Ο θρύλος του 20ου αιώνα

Στις 22 Νοεμβρίου 1963 δολοφονείται στο Ντάλλας, ο 35ος Αμερικανός Πρόεδρος. 50 χρόνια μετά τη δολοφονία του, ο Τζον Κέννεντυ παραμένει στη συλλογική μνήμη ως ένας ιδιαίτερα χαρισματικός ηγέτης σε μια περίοδο μεγάλων προκλήσεων στην αμερικανική και διεθνή πολιτική σκηνή.

Όλοι θυμόμαστε και κατά διαστήματα μιλάμε για τον νεώτερο πρόεδρο των ΗΠΑ και τη μυστηριώδης ζωή και θάνατό του. Εδώ που τα λέμε δεν έκανε και λίγα στα μόλις 3 χρόνια προεδρίας του. Ας ξεκινήσουμε από το θρυλικό Ντιμπέιτ του 1960 όπου έφαγε στη στροφή τον αντίπαλο του, τον Νίξον, ενώ στη συνέχεια και με την πίστη στις ικανότητές του κέρδισε τις καρδιές των Αμερικάνων. Όλος ο κόσμος θυμάται το αξιομνημόνευτο “Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου”, από την ομιλία του το 1961 κατά την ορκωμοσία του στη θέση του Αμερικάνου προέδρου. Η μήπως ξεχνάτε το γεγονός όταν ο Κένεντι επισκεύτικε την Ευρώπη και δείχνοντας το Τείχος του Βερολίνου είπε “Είμαι Βερολινέζος”. Δεν ήταν όμως τόσο ρόδινα τα πράγματα. Ο νέος πρόεδρος ανέλαβε τη διακυβέρνηση των ΗΠΑ στην καρδιά του ψυχρού πολέμου και της σκληρής αντιπαράθεσης της χώρας του με τη Σοβιετική Ένωση. Τρία ήταν τα σ ημαντικότερα ωστόσο εξωτερικά προβλήματα, που αντιμετώπισε ο Κένεντι στη διάρκεια της προεδρικής του θητείας.

1. Η αποτυχημένη εισβολή στην Κούβα.
(Το 1962 η ανθρωπότητα βρέθηκε στα πρόθυρα ενός νέου παγκόσμιου πολέμου. Αεροφωτογραφίες της αμερικανικής Αεροπορίας εντόπισαν την ύπαρξη μυστικών εγκαταστάσεων σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα. Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τους Σοβιετικούς, ζήτησαν την άμεση απόσυρση των πυραύλων από την Κούβα, διαφορετικά θα επενέβαιναν δυναμικά. Ήταν η στιγμή που η ανθρωπότητα έζησε δραματικές στιγμές.

2. Η υπόθεση των σοβιετικών πυραύλων στο κουβανικό έδαφος.
Ο τότε πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Μ. Χρουστσόφ, το φθινόπωρο του 1962 τελικά συμφώνησε και απέσυρε τους πυραύλους από την Κούβα, ζητώντας παράλληλα την απομάκρυνση των αμερικανικών πυραύλων κυρίως από την Τουρκία που συνορεύει με τη Ρωσία.

3. Η υπόθεση του Βιετνάμ.
Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα του Κένεντι που του απασχολούσε συνεχώς το μυαλό και τελικά έγινε πραγματικότητα (μετά το θάνατο του) ήταν “Να πετύχουμε την προσεδάφιση ανθρώπου στο φεγγάρι, καθώς και την ασφαλή επιστροφή του στη γη, μέσα σε αυτή τη δεκαετία”. Στις 20 Ιουλίου του 1969 το Apollo11 έφτασε στη Σελήνη και ο Νιλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι. 4 ημέρες αργότερα το πλήρωμα επέστρεψε ασφαλές, ολοκληρώνοντας με επιτυχία, το φιλόδοξο σχέδιο του Κένεντι.

Το σώμα του δεν ήταν εκεί, η ψυχή του όμως ήταν παρούσα. Ο γοητευτικώς πλανητάρχης άφησε εποχή ακόμα και στην αμερικάνικη μόδα με τα slim cut κοστούμια του, τα κάζουαλ ρούχα του, την αβίαστη κομψότητά του, τα επιμελώς ατημέλητα μαλλιά και τα απαραίτητα γυαλιά ηλίου. Ο Κένεντι έδειχνε και ήταν cool, είχε στυλ και γοητεία. Ο κόσμος τον αγαπούσε και δεν έδινε δεκάρα για τις ερωτικές του περιπέτειες με άλλες γυναίκες (δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τη γυναίκα του, η θρυλική Τζάκι Κένεντι που έβραζε από μέσα της). Ήταν ο Θεός με ανθρώπινες αδυναμίες.
Ο θρύλος του ολοκληρώνεται με τη δολοφονία του που συγκλόνισε όχι μόνο τους Αμερικάνους άλλα και όλο το εμφύλιο. Γράφτηκαν βιβλία, τραγούδια, προβλήθηκαν ντοκιμαντέρ και βίντεο που προσπάθησαν να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του. Ποιος τελικά σκότωσε τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ; Ποιος έδωσε την εντολή για την εκτέλεσή του; Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι πως το όνομα του έγινε σημείο αναφοράς σε 31 χώρες παγκοσμίως, σε δρόμους, οδούς, λεωφόρους, κτίρια, γέφυρες, πάρκα, πλατείες, προτομές κτλ.
Η έντονη και ριζοσπαστική ζωή του Τζον Κένεντι με τα λάθη του και τα πάθη του έγινε σύγχρονος μύθος, που διατηρεί τη λάμψη του ακόμα και σήμερα.

Μπορεί να μην κατόρθωσε να αποδείξει τις πολιτικές ικανότητές ο 46χρονος γοητευτικός άνδρας, που μαγνήτιζε με το χαμόγελό του και τη φωνή του, όμως σίγουρα κατάφερε να αποτελέσει πρότυπο για τους Αμερικανούς, καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο.

Γιατί να δοκιμάσεις χειμερινή πεζοπορία!

Αν είσαι αρκετά τυχερός να ζεις σε ήπιο κλίμα η χειμερινή πεζοπορία δεν είναι τίποτα παραπάνω από το να προσαρμοστείς στις εποχικές αλλαγές. Αλλά αν ζεις σε υψηλό υψόμετρο όπου το κρύο είναι τσουχτερό με χιόνια και πάγο, η λογική της χειμερινής πεζοπορίας γίνεται πολύ πιο πολύπλοκη. 

Γιατί κάποιος θα ήθελε να πάει χειμερινή πεζοπορία κάτω από αυτές τις συνθήκες; Και όμως υπάρχουν μερικοί πολύ καλοί λόγοι, δες τους παρακάτω:

1. Είναι υπέροχη άσκηση
Επειδή είναι χειμώνας δεν σημαίνει ότι χρειάζεσαι λιγότερη άσκηση – είναι γεγονός ότι στις χειμερινές διακοπές βάζεις παραπανίσια κιλά χωρίς να το επιδιώκεις. Και έτσι αν η πεζοπορία είναι η άσκηση της επιλογής σου θα ήταν καλύτερο να το συνεχίσεις.
(Ακόμη αν είσαι από αυτούς που μετρούν τις θερμίδες, μάθε ότι το σώμα σου καίει περισσότερες θερμίδες στο κρύο).

2. Πας σε μέρη που δεν έχεις ξαναπάει
Ο χειμώνας παγώνει ρέματα και βάλτους και τα καθιστά αδιάβατα. Όταν διασχίζεις πάγο πρέπει να προσέχεις πιθανά σημεία λεπτότερου πάγου που είναι επικίνδυνα και θα έπρεπε να έχεις κάποια ιδέα από πιθανά εμπόδια που μπορεί να συναντήσεις στον δρόμο σου, όπως νερό ή βράχια κάτω από τον πάγο. Αλλά γενικά ο χειμώνας σου δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσεις περισσότερες και όχι λιγότερες λεωφόρους περιπετειών.

3. Λιγότερο πλήθος
Αν σου αρέσουν τα τοπικά μονοπάτια αλλά μερικές φορές σου τη δίνει όταν πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο δρόμο σου, οι νυχτερινές και χειμερινές πεζοπορίες είναι οι καλύτερες. Σίγουρα θα δεις και άλλους χειμερινούς περιπατητές εκεί, αλλά όχι τόσους πολλούς και καθώς απομακρύνεσαι από τα συνηθισμένα μονοπάτια, όλο και λιγότερους περιπατητές θα συναντάς.

4. Αναψυχή
Συμβαίνει σε όλους μας το να αισθανόμαστε ανήσυχοι και ευέξαπτοι αν περνάμε πολύ χρόνο μέσα στο σπίτι. Κατάλαβα ότι οποιαδήποτε εξωτερική ενασχόληση-άσκηση, όπως τρέξιμο, περπάτημα, σκι, σνόουμπορντ κ.λ.π. βοηθάει. Για μένα η πεζοπορία προσφέρει την κατάλληλη αναψυχή καθώς αποτελεί συνδυασμό του περπατήματος, του καθαρού αέρα και της θέας του υπέροχου τοπίου που συναντάς.

5. Υπέροχη θέα
Αναφερόμενοι στη θέα, αν θαυμάζεις την γειτονιά σου όταν είναι χιονισμένη, θα εκπλαγείς από το πόσο αλλάζει το τοπίο όταν βγεις έξω από την πόλη.
Το χιόνι δίνει σχήμα και ομορφιά στο τοπίο , κρύσταλλοι πάγου λάμπουν ακόμη και με το φως του φεγγαριού και η πάχνη ή η ομίχλη μπορούν να αφήσουν θεαματικά παγωμένα ίχνη πάνω στα παραμικρότερα φυτά ή βράχια.
Όλα γύρω σου είναι τόσο ήσυχα όταν είναι καλυμμένα με χιόνι, η αστροφεγγιά αντανακλά στο χιόνι προξενώντας το τοπίο να είναι ακόμη πιο λαμπερό ακόμη και όταν είναι σκοτεινά σαν πίσσα έξω. Ο χειμώνας είναι η καλύτερη εποχή για να αγναντεύεις τα αστέρια καθώς και την ανατολή και δύση του ήλιου.

6. Είναι επιμορφωτικό
Ο χειμώνας δεν είναι μια νεκρή περίοδος, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνεις εκεί έξω. Αν έχεις παιδιά (ή και όχι), οι χειμερινές πεζοπορίες αποτελούν μια μεγάλη ευκαιρία για εξερεύνηση. Δεν είναι ανάγκη να πας μακριά, αν προσέξεις γύρω σου θα δεις σημάδια από ζώα και φυτά που μπορείς να εξετάσεις και να αναγνωρίσεις.
Πριν πας για την χειμερινή σου πεζοπορία, βρες το χρόνο να διαβάσεις για τους κινδύνους που τυχόν θα συναντήσεις στο δρόμο σου και βεβαιώσου ότι θα πάρεις μαζί σου ότι χρειάζεται για την διασφάλιση της ασφαλούς διαδρομής σου.

6 λόγοι που οδηγούν στην αποτυχία

Τα προφυλακτικά συνήθως είναι μία αποτελεσματική μέθοδο για να αποφύγεις ορισμένες καταστάσεις, όπως η γέννα η κάποια ασθένεια. Παρακάτω σου δίνουμε 6 λόγοι που οδηγούν στην αποτυχία.
 
1. Ο πιο συνηθισμένος λόγος είναι όταν δεν εφαρμόζεται καλά. Πρέπει να τυλίγεται στην στύση του πέους για να λειτουργήσει σωστά.

2. Δεν το Χρησιμοποιείς ενώ έχει λήξει.

3. Μην το Χρησιμοποιήσεις επανειλημμένα.

4. Μπορεί να είναι ελαττωματικό από τον κατασκευαστή.

5. Κατά την διάρκεια της συνουσίας μπορεί να σπάσει.

6. Ένας ακόμα λόγος είναι ότι μπορεί να καταστραφεί κατά την διάρκεια της διαδικασίας παραγωγής (αλλά αυτό δεν είναι δικό σου λάθος).

Συμβουλές στο πως να χρησιμοποιήσεις ένα προφυλακτικό σωστά.
Πρώτα απ’όλα να κοιτάς την ημερομηνία λήξης και προσέχεις να είναι κατασκευασμένο από λατέξ και όχι καουτσούκ. Προσπάθησε όσο το δυνατόν να τα αγοράζεις από μία αξιόπιστη εταιρεία.
Να εφαρμόζεις το προφυλακτικό πάντα όταν το πέος είναι σε στύση και όπως είπα πριν, δεν το χρησιμοποιείς ποτέ επανειλημμένα. Μπορείς επίσης να χρησιμοποιήσεις κάποιο λιπαντικό ζελέ ώστε να αποφύγεις την τριβή και να μειώσεις τον κίνδυνο να σπάσει.

Και η ευτυχία έχει ψυχή

Επειδή ως άνθρωπος διακατέχομαι από μία αισιοδοξία θα ήθελα στο πρώτο μου άρθρο να σας μεταφέρω αυτό το αίσθημα. Θα ξεκινήσω λοιπόν να σας γράφω τρόπους ώστε να καταπολεμήσετε τη μιζέρια λόγω της οικονομικής κρίσης που επικρατεί γύρω μας τα τελευταία χρόνια.

Όχι φίλοι μου,δεν θα σταθώ καθόλου στο πολιτικό μέρος. Θα σας γράψω πέντε τρόπους για καλύτερη ποιότητα ζωής δίχως να έχετε γεμάτη τσέπη.

1) Είστε party animal και σας αρέσει συνέχεια να βγαίνετε έξω; Φυσικά δεν μπορείτε να ξοδεύετε τα ίδια χρήματα που ξοδεύατε στο παρελθόν. Οπότε τι κάνετε; Είναι κάτι που εγώ προσωπικά λατρεύω. Μαζευτείτε 2-3 φορές την εβδομάδα όλη η παρέα στο σπίτι σας, μπορεί ο καθένας να φέρει το ποτό της αρεσκείας του και να περάσετε νύχτες πολύ πιο ζεστές και οικείες.

2) Είστε εθισμένοι στην αγορά νέων ρούχων; Καταρχήν πρέπει να σταματήσετε μερικοί να είστε φαντασμένοι και να μην ψωνίζετε μόνο μάρκες. Ένα καλό ρούχο δεν χρειάζεται να έχει απαραίτητα “ετικέτα” πάνω. Υπάρχουν πλέον καταστήματα με πολύ καλές προσφορές. Επίσης  υπάρχει και η λύση μετατροπής ενός ρούχου. Ράβεις κάτι χαριτωμένο πάνω ή το αλλάζεις χρώμα και αυτομάτως βλέπεις το ρούχο σαν καινούργιο.

3) Σας αρέσουν τα ταξίδια; Και σε ποιόν δεν αρέσουν; Τώρα ειδικά με την ανεργία που υπάρχει σας μένει και απεριόριστος χρόνος. Δυστυχώς λεφτά… δεν υπάρχουν. Εντάξει, στις Μαλδίβες δε το κόβω να πηγαίνουμε σύντομα αλλά τουλάχιστον ένα διήμερο ταξιδάκι σε μία κοντινή πόλη φιλόξενούμενοι από φίλο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ή σε χιονοδρομικό, τώρα που το επιβάλλει και η εποχή για λίγες μέρες θα μπορούσε να το αντέξει η τσέπη σας. Το θέμα είναι να ξεφύγεις για λίγο.

4) Εστιάστε περισσότερο στα χόμπι σας. Σας αρέσει η ζωγραφική; Ζωγραφίστε! Σας αρέσει το τρέξιμο; Τρέξτε! Σας αρέσει το διάβασμα; Διαβάστε! Είναι πράγματα τα οποία δεν απαιτούν χρήματα αλλά λόγω εξοικονόμησης χρόνου τα έχουμε παραμελήσει. Φροντίζοντας περισσότερο τον εαυτό μας και κάνοντας τα χόμπι μας καθημερινότητα σίγουρα θα νιώθουμε πιο γεμάτοι και ευτυχισμένοι.

5) Έρωτα Έρωτα Έρωτα! Νιώστε τον έρωτα.. Κάντε έρωτα.. Παραδοθείτε στο ωραιότερο συναίσθημα που ανακαλύφθηκε ποτέ. Δεν κοστίζει και σας αξίζει. Ο αληθινός έρωτας δεν είναι μόνο ευτυχία είναι ευλογία. Και δίχως αυτόν δυσκολεύεσαι να καταφέρεις όλα τα παραπάνω που έγραψα.

Σίγουρα η κρίση δεν είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή μας αλλά τουλάχιστον μας βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε για ποιους λόγους αξίζει να υπάρχεις.

Χάθηκαν στο δι­άβα του χρόνου

Να, τώρα, σα να ακούω τις φωνές της κυρά-Γιαννούλας να δώσει το αυγό στο «Δη­μητράκη της», τον πατέρα του που του έκανε σινιάλο κουνώντας το δείκτη του χεριού του για να τον μαζέ­ψει απ’ τα σοκάκια, το αυστηρό νεύμα του κυρ-Γιάννη,  φωνάζον­τας το Βασίλη, (που όταν παίζαμε ποδόσφαιρο η γλώσσα του κρεμόταν έξω απ’ το στόμα), που ερχόταν για φαγητό καβάλα στο ποδήλατο δώδεκα η ώρα νταν το μεσημέρι, για να ξα­ναφύγει σχεδόν μέσα σε μια ώρα, βλέπω τον εαυτό μου με κοντό μαύρο σωβρακάκι να παριστάνω τον τερματοφύλακα, ακούω τις φωνές μας ανάκατα μαζί με τις φωνές των ση­μερινών παιδιών να ψάλλουν τα κάλαντα, ακούω το θόρυβο της μπάλας πάνω στους τοίχους της Κυρά-Μορφίας και στο «τοιχάκι» του γηπέδου, ακούω το θόρυβο που έκανε το κάρο που έφερνε τα ψώνια του κυρ-Οδυσσέα, βλέπω το Χάρη να πηδάει άλμα εις ύψος, να παίζουμε βόλεϊ. Μαζί μας και τα κορίτσια της γειτο­νιάς, να κάθονται στα σκαλοπάτια της κυρά-Μορφίας, πολλές φορές να παίζουμε μαζί τους, να μας ακολουθούν στο παιχνίδι μας…

Αλλά, και κάτι υπέροχα καλοκαιρινά απογεύματα, μεσημεράκια πες καλύτερα, στην πλατεία Ελευθερίας κάτω απ’ τις νεραντζιές, πότε να τσακωνόμαστε για το ποδόσφαιρο, πότε να λέμε ανέκδοτα σκασμένοι στα γέλια, πότε σιωπηλοί, κρυφογελώντας μέσα μας, ακούγοντας τους μεγάλους που έστηναν ‘‘πηγαδάκια’’ έξω απ’ τα καφενεία και σχολίαζαν την πολιτική και τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα. Άλλοτε πάλι αράζαμε στα παγκάκια του πάρκου, φλερτάροντας ντροπαλά τις κομψές δεσποινιδούλες που περνούσαν αδιάφορες δήθεν, με τα τετράδια και βιβλία στο χέρι και τις μπλε ποδιές, κουνώντας προκλητικά τους γοφούς, πηγαίνοντας στα διάφορα φροντιστήρια  «ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ».

Και τόσα άλλα που περνούν από μπροστά μου ανάκατα και δεν τα προλαβαίνω –χάνονται, χάθηκαν μάλλον στο δι­άβα του χρόνου Τ’ αναζητώ λοιπόν όλα αυτά, τα νοσταλγώ. Με σημάδεψαν. Μπορώ να κάνω κάτι; Μάλλον όχι αλλά θα προσπαθήσω. Έχει απομείνει λίγη φωνή μέσα μου. Κάνω τα χέρια μου χωνί και  φω­νάζω: «ΦΙΛΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕ­ΝΟΙΙΙ…» Στήνω αυτί μήπως και πάρω απάντηση. Αλλοίμονο! Ακούω τον αντίλαλο της δικής μου φωνής. Σα να με ειρωνεύεται, σα να μου ψελλίζει κοροϊδευτικά «σοβαρέψου, δεν είσαι πια παιδί». Σφίγγω τις γροθιές μου πεισματικά. «Όχι», της απαντώ, «εγώ σε δουλεύω, ούτε θα σοβαρευτώ, ούτε θα πάψω να τους ψάχνω και να τους φωνάζω». Γιατί, κατά βάθος, παραμένω ακόμα παιδί –όπως ήμουνα πάντα, όπως θέλω να παραμείνω, όπως θέλω να είναι ο κόσ­μος όλος. Εγώ θα ακολουθώ τα χνάρια μιας άλλης εποχής, θα είμαι πάντα, μα πάντα, ένα μωρό που γελάει ηλίθια, θα φλερτάρω την γύρη των λουλουδιών, θα μαζεύω τζιτζίκια και χρυσόμυγες, θα αναζητώ τους παιδικούς μου φίλους μαζί με τα κοριτσόπουλα της γειτονιάς με τα κοντά φουστάνια και τις μπλε ποδιές, τις κορδέλες στα μαλλιά και τις αλογοουρές, που μοσχομύριζαν δυόσμο και γιασεμί κι έπαιζαν ‘‘σχοινάκι’’ και ‘‘τυφλόμυγα’’. Και το καλοκαίρι θα σουλατσάρω στις παραλίες, θα τρυγώ με την αίσθηση της όρασης τα αλαβάστρινα κορμιά πάνω στην καυτή άμμο, αναζητώντας τον παιδικό μου έρωτα, το πρώτο μου καρδιοχτύπι… Κι ύστερα, όπως τώρα, όπως κάθε χρόνο, γεια σου καλοκαιράκι και μενεξεδένια δειλινά, γεια σας ξυπόλητα αλητάκια. Ίσως του χρόνου... Θα περπατώ ολομόναχος στις ερημικές ακρογιαλιές, θα βυθίζω τις φτέρνες μου στη νοτισμένη άμμο, και θα αναμετρώ τα χνάρια π’ αφήσατε πίσω σας, ίσαμε που να τα γλύψει το κύμα. Και πάντα θα με συντροφεύει μια γλυκιά ανάμνηση κι ένας μόνιμος πόθος, από ένα κορίτσι να στάζει θάλασσα, με αλαβάστρινο σώμα και κερασένια χείλη…

Κάπως έτσι τα βλέπω την ώρα ετούτη, έτσι θέλω να ζω, με την καλπάζουσα φαντασία μου να οργιάζει κάθε φθινοπωριάτικο δείλι, με τα παιδικά μου μάτια, τα άσπρα μαλλιά  και τις χαραγμένες στο μέτωπο ρυτίδες.

Φθινοπωριάτικο δειλινό

Φθινοπωριάτικο δειλινό. Φεστιβάλ γαλήνης και παιδικών εξάρσεων, στιγμές χαλάρωσης, ώρα περισυλλογής και μοναξιάς. Το καλοκαίρι ψυχορραγεί, αφήνοντας πίσω του ερημικές παραλίες, πατημασιές από ανθρώπινα χνάρια, ονειροπολήματα και καρδιοχτύπια μαζί με πρόσκαιρους έρωτες, που σβήνουν τόσο σύντομα κι απομένουν σαν μια νοσταλγική ανάμνηση από το "καλοκαίρι εκείνο" που θα αποζητάς νοσταλγικά στα κατοπινά σου χρόνια…
 
Στέκω και κοιτάζω εκστασιασμένος το αιματοβαμμένο φως του ήλιου να πυρπολεί τις βουνοκορφές στο βάθος του ορίζοντα, κι αφουγκράζομαι τις παιδικές φωνές και τα ξεφωνητά των,  καθώς οι δρόμοι και οι γειτονιές πήραν να ζωντανεύουν ύστερα απ’ το καλοκαιριάτικο κάμα. Λυγίζω από συγκίνηση και η ψυχή μου γέρνει σαν ώριμος καρπός πάνω στο στάχυ, ετούτη τη μυσταγωγική ώρα. Αφήνομαι λοιπόν να με παρασύρει σ’ ένα γλυκόπικρο μοναχικό ταξίδι στα παιδικά μου χρόνια, στα χρόνια της ανέμελης νιότης και της παιδικής αθωότητας, με τους ανεκπλήρωτους πόθους και όνειρα, τους στεναγμούς της καρδιάς και τα αναφιλητά της… Και για μια στιγμή, στρέφω το βλέμμα μου προς τα πίσω και κοιτάζω τα κιτρινισμένα φύλλα των δένδρων να κείτονται σαν άψυχα κορμιά στην άκρη του δρόμου, όμοια με το διάβα των παιδικών μου χρόνων.

 
Κλείνω ευλαβικά τα βλέφαρα και ξαναγίνομαι παιδί… Να περπατήσω θέλω, μαζί με τους φίλους μου στα σοκάκια της γειτονιάς, να σουλατσάρω στους χωματόδρομους, να νοσταλγήσω και να κλάψω γι’ αυτούς που έφυγαν για πάντα, άλλοι σε τόπους μακρινούς κι άλλοι άγνωστο που.  Να τους φωνάξω, να τους αναζητήσω  και να τους συνάξω όλους για ύστατη φορά. Να θυμηθούμε όλοι μαζί τις χαμένες εποχές που ζήσαμε και μας σημάδε­ψαν, που ποτέ πια δε θα ξανάρθουν… Τότε που με κοντά παντελονάκια και την τσάντα στον ώμο πηγαίναμε σχολείο, κατηχητικό, η ‘‘Σινεάκ’’, και παίζαμε ‘‘κρυφτό’’, ‘‘σκλαβάκια’’ και ‘‘κυνηγητό’’, ‘‘εφτάπετρο’’, ‘‘τσιλίκα’’, ‘‘βώλους’’ και τόσα άλλα, που πετούσαμε τους χαρταετούς μας, (αητό σκουφάκι από ένα φύλλο χαρτί και για σκοινί μια κου­βαρίστρα) και πηγαίναμε να τον πετάξουμε στο "δεύτερο καραούλι", που στήναμε ένα σεντόνι και με ένα κερί  στο χέρι προσπαθούσαμε να δώσουμε μια παράσταση καραγκιόζη… Που παίζαμε ποδόσφαιρο και κυλιόμασταν στις λάσπες και πότε μέσα στις πέτρες, πάνω στους σκληρούς, χωμάτινους δρόμους της Νέας-Σφαίρας και πότε στο γηπεδάκι του ‘‘Καμάρα’’ με τις νεροκαλαμιές. Και τρυπούσαμε τις σό­λες μας, και γδέρναμε τις μύτες των παπουτσιών μας, και σπάζαμε τα μούτρα μας  μαζί με τα λουλούδια της γειτονιάς και ματώναμε τα γόνατά μας... Πόσες και πόσες φορές, κάποιο δολοφονικό μαχαίρι δε χώθηκε στα σπλάχνα μιας μπάλας, όταν ένας από εμάς κλωτσούσε άστοχα και την έστελνε στον κήπο της γειτόνισσας! Μας έπιανε το παράπονο και το κλάμα. Μα για λίγο… Πάντα τα  καταφέρναμε κι όλο βρίσκαμε μια άλλη! Κι όταν δεν ήταν μπορετό, να η εύκολη λύση: μια μισολιωμένη  κάλτσα γεμισμένη με κου­ρέλια. Και δως του καλα­μιές και φωνές για φάουλ και πέναλτι. Ποιος αποφάσιζε; Μόνοι μας. Η πλειοψηφία. Κι όταν δεν εισακουγό­μασταν, η απειλή: «εγώ δεν παίζω, παίξτε μόνοι σας». Ο απόλυτος εκβιασμός…

Τι να πρωτοθυμηθείς! Συλλαμβάνω τα μάτια μου να στάζουν. Τα αφήνω. Και οι στάλες τους κυλούν μέσα μου και ποτίζουν την ψυχή μου σα βάλσαμο, σαν Άγιο και Ιαματικό Θείο Μύρο και με ζεσταί­νουν! Και με δροσίζουν! Αλλά και με ξεκουράζουν. (Λες το κλάμα μετανοίας μου μιας εξομολόγησης που ζητάει εξιλέωση για τα πραχθέντα όλου του βίου μου;) Τι παράξενα συναισθή­ματα! Λες κάτι μυσταγωγικό, κάτι Ιερό  να με κύκλωσε αυτή την ώρα του μενεξεδένιου δειλινού και οι θύμησες καλπάζουν  μπροστά απ’ τα θαμπά μου βλέφαρα σαν ατίθασα που­λάρια…

Δανεισμός από το... μέλλον!

Αύξηση παρουσίασαν οι οφειλές των ελληνικών νοικοκυριών στις τράπεζες, φθάνοντας σε επίπεδο που αντιστοιχεί σε μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας.
Το ερώτημα είναι, από που αντλούν τη βεβαιότητα οι Έλληνες πολίτες, ότι με παρούσα τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, θα κατορθώσουν να αποπληρώσουν τις διαρκώς αυξανόμενες οφειλές τους.
Ο συνολικός ρυθμός αύξησης των πιστώσεων προς τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, παρουσίασε αύξηση έναντι ρυθμού μεταβολής σε σχέση τον προηγούμενο μήνα.

Το ανεξόφλητο υπόλοιπο των οφειλών των επιχειρήσεων και νοικοκυριών προς τις τράπεζες μεγάλωσε δηλαδή τα νέα δάνεια που εκταμιεύτηκαν αυξήθηκαν.
Σημαντική αύξηση παρουσίασαν επίσης οι χορηγήσεις δανείων στον επιχειρηματικό, εμπορικό, αγροτικό και τουριστικό τομέα.
Ωστόσο, τέτοιου είδους δάνεια, λαμβάνονται με την προσδοκία της γρήγορης αποπληρωμής και της δημιουργίας κέρδους.
Η αύξηση του δανεισμού, από πλευράς μισθωτού και συνταξιούχου, δεν είναι υγιής οικονομική εξέλιξη και εκτός από αδυναμία ρευστότητας, αποδεικνύει και αλόγιστη χρήση της δανειοληπτικής δυνατότητας των πολιτών.

Ο δανεισμός είναι οπωσδήποτε μοντέρνα, οικονομική διαδικασία, ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχει αφήσει πολλά "θύματα" πίσω του.

Aναβίωση ενός αρχαίου μνημείου

Η αναβίωση ενός μνημείου αποτελεί πάντα ένα σημαντικό γεγονός. Λέω η αναβίωση γιατί στην περίπτωση του αρχαίου θεάτρου της Μαρώνειας εκτός από την ολοκλήρωση της ανασκαφής, την αναστήλωση και μερική συμπλήρωση του μνημείου, θα έχουμε την δυνατότητα της ήπιας χρήσης του.

Ο κοινός στόχος που είχαμε θέσει επιτέλους είναι πραγματικότητα. Αν και στη χώρα μας έχουμε μάθει να μην είμαστε ούτε αισιόδοξοι, ούτε ανάμεσα στους πρώτους στην περίπτωση αυτή έχω τη βεβαιότητα ότι έγινε άριστο έργο από άριστους επιστήμονες που αγαπούν τον τόπο τους και τη χώρα τους.

Το μνημείο αυτό θα εκτοξεύσει με τη χρήση του την ποιότητα των πολιτιστικών δράσεων στην ευρύτερη πειροχή. Θα γίνει σίγουρα το επίκεντρο κάθε πολιτιστικής δράσης σε εμβληματικό επίπεδο.

Πέρα όμως από αυτά θα τονίζει και θα τονώσει την αξία, την παρουσία και τη θέση του ελληνικού πολιτισμού και των ευρύτερων εθνικών θέσεων στη Θράκη.

Όταν παντρεύτηκε το απωθημένο…

Η σκηνή γνωστή και χιλιοπαιγμένη σε κάθε ρομαντική κομεντί που σέβεται το λόγο για τον οποίον δημιουργήθηκε:
Το τηλέφωνο χτυπά σε ρυθμούς despacito, εσύ απαντάς χαρούμενα. Σχεδόν χορεύεις!

Από το πρωί είχες μια αδικαιολόγητη χαρά. Αχ και να ξέρες! 

Ξαφνικά το γέλιο παγώνει. Μουδιάζεις.
Δεν μπορείς να χαλαρώσεις τους μυς σου. Συμπονείς την Μαρινέλλα! Και λίγο προτού αρχίζεις να τραγουδάς το «Κι ύστερα, κι ύστερα, μα δεν υπάρχει υστέρα» παραπατάς. Το στομάχι σφίγγεται!

Κάνεις δυο βήματα πίσω. Ακουμπάς με το δεξί σου χέρι το πάγκο και με το άλλο χτυπάς το κούτελο σου.
Το τηλέφωνο έχει πέσει ήδη στο πάτωμα. Ναι!

Όσο κι αν σου αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί, αυτή, δυστυχώς, χαρούμενη κατάληξη δε θα έχει.
Στο ξεκαθαρίζω από τώρα! Ξεκίνα να τρως νάτσος με διπλό λιωμένο τσένταρ και απόλαυσε… 

Γιατί η είδηση εδώ καλέ μου, δεν είναι απλά ότι μαθαίνεις πώς το απωθημένο σου παντρεύτηκε. Αυτά είναι ξεπερασμένα πλέον. Εδώ μιλάμε για double καταστάσεις, διότι όσο εσύ πιάνεσαι από τον πάγκο της κουζίνας για να συνέλθεις, ένα μικρό τερατάκι σου τραβάει επίμονα την μπλούζα επειδή κόλλησε το αυτοκινητάκι του κάτω από τον καναπέ. Θέλεις να στο δυσκολέψω κι’ άλλο; Θέλεις να δεις τι ωραία παιχνίδια παίζει η ζωή; Τα λόγια που διαβάζεις σε πλάγια γράμματα είναι λόγια αληθινά λίγο μετά την ανακοίνωση. Ακόμα δεν ξεκίνησες να τρως τα νάτσος;  

Τι κι αν είναι ευτυχισμένα εκεί που είσαι. Τι κι αν τα δε θα άλλαζες για τίποτα αυτά που τώρα ζεις. Το κενό ανάμεσα στο «γιατί» και το «αφού μπορούσαμε» θα είναι μεγαλύτερο και από εκείνο το αφηγηματικό της Λογοτεχνίας στις πανελλαδικές της τρίτης Λύκειου που σε είχε στοιχειώσει. Οι απορίες πολλές και το μυαλό να καίει. Να μην μπορείς να το μοιραστείς πουθενά και να αναρωτιέσαι γιατί επικοινωνεί μαζί σου! Γιατί ασχολείται; Γιατί σου γράφει; Γιατί, αφού ξέρει ότι πλέον είστε οικογένεια. Έχετε παντρευτεί και είστε ευτυχισμένοι; Γιατί απλά σου ανακοίνωσε το γάμο; Και γιατί στο διάολο δε σε κάλεσε;

Το ερώτημα εδώ είναι για ποιο καριόλη λόγο θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε! Οκ, η πρώτη και η εύκολη απάντηση είναι ο εγωισμός καθώς όλα μας τα θέλω πηγάζουν από εκεί in the first place. Μπράβο Ευθύμη! Ας σκεφτούμε όμως λίγο περισσότερο! Μήπως εκείνο το ΟΧΙ που ακούμε παίζει καταλυτικό ρόλο στη ζωή μας; Γιατί την απαγόρευση πολλοί εμίσησαν, το απαγορευμένο ουδείς! Είναι στη φύση του ανθρώπου η κατάκτηση, το δύσκολο, το απαγορευμένο; Κι αν ναι, μήπως τελικά ο βλάκας εαυτός που κρύβουμε μέσα μας, αντί για κυριάρχους της ζούγκλας μας μετατρέπει σε πρόβατα που βοσκάνε στην αχανή πεδιάδα;

Δε λέω. Ναι! Σίγουρα είναι πρόκληση να γυρίσεις ένα παιχνίδι που μοιάζει χαμένο. Αυτό από μόνο του είναι ισχυρότατο κίνητρο αλλά τι να κάνουμε που τα όρια μεταξύ της πρόκλησης και της βλακώδους εμμονής είναι δυσδιάκριτα και πριν το καταλάβεις, γίνεσαι ταυτόχρονα ο θύτης και το θύμα! Κάπως έτσι τα ΟΧΙ έγιναν τα μεγαλύτερα απωθημένα όλων μας!