Εδώ λατρεύτηκε η Αφροδίτη και από εδώ πέρασε ο Καίσαρας πριν τη μάχη των Φαρσάλων. Το χωριό της Μητρόπολης δίνει την ευκαιρία επιλόγης τριών διαδρομών προς τη λίμνη Πλαστήρα. Επιλέγουμε τον παλιότερο δρόμο, για να βρεθούμε σύντομα μέσα από τα αμπέλια, τις ελιές, τα πουρνάρια, να διασχίσουμε τον περιφερειακό δρόμο της λίμνης και να αγναντεύσουμε ολόκληρη τη Θεσσαλική πεδιάδα.
Ένας στένος, φιδώτος δρόμος μας οδηγεί στα νότια του Μεσενικόλα, την παλιά πρωτεύουσα του δήμου Νεβρόπολης, όπου βρίσκεται το μικρό εξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής με τοιχογραφίες, πραγματικά αριστουργήματα του 1647.
Ο Μεσενικόλας είναι γνωστός για το περίφημο κρασί του και κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο οι κάτοικοι διοργανώνουν τη “γιορτή κρασιού” που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών επισκεπτών.
Δύο χιλιόμετρα βορειότερα, συναντάμε το Μορφοβούνι (Βούνεσι), την ιδιαίτερη πατρίδα του Νικολάου Πλαστήρα. Το γραφικό αυτό χωριό είναι σκαρφαλωμένο στην πλαγιά, με στενά δρομάκια και σπίτια, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος που κτίστηκε το 1858 στην θέση παλιότερης του 17ου αίωνα . Στη θέση “Αυγέρη ”, δίπλα στη λίμνη, υπάρχει διαμόρφωμενος χώρος αναψυχής κατάλληλος για πικ-νικ.
Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα συναντάμε την Κερασιά.
Αριστερά μας, φαίνεται η λίμνη με φόντο τις υπέροχες αγραφιώτικες βουνοκορφές. Η πρώτη ιστορική μαρτυρία του χωριού είναι του 1343. Στην Κερασιά μπορούμε να χαθούμε στις ομορφιές της και να ξαποστάσουμε στις βρύσες της “Κλεφτόβρυσης ”, της “Μάνας του νερού”, ή στο “Κιούγκι” και να επισκεφθούμε τις τρεις παλιές εκκλησίες της, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 1770, της Ζωοδόχου Πηγής του 1875, και του Προφήτη Ηλία με εικόνες που χρονολογούνται από το 1905. Συνεχίζοντας την πορεία μας, συναντάμε το Κρυονέρι. Τα σπίτια κρυμμένα πίσω από την πυκνή βλάστηση, και τα νερά άφθονα.. Εδώ μπορούμε να επισκευθούμε τον Άγιο Νικόλαο και να θαυμάσουμε το πέπλο της παλιάς εκκλησίας της Θεοτόκου, που δεν υπάρχει πια. Το κατάφυτο δάσος δρυός και ελάτης, στη θέση “Όβρός” προσφέρεται για πικ-νικ, άθληση και ανάπαυση.
Από το Κρυονέρι, ο δρόμος μας οδηγεί ανάμεσα από πυκνή βλάστηση και καταπράσινα λιβάδια σε δύο συνοικισμούς με το ίδιο όνομα Καλύβια, που ανήκουν όμως διοικητικά σε δύο ξεχωριστές κοινότητες της Φυλακής και της Πεζούλας. Ο πρώτος συνοικισμός της Φυλακής, είναι σκαρφαλωμένος στις απότομες πλαγιές του όρους Βουτσικάκι, και αγναντεύει ένα πυκνό δάσος ελάτης στην απέναντι πλάγια. Στο χωριό υπάρχει ιχθυοτροφείο πέστροφας. Αυτό, όμως, που αποτελεί πραγματικό στολίδι είναιη μονή της Αγίας Τριάδος με ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1852. Τα Καλύβια Πεζούλας είναι αναπτυσσόμενος οικισμός με οργανωμένους χώρους για κάθε είδους άθληση και διασκέδαση. Η οργανωμένη πλάζ και το αναψυκτήριο βρίσκονται στη διάθεση του επισκέπτη.
Στην Πεζούλα υπάρχει ο νάος του Αγίου Παντελεήμονα, κτισμένος τον 16ο αιώνα και ανακαινισμένος τον 18ο. Ακολουθώντας μια παράκαμψη του κύριου οδικού άξονα, φθάνουμε στην Νεράιδα, το προπολεμικό θέρετρο των Καρδιτσιωτών, σε υψομετρό 1200 μέτρων. Η θέα της λίμνης, άλλα και ολόκληρου του Θεσσαλίκου κάμπου από τη Νεράιδα είναι μαγευτική. Το μάτι φθάνει ως τον Όλυμπο, όταν η καθαρότητα της ατμόσφαιρας το επιτρέπει. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Νεράιδα λειτουργούσε τυπογραφείο ενώ στο σπίτι του Νικόλαου Πλαστήρα, είχε εγκαταστήσει το στρατηγείο του ο Άγγλος λοχαγός Ντ. Χάμσον. Την ίδια εποχή ήταν έδρα του αρχηγείου του ΕΛΑΣ. Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω συναντάμε το Νεοχώρι, ένα από τα πιο αξιόλογα αγραφιώτικα χωριά, και παλιότερη έδρα της Επισκοπής Φαναριού και Νεοχωρίου, που άκμασε από τον 14ο έως τον 19ο αιώνα. Ακολουθώντας την παραλίμνια περιοχή σε νότια κατεύθυνση απαντιέται ο Μπελοκομύτης.Στο ύψος του Μπελοκομύτη η λίμνη σχηματίζει πολλούς κόλπους και το δάσος κατεβαίνει ως τις όχθες της, δίνοντας μαγευτική όψη στο τοπίο.
Στα νότια του Μπελοκομύτη, η Καρίτσα, ένα από τα πιο αξιόλογα και αρχαιότερα χωριά της Νεβρόπολη. Κοντά στην Καρίτσα σε υψόμετρο 1400 μέτρων, τριγυρισμένη από σοφά στοιχισμένα έλατα, ακινητεί περήφανη αιώνες τώρα, η Ιερά Μονή της Παναγίας της Πελεκητής, μακριά από την βουή του κάμπου και πιο κοντά στα αέναο μπλε του ουρανού. Το μοναστήρι της Πελεκητής, λαξεμένο μέσα σε βράχο, ορθώνεται μεγαλόπρεπο κι επιβλητικό, τείνοντας να αγγίξει τον ουρανό. Η άφθαστη ομορφιά του τοπίου, κόβει την ανάσα.. Ολόγυρα βουνά, διάσελα, ζυγοί, πλαγιές και δάση, λαγκαδιές, ποτάμια, χαράδρες, κι αυτή η λίμνη, το στολίδι της περιοχής, βρίσκονται όλα στα πόδια μας.
