Το τηλέφωνο χτυπά σε ρυθμούς despacito, εσύ απαντάς χαρούμενα. Σχεδόν χορεύεις!
Από το πρωί είχες μια αδικαιολόγητη χαρά. Αχ και να ξέρες!
Ξαφνικά το γέλιο παγώνει. Μουδιάζεις.
Δεν μπορείς να χαλαρώσεις τους μυς σου. Συμπονείς την Μαρινέλλα! Και λίγο προτού αρχίζεις να τραγουδάς το «Κι ύστερα, κι ύστερα, μα δεν υπάρχει υστέρα» παραπατάς. Το στομάχι σφίγγεται!
Κάνεις δυο βήματα πίσω. Ακουμπάς με το δεξί σου χέρι το πάγκο και με το άλλο χτυπάς το κούτελο σου.
Το τηλέφωνο έχει πέσει ήδη στο πάτωμα. Ναι!
Όσο κι αν σου αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί, αυτή, δυστυχώς, χαρούμενη κατάληξη δε θα έχει.
Στο ξεκαθαρίζω από τώρα! Ξεκίνα να τρως νάτσος με διπλό λιωμένο τσένταρ και απόλαυσε…
Γιατί η είδηση εδώ καλέ μου, δεν είναι απλά ότι μαθαίνεις πώς το απωθημένο σου παντρεύτηκε. Αυτά είναι ξεπερασμένα πλέον. Εδώ μιλάμε για double καταστάσεις, διότι όσο εσύ πιάνεσαι από τον πάγκο της κουζίνας για να συνέλθεις, ένα μικρό τερατάκι σου τραβάει επίμονα την μπλούζα επειδή κόλλησε το αυτοκινητάκι του κάτω από τον καναπέ. Θέλεις να στο δυσκολέψω κι’ άλλο; Θέλεις να δεις τι ωραία παιχνίδια παίζει η ζωή; Τα λόγια που διαβάζεις σε πλάγια γράμματα είναι λόγια αληθινά λίγο μετά την ανακοίνωση. Ακόμα δεν ξεκίνησες να τρως τα νάτσος;
Τι κι αν είναι ευτυχισμένα εκεί που είσαι. Τι κι αν τα δε θα άλλαζες για τίποτα αυτά που τώρα ζεις. Το κενό ανάμεσα στο «γιατί» και το «αφού μπορούσαμε» θα είναι μεγαλύτερο και από εκείνο το αφηγηματικό της Λογοτεχνίας στις πανελλαδικές της τρίτης Λύκειου που σε είχε στοιχειώσει. Οι απορίες πολλές και το μυαλό να καίει. Να μην μπορείς να το μοιραστείς πουθενά και να αναρωτιέσαι γιατί επικοινωνεί μαζί σου! Γιατί ασχολείται; Γιατί σου γράφει; Γιατί, αφού ξέρει ότι πλέον είστε οικογένεια. Έχετε παντρευτεί και είστε ευτυχισμένοι; Γιατί απλά σου ανακοίνωσε το γάμο; Και γιατί στο διάολο δε σε κάλεσε;
Το ερώτημα εδώ είναι για ποιο καριόλη λόγο θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε! Οκ, η πρώτη και η εύκολη απάντηση είναι ο εγωισμός καθώς όλα μας τα θέλω πηγάζουν από εκεί in the first place. Μπράβο Ευθύμη! Ας σκεφτούμε όμως λίγο περισσότερο! Μήπως εκείνο το ΟΧΙ που ακούμε παίζει καταλυτικό ρόλο στη ζωή μας; Γιατί την απαγόρευση πολλοί εμίσησαν, το απαγορευμένο ουδείς! Είναι στη φύση του ανθρώπου η κατάκτηση, το δύσκολο, το απαγορευμένο; Κι αν ναι, μήπως τελικά ο βλάκας εαυτός που κρύβουμε μέσα μας, αντί για κυριάρχους της ζούγκλας μας μετατρέπει σε πρόβατα που βοσκάνε στην αχανή πεδιάδα;
Δε λέω. Ναι! Σίγουρα είναι πρόκληση να γυρίσεις ένα παιχνίδι που μοιάζει χαμένο. Αυτό από μόνο του είναι ισχυρότατο κίνητρο αλλά τι να κάνουμε που τα όρια μεταξύ της πρόκλησης και της βλακώδους εμμονής είναι δυσδιάκριτα και πριν το καταλάβεις, γίνεσαι ταυτόχρονα ο θύτης και το θύμα! Κάπως έτσι τα ΟΧΙ έγιναν τα μεγαλύτερα απωθημένα όλων μας!
