φάε περισσότερους απ΄ότι σου προσφέρουν στο αεροπλάνο. Ξηρούς καρπούς μπορείς να βρεις σχεδόν σε όλες τις αίθουσες αναμονής αεροδρομίων και αν παίρνεις τακτικές πτήσεις, καλό είναι να τρως όσους περισσότερους μπορείς.

Και οι παντρεμένοι έχουν τα καλά τους

Θα μπορούσα να σκεφτώ και να γράψω ένα σωρό πράγματα για τους ελεύθερους, αλλά επειδή υποψιάζομαι πως δεν είναι όλοι ελεύθεροι από τους αναγνώστες μας και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν φτάσει στα πρόθυρα της νευρικής κρίσεις και σκέφτονται σε καθημερινή βάση πως να δολοφονήσουν την γυναίκα τους, σκέφτηκα να τους καθησυχάσω λιγάκι.

Ήρθε η ώρα αγαπητέ δεσμευμένε να γνωρίσεις και τα θετικά τα οποία απολαμβάνουν οι παντρεμένοι.


Φαγητό
Το μηχανάκι, είτε το σεξουαλικό, είτε το βιολογικό, χρειάζεται καύσιμα για να λειτουργήσει σωστά. Να γιατί είσαι τυχερός που έχεις ένα γυναικείο χέρι στη κουζίνα. Ο παντρεμένος ως γνωστόν έχει κοιλίτσα…μμμ..μπάκα , φτιαγμένη με πολύ κόπο σε σπιτική ατμόσφαιρα με μπύρες, παστίτσιο και μπριζολάκια. Οι άντρακλες με τις φέτες από το γυμναστήριο μπορούν μόνο να σας ζηλεύουν.

Η γραμματέας
Δεν θέλουμε να πούμε τίποτα κακό για αυτό το επάγγελμα. Είναι μια αξιοπρεπέστατη δουλειά που αν μια κοπέλα είναι σωστή επαγγελματίας φτάνει πολύ γρήγορα να κυκλοφορεί με ένα ωραίο αμάξι και φουσκωμένο πορτοφολάκι. Και εδώ πάλι τυχερός είσαι. Μπορεί η γυναίκα σου να μην έχει καμία σχέση με τις κοπέλες με στρόγγυλα σφιχτά κωλαράκια, αλλά δεν ζητάει μισθό και κάνει και περισσότερες δουλειές. Πλένει, μαγειρεύει, σου μεγαλώνει τα κουτσούβελα και κάνει τα τζάμια αόρατα… αυτό είναι λίγο παγίδα και θέλει τη προσοχή σου. Κατάλαβες τι εννοώ!

Παρέα για ποτό
Ως συνήθως βρίσκεις μερικά φιλαράκια και μαζί ανακαλύπτετε το πάτο του κυρίου Τζακ Ντάνιελ, αλλά μπορείς να μείνεις και στο σπίτι όπου η αγάπη σου θα βάλει τα δυνατά της και θα σου φτιάξει σπιτικό συνοδευτικό για το ποτό (για κάτι κοιλίτσες λέγαμε) και θα σου κάνει και παρέα. Το καλύτερο είναι ότι η βραδιά θα συνεχιστεί στο κρεβάτι με τρελίτσες. Τώρα έχεις ευκαιρία να ζητήσεις πιο τολμηρά πράγματα γιατί έχεις προτιμήσει να μείνεις μαζί της, παρά να βγεις με φίλους, αυτή θα σου το ανταποδώσει.

Σιγουριά
Αυτή είναι ανωμαλία που δέρνει τόσο τις γυναίκες όσο και τους άνδρες στο γάμο. Δεν χρειάζεται πλέον να σηκωθείς βραδιάτικα να ψάχνεις για έτερον ήμισυ επειδή ο μικρός σου φίλος έχει αϋπνίες. Το έχεις δίπλα σου! Ευκολία βρε αδερφέ! Και δεν σε απασχολεί το σωσίβιο γύρω από τη μέση σου που έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ή το δάσος στο πιγούνι σου. Η γυναίκα σου τα έχει συνηθίσει αυτά και δεν δίνει σημασία.

Δυνατότητα οικονομίας
Αυτό ισχύ μόνο για τους άνδρες που δεν έχουν παντρευτεί τη κοκόνα Μαριγώ που χαρακτηρίζετε ακόμα και σαν “η μαύρη τρύπα της τσέπης”. Πολύ καλά γνωρίζεις ότι η γυναίκα σου βγαίνει πιο φθηνά από το κυνήγι της φούστας με αχαλίνωτα ποτά στα μπαράκια σχεδόν κάθε βράδυ, καφεδάκια έξω τρεις την ώρα, στο beach bar κάθε Σαββατοκύριακο το καλοκαίρι, σε άσκοπες βόλτες με το εφετζίδικο αμάξι (μάλλον σκόπιμες) και χίλια δύο τέτοια παρόμοια. Η γυναίκα σου ξοδεύει τα κλασικά – τη παίρνεις δώρο για τα γενέθλια, τη γιορτή της, του Αγίου Βαλεντίνου (και αυτό μετά από λίγο καιρό παύει), του 8 Μαρτίου και για τα Χριστούγεννα. Ε δεν είναι και λίγα , αλλά σίγουρα λιγότερα από τα νυχτοπερπατήματα του γκόι.

Ο παντρεμένος και οι άλλες γυναίκες
Και κάτι τελευταίο αλλά σπέσιαλ. Επειδή είσαι δεσμευμένος μη νομίζεις ότι ήρθε και το τέλος του κόσμου, δώσε προσοχή εδώ και θα καταλάβεις γιατί. Το πιο χρονοβόρο και συγχρόνως πιο αγαπημένο “σπορ” της γυναίκας είναι να αρπάξει την ευτυχία μιας άλλης γυναίκας. Βλέπεις, η γυναίκα λατρεύει περισσότερο τα παπούτσια της άλλης, θα είναι πιο σέξι και καυτή εάν φορέσει το φόρεμα της άλλης, έχει πιο ωραία γκαρνταρόμπα από την άλλη και είναι πολύ καλύτερη στο κρεβάτι από την άλλη. Εδώ λοιπόν παίζεις εσύ, όταν η άλλη είναι η γυναίκα σου, τότε γίνεσαι απευθείας στόχος για τις υπόλοιπες γυναίκες, καλέ ε;

8 τρόποι για να διώξεις τη βαρεμάρα

Είναι γνωστό πως τα τελευταία χρόνια ακούμε πολλές φορές από γνωστούς και φίλους την λέξη “βαριέμαι”, ίσως κι εσύ φίλε αναγνώστη να αισθάνεσαι το ίδιο αποπνικτικό συναίσθημα της βαρεμάρας. Από το να σκέφτεσαι τι να κάνεις , στο τέλος  καταντάς να κάθεσαι στον καναπέ η στον υπολογιστή και η ρουτίνα να σε πνίγει. 

Ένα πράγμα σου λέω μόνο, αν δεν αποφασίσεις εσύ μόνος σου να σηκωθείς από τον καναπέ, το πρόβλημα της βαρεμάρας θα παραμένει και θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν έχει σημασία αν είσαι εργαζόμενος η χασομέρης, πρέπει να κάνεις και άλλα πράγματα στη ζωή σου, να αλλάζεις παραστάσεις, να γνωρίζεις άλλους ανθρώπους για να ξεκολλήσεις από την μονοτονία. 
Και να ξέρεις ότι οι γυναίκες μισούν τους μονότονους άνδρες. 

Γι αυτό σου έχω κάποιες προτάσεις, που αν όχι όλες, σίγουρα μερικές θα σου αρέσουν και θα φτιάξουν την διάθεση σου.

1. Γυμναστική
Την πρόταση αυτή την έχεις ακούσει άπειρες φορές, εγώ όμως θα επιμείνω. Η γυμναστική σε αναζωογονεί, σου φτιάχνει το σώμα, τη διάθεση και σου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση. Για την υγεία ξέρεις καλύτερα από εμένα τι κάνει.Αν δεν θέλεις να γραφτείς στο γυμναστήριο, υπάρχει και το ίντερνετ όπου θα βρεις άπυρα προγράμματα για μέσα στο σπίτι η την ύπαιθρο. Διάλεξε και πάρε. Κάνε και ένα ντουζάκι ύστερα, φόρα τα αγαπημένα σου ρούχα και είσαι έτοιμος για εξόρμηση.

2. Δημιουργικές συζητήσεις
Πάρε τηλέφωνο στα φιλαράκια σου και βγείτε για ένα καφεδάκι ή ποτάκι. Αντί να συζητάτε για το ωραίο κωλαράκι της γκόμενας απέναντι αποφασίστε να κάνετε μια έρευνα και να οργανωθείτε έτσι ώστε να καταφέρετε να κάνετε μια δουλειά μαζί. Αν το σκεφτείς, είστε μια ολόκληρη παρέα και όλοι μαζί είστε ένα ολοκληρωμένο εργατικό team. Γιατί να μην το εκμεταλλευτείτε;. Ειδικά τώρα στην κρίση. Πάρτε ιδέες για δουλειές μέσω του διαδικτύου από άλλες χώρες αν έχετε ξεμείνει από δικές σας, συζητήστε το και κάντε πλάνα. Και μην ξεχνάτε ότι η κρίση γεννάει ευκαιρίες.

3. Επιτραπέζια παιχνίδια
Μην γελάς καθόλου, η αγορά έχει πλημμυρίσει από παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Φώναξε την παρέα, πάρτε μπύρες, πατατάκια και διασκεδάστε. Στην τελική παίξτε μπιρίμπα ή ότι άλλο ξέρετε από χαρτιά.  Αν έχεις οικογένεια και δεν μπορείς να βγεις, παίξτε όλοι μαζί στο σπίτι. Τα παιδιά θα το ευχαριστηθούν και η γυναίκα σου επίσης.

4. Εθελοντικός τουρισμός
Στην έχει βαρέσει και θέλεις να φύγεις διακοπές αλλά λεφτά δεν υπάρχουν, η κοπέλα σου είναι μέσα στα νεύρα γιατί δεν κάνετε τίποτα διαφορετικό. Υπάρχει λύση. Έχεις ακούσει για τα ξενοδοχεία τα ράντζο, κάτι φάρμες και προστασία της θαλάσσιας χελώνας καρέτα-καρέτα που ψάχνουν για άτομα που να τους βοηθούν στις δουλειές και τους προσφέρουν φαγητό και ύπνο (χωρίς χρηματική αμοιβή βέβαια); Και ξανά το διαδίκτυο θα σε βοηθήσει για να τα ανακαλύψεις. Διαλέγεις τι σου αρέσει περισσότερο, συνεννοήσου από το τηλέφωνο για να μάθεις περί τίνος πρόκειται, παίρνεις την κοπέλα σου η μόνος και την κάνεις. Και θα κάνετε κάτι τελείως διαφορετικό και θα κάνετε διακοπές. Δες και για το εξωτερικό, εκεί υπάρχουν πολλά τέτοια.

5. Θάλασσα
Πλησιάζει το καλοκαιράκι και ο ήλιος καίει, τι μουχλιάζεις στο σπίτι; Παρεούλα, αμαξάκι, μπύρες, μπριζολάκια, καμιά σαλάτα, αντίσκηνο και βουρ στη θάλασσα. Άμα κάποιος από την παρέα παίζει και κανένα μουσικό όργανο, ακόμα καλύτερα. Βουτιές , παραλίες, ηλιοβασίλεμα, φωτιά στην άμμο και ο μήνας έχει εννιά. Ξεχνάς τα προβλήματα και ανεβαίνει το λίμπιντο. Τι άλλο θέλεις;

6. Χόμπι
Δεν έχεις χόμπι; Βρες! Σκέψου τι σε ευχαριστεί να κάνεις. Γουστάρεις να βγάζεις φωτογραφίες; Να σχεδιάζεις με μολύβι; Να κάνεις συλλογή από φωτογραφίες με τα καλύτερα αμάξια ,   τις καλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες , τις ωραιότερες γκόμενες , τα ομορφότερα μέρη στον κόσμο; Κάνεις τα δικά σου σχέδια για ρούχα ή ότι άλλο σου έρχεται στο νου; Φτιάξε ένα blog και μοιράσου το χόμπι σου με άλλους ανθρώπους. Πολλές φορές με αυτόν τον τρόπο κάνεις ενδιαφέρον γνωριμίες και παίρνεις πληροφορίες. Αυτό δεν σημαίνει να κάθεσαι στον υπολογιστή μέρα-νύχτα, γιατί αν το κάνεις η ζωή θα φύγει και χαμπάρι δεν θα πάρεις.

7. Δουλειά το καλοκαίρι
Θέλεις διακοπές και λεφτά, τόσα νησιά υπάρχουν στην Ελλάδα, ψάξε από τώρα στις αγγελίες και μπορεί κάτι να σου αρέσει. Φρόντισε να διαλέξεις κάτι που να σου προσφέρει δωρεάν ύπνο και όρμα. Καυτά κορμιά, γνωριμίες, περιπέτειες, ξενύχτια, εσύ αποφασίζεις. Σίγουρα θα κουράζεσαι λίγο στη δουλειά, αλλά και εκεί καινούργιους φίλους θα βρεις. Και εξάλλου για ένα τρίμηνο-τετράμηνο θα είναι, διασκέδασε το λοιπόν.

8. Κατά τ’ άλλα
Και μην ξεχνάς ότι κάπου – κάπου πρέπει να φροντίζεις να βγάζεις το άλλο σου μισό έξω για ποτάκι. Κάπου και αυτή πρέπει να δείξει το καινούργιο μίνι που αγόρασε και τα 25ποντα που ψώνισε στις εκπτώσεις. Επίσης μην ξεχνάς τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα να κατεβάζεις καμιά καινούργια καλή ταινία και το βραδάκι με το μωρό, coca cola , pop corn και αγκαλίτσα στον καναπέ θα περάσεις ωραία ενώ αργότερα το ζουζουνάκι σου θα σου ζητήσει τρελίτσες μόνο και μόνο επειδή διάλεξες να είσαι μαζί της και όχι με τα φιλαράκια η τον υπολογιστή.